เข้าสู่ระบบ“About someone?” Evony’s forehead knotted. “What do you mean?” “Well, for the past few years, someone has been helping us,” Radleigh trailed quietly, staring directly into his sister’s eyes, hoping for her to get the hint. “He helped us look for you. And to be honest, he was the reason why we were able to locate you tonight.” Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Evony. “I don't understand,” she confessed. “Who has been helping you? Is this someone I know?” Radleigh looked like he was about to spill the truth for a moment. His face was unreadable, but Evony can easily see the hesitation by the way his eyebrows crunch. “Yes,” he truthfully answered after a few moments of war within himself. “But I will not tell you for now. You deserve to rest from all of these first.” “Kuya, curious na ako,” pigil ni Evony. “You cannot just drop a bomb and not let it explode. You know how I am easily intrigued when it comes to things like this.” “Listen,” marahang hinawi ni Radleigh ang buh
Pagbaba pa lang ni Evony ng kotse ay tila gusto niya na agad umatras at bumalik sa hotel. Sobrang nakakapanibago kasi ang lugar dahil ibang-iba ito sa nakalakihan niyang bahay noon ss Tanay. Natural lang naman sa kanya ang makaramdam ng malaking adjustment. Alam niya ng ganito ang aasahan niya. Hindi niya lang maintindihan kung bakit gulat pa rin siya. Marahil siguro ay hindi niya inakalang ngayon agad siya matatagpuan ng kanyang mga magulang. Ibang-iba rin sa expectation niya. Nasa harap niya ang bagong mansion ng pamilyang Irvine. Kumpara sa dati nilang mansion, mas maliit ito nang kaunti ngunit mas moderno tingnan. Tipikal na itsura pero nagsusumigaw pa rin sa yaman. Pumasok sila sa loob habang si Saint naman ang nag-park sa garahe. Akay-akay siya ni Sloane habang si Radleigh naman ang may dala ng gamit niya papasok sa loob. At nang buksan ni Radleigh ang pinto, isang malaking portrait niya agad ang bumungad sa kanya. Nasa pinaka-sentro ito ng bahay, napapagitnaan ng magkabila
Napaatras si Evony noong magtakang humakbang palapit ng kanyang ina. Hindi makapaniwala ang kanyang mga mata. Parang kanina lang niya nalaman na ipinapahanap siya ng mga ito at ngayon ay nasa harap niya na mismo ang buo niyang pamilya—ang kanyang Mommy Sloane, Daddy Saint, and Kuya Radleigh. They all looked a bit older… and stressed. “Evony…” her mom murmured her name like an answered prayer. Nakaakbay ang buong braso ng daddy niya sa balikat nito dahil animo’y kaunting tulak lang ay mapapaupo ito sa sahig. “Anak ko…”Hindi pa humuhupa ang gulat ni Evony kahit na ilang minuto na silang nagtititigan. Her mind cannot comprehend the fact that her family is really in front of her. For her, they were just fragments of her imagination. Pero ang imahinasyon na iyon ay malaking katotohanan na ang pamilyang tinakasan niya ay narito na sa harap niya ngayon, may kanya-kanyang luha sa mga mata at ginhawa sa kanilang mukha.Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan nang maramdaman ang mainit na palad
Gaya ng bilin ni Ice, nanatili lamang si Evony sa kanyang hotel room habang hinihintay na lumipas ang oras. Siniguro naman siya ng lalake na matatabunan din ang pictures niya sa internet. Pinayuhan din siya nitong huwag muna magbukas ng social media para hindi na siya ma-stress pa. “But I don't even have social media accounts,” kontra niya rito. “I know,” Ice deadpanned. “But I also know how curious you are, so don't even bother looking it up on any internet sites.” Napapailing na lamang si Evony habang inaalala ang pag-uusap nila ni Ice. Wala naman talaga siyang social media accounts sa mga nakalipas na taon. Tanging call and text lang ang source of communication niya sa mga kaibigan kapag nasa Maynila ito. Marahil ito rin ang rason kung bakit wala siyang kaalam-alam na pinapahanap na pala siya ng magulang. She wanted to follow Ice’s orders. Gusto niya ng peace of mind kaya ayaw niyang magbukas ng internet, pero gaya ng sinabi ng lalake, madalas ay nananalo ang kuryosidad niya. S
“Bakit parang wanted ako?” Iyon ang paulit-ulit na tanong ni Evony sa kanyang sarili hanggang sa makaratingsiya sa hotel. Balot na balot siya kahit na napakainit sa labas para lang makauwi siya nang matiwasay. Marami rin kasi siyang nakuhang atensyon kanina lalo na’t nag-i-standout ang makulay niyang buhok na para bang traffic lights. Lahat sila ay iisa lang ang tanong. ‘Kaano-ano niyo po ang mga Irvine?’ Nang makarating siya sa hotel ay pasalampak siyang naupo sa couch. Tinanggal niya ang sombrero at kanyang salamin, napapahilot na lamang sa sintido. Agad niyang kinuha ang cellphone niya saka mabilis na dinial ang number ni Ice. Mabilis din namang sumagot ang lalake na tila ba’y hinihintay niya ang tawag ng dalaga. “Explain, Ice.” Evony didn’t even stutter. “What was that? Bakit kilala ako ng mga tao?” “Can you please calm down for a minute? Your breathing is ragged. Huminga ka muna nang malalim,” Ice calmly replied. Lalo namang na-frustrate si Evony. “Paano ako kakalma kung tin
Daig pa ni Evony ang natatae dahil sa pagpilipit ng kanyang sikmura nang marinig niya iyon. All of a sudden, naging mapait na ang mga pagkaing kanina lang ay ganadong-ganado niyang kinakain. Tila nandiri siya sa lasa nito at gustong isuka ang mga nakain niya. Her stomach was twisting so bad the more she heard news behind her. Marami pang sinabi ang babae kagaya ng ilang taon na siyang pinapahanap ng mga Irvine—ng kanyang mga magulang—at kung paano sila nakipag-kasundo sa buong gobyerno para lang mahanap siya. It was a whole catastrophe especially during the first few months of her absence. Nabalita pa raw na naospital ang kanyang ina dahil sa high blood pressure at stress. Ang nakatatandang Irvine naman daw, ang kuya niya, ay sandaling nawala nang halos isang taon bago muling nagpakita. Sa bawat salitang pumapasok sa kanyang tainga ay nananatili ito sa kanyang utak, kinakatok ang nag-iisang pakiramdam na ayaw ilang taon niyang iniwasan—ang kanyang konsensya. The news made her want
“Agent Von.”Napatigil sa paglalakad papasok si Evony nang bigla siyang tawagin ni Roman na nasa likod niya lang. Nagtataka niya itong nilingon.“Yes, sir?” “Are you feeling well? May masakit ba sa ‘yo? Hindi ka ba nahihilo? Hindi ba nananakit ang tiyan mo?” Bigla nitong sunod-sunod na tanong na n
“The helicopter is ready at the heliport, Evony. Shall we go now?” Napalingon si Evony kay Radleigh na nakasilip sa pinto ng kanyang kwarto. Bitbit na nito ang malaki niyang maleta, handa ng lisanin ang Pilipinas. “Mauna na kayo sa baba, kuya. Susunod na lang ako,” sagot ni Evony saka nagpatuloy s
“What do you mean, Agent Von? Hindi na babalik si Constello?” asik ni Dominic nang ibalit ni Evony ang nangyari.“He’s with a woman named Jennifer, sir. Ang sabi ay lilipad sila papuntang ibang bansa para mamanhikan sa pamilya ng babae,” paliwanag ni Evony kahit na tila ay hinahalukay na naman ang
They say time moves slower when you’re sad or depressed. Mas mabilis daw ang takbo ng oras kapag mas masaya ka. Ngunit para kay Evony, mas mabilis ang takbo ng oras dahil unti-unti niya na ang nararamdaman ang pinagsamang pagod at kaba para sa paparating na coronation night. It's been a hell of wee







