1: THE PERFECT HUSBAND

CHAPTER 1: The Perfect Fullerton Marriage

"Ma'am, good morning po."

"Good morning, Ate Lorna."

A soft smile curved on Erixia Vianca Salvatore-Fullerton's lips as she descended the grand staircase of the Fullerton Mansion.

Dressed in an elegant cream silk dress, her long black hair perfectly styled, and a diamond wedding ring resting on her finger, she looked exactly like the woman every magazine described her to be.

The perfect billionaire's wife.

The household staff greeted her with warm smiles.

"Breakfast is ready na po."

"Thank you."

Pagpasok niya sa dining area, bumungad agad ang napakahabang dining table na kayang upuan ng mahigit dalawampung tao.

Pero iisa lang ang lalaking naghihintay sa kanya.

Nakatayo si Grant Anderson Fullerton, suot ang navy blue dress shirt na nakatiklop ang manggas hanggang siko habang nagbubuhos ng orange juice sa dalawang baso.

Nang marinig ang yapak ng asawa, agad siyang napangiti.

"There she is."

Lumapit siya at agad hinalikan ang noo ni Erixia.

"Good morning, beautiful."

"Morning."

Hinila ni Grant ang upuan para sa kanya.

"Sit."

Napailing si Erixia.

"You know I can do that."

"I know."

"Then why?"

Grant simply smiled.

"Because I want to."

Napailing na lang ulit si Erixia habang naupo.

Hindi na bago iyon.

Sa loob ng anim na taong pagsasama nila, hindi pumalya si Grant sa pagiging gentleman.

Binubuksan ang pintuan ng sasakyan.

Hinahatid siya hanggang kwarto.

Pinaghahanda ng pagkain kapag busy siya.

At kahit gaano kabusy ang schedule bilang CEO ng Fullerton Holdings, never itong nakakalimot mag-good morning at good night kiss.

Para bang mandatory sa kanya ang iparamdam araw-araw na mahal siya.

Grant placed a plate in front of her.

"Pancakes."

Erixia looked at him.

"I didn't ask for pancakes."

"I know."

"You made them?"

Grant scratched the back of his neck.

"I tried."

She blinked.

"You... cooked?"

"I woke up early."

"Grant..."

"They're probably ugly."

She couldn't help but laugh.

Ugly was an understatement.

Sunog ang gilid.

Hindi pantay ang hugis.

At mukhang halos sumuko na ang pancake batter habang niluluto.

Pero...

It was obvious he made them himself.

"You really did this?"

Grant nodded proudly.

"I watched three YouTube videos."

She laughed harder.

"Three?"

"The first two failed."

"How many did you burn?"

"...Six."

Pareho silang natawa.

For a brief moment...

Everything felt normal.

Everything felt... happy.

Grant watched her take the first bite.

"So?"

She chewed.

Silence.

Grant grew nervous.

"Be honest."

She swallowed.

"...It's terrible."

Grant groaned dramatically.

"I knew it."

"But..."

She smiled.

"It's the sweetest terrible pancake I've ever tasted."

Grant chuckled before leaning across the table to kiss her forehead again.

"I'll take that as a compliment."

---

"Sir."

Lumapit ang butler matapos ang almusal.

"Your board meeting starts in an hour."

Grant checked his wristwatch.

"Right."

Tumayo siya bago lumapit kay Erixia.

"I'll be late tonight."

"Again?"

"I'm sorry."

"The Singapore investors finally arrived."

"It's okay."

Grant frowned.

"No."

He gently held both her hands.

"It's not okay."

"I promised we'd watch that movie tonight."

"It's just a movie."

"It's not."

He sighed.

"I keep choosing work lately."

Erixia smiled reassuringly.

"I understand."

"I don't want you to just understand."

He kissed her forehead once more.

"I want to make it up to you."

"Grant..."

"I'll clear my schedule tomorrow."

She chuckled.

"You don't have to."

"I do."

Then he looked at her with the same sincerity that had made her fall in love years ago.

"You'll always be my priority."

She forced herself to smile.

"Drive safely."

"I will."

Grant walked toward the entrance before suddenly stopping.

He turned around.

Almost forgetting something.

He hurried back.

"Hmm?"

"You forgot."

"What?"

Without saying another word, Grant cupped her face and gave her a soft kiss.

"There."

"My good luck kiss."

Erixia rolled her eyes playfully.

"You're unbelievable."

"And yet..."

He grinned.

"You married me."

"I did."

"The best decision of your life."

"We'll see."

Grant laughed loudly.

"I love you."

Three simple words.

Words he never failed to say before leaving the house.

Words he never got tired of repeating.

Erixia looked at him.

"...Love you too."

Satisfied, Grant finally left the mansion.

The sound of his Aston Martin faded beyond the gates.

Silence filled the house.

Erixia stood by the floor-to-ceiling window, watching until his car completely disappeared.

Only then did the smile on her face slowly fade.

Her phone vibrated inside her handbag.

Unknown Number

She frowned.

Another message arrived.

"Same hotel. Same room. 7 PM. I'll be waiting."

She stared at the screen.

For several long seconds...

She didn't delete it.

She didn't reply.

She simply locked her phone.

CHAPTER 1: The Perfect Fullerton Marriage

(Continuation)

Hindi na binalikan ni Erixia ang mensahe.

Hindi niya binuksan ulit.

Hindi niya tinawagan ang numero.

Hindi niya balak pumunta.

Not this time.

Alam niyang mali.

Alam niyang sapat na ang mga pagkakamali niya noon.

At higit sa lahat...

Alam niyang halos mawala na sa kanya si Grant dati.

Pero ang takot niya ay hindi dahil nahuli siya.

Ang takot niya ay dahil alam niyang may isang taong alam ang lahat.

Azi.

---

Two years ago.

Hindi pa niya nakakalimutan ang araw na iyon.

Ang araw na muntik nang matapos ang lahat.

Si Azi Reyes, ang personal secretary ni Grant, ang nakakita sa kanya.

Hindi sinasadya.

Hindi niya hinahanap si Erixia.

Hindi niya sinusundan ang asawa ng boss niya.

Pero nakita niya.

Sa isang private lounge.

Kasama si Baron Valdez.

Ang lalaking naging dahilan ng pangalawang pagkakamali niya.

Nang lumabas si Erixia mula sa lugar na iyon, hindi si Grant ang sumalubong sa kanya.

Si Azi.

Tahimik lang ang dalaga.

Walang sigaw.

Walang insulto.

Walang panghuhusga.

Pero ang tingin nito...

Sapat na para maramdaman ni Erixia ang bigat ng ginawa niya.

"Ma'am Erixia."

Napatigil siya.

"Azi..."

Pareho silang natahimik.

Alam na ni Azi.

Alam ni Erixia.

"Wala akong karapatang magtanong."

Mahinang sabi ng secretary.

"But..."

Huminga siya nang malalim.

"Alam niyo po ba kung gaano kayo kamahal ni Sir Grant?"

Nanigas si Erixia.

Hindi siya nakasagot.

"Kahit ilang beses po siyang umuwi nang pagod, ang unang tanong niya lagi..."

Napayuko si Azi.

"Kung kumain na kayo."

Mas masakit iyon kaysa galit.

Dahil totoo.

---

Kinabukasan, hindi pumunta si Azi kay Grant.

Hindi siya nagsumbong.

Hindi siya nagsabi ng kahit isang salita.

Hindi dahil pinatahimik siya ni Erixia.

Kundi dahil...

May dahilan.

Isang linggo bago iyon, nalaman ni Erixia ang problema ng pamilya ni Azi.

Ang nakababatang kapatid nitong si Amelie ay gustong mag-aral sa isang magandang paaralan ngunit walang sapat na pera ang pamilya nito. College na ito, gusto niya mag-law pero hindi kaya. Breadwinner si Azi, may lima pa syang nakababatang kapatid bukod kay Amelie na mga nasa high school, lumpo na ang ama niya at walana siyang ina.

Si Erixia ang tumulong kay Azi, and Grant? Iang taon niyang ipinagsigawan ang kabutihan ng kanyang asawa.

... thinking he married a good woman.

A woman of principle, with a heart of gold.

Ang pagtulong niya ay hindi kapalit ng katahimikan. Hindi niya direktang sinabi na itago nito ang nakita niya. Pero nangako siya.

"Pag-aaralin ko si Amelie."

Hindi iyon simpleng bayad.

Hindi iyon suhol.

Alam ni Erixia na hindi nito mababawi ang kasalanan niya.

Pero alam din niyang may isang batang nangangarap ng magandang kinabukasan.

At hindi niya kayang hayaan na mawala iyon.

Kaya nanahimik si Azi.

Nakatayo ngayon  si Erixia sa loob ng kanyang dressing room, hawak pa rin ang cellphone.

Stanley.

Iyon ang pangalan na nakikita niya sa isip niya.

Hindi niya kailangang tingnan ang number.

Alam niya kung sino.

At alam niya kung bakit siya nito hinahanap.

Because Stanley was not someone from her past that she wanted to remember.

He was someone she was trying to forget.

"Enough."

Mahina niyang sabi sa sarili.

"This ends here."

Inilapag niya ang cellphone sa vanity table.

Kinuha niya ang wedding ring niya at tinitigan ito.

Six years.

Anim na taon na kasama niya si Grant.

Anim na taon na pinatunayan ng lalaki na may taong kayang magmahal nang buo.

At ano ang ginawa niya?

Paulit-ulit niyang sinira.

Hindi dahil kulang si Grant.

Kundi dahil may parte sa kanya na hindi niya inayos.

A part of her that she inherited from the man who raised her.

Her father.

Ang lalaking nagturo sa kanya na normal lang ang pagtataksil.

Na ang asawa ay laging nagpapatawad.

Na ang pagmamahal ay sapat para pagtakpan ang mali.

Pero ngayon...

Hindi na siya bata.

Hindi na siya anak na walang alam.

Isa na siyang asawa.

At muntik na niyang sirain ang taong hindi kailanman nanakit sa kanya.

---

Biglang tumunog muli ang cellphone. Hindi niya napigian ang sarili na tignan ito.

Isang bagong mensahe.

Stanley:

"Alam kong hindi ka pupunta."

Nanlaki ang mata ni Erixia.

Sumunod ang isa pa.

"Pero alam din nating pareho na hindi mo basta mabubura ang nangyari."

Naramdaman niyang bumigat ang dibdib niya.

Hindi siya natatakot kay Stanley.

Ang kinatatakutan niya ay ang posibilidad na isang araw...

Malaman ni Grant ang lahat.

Hindi na siya muling makapagpatawad.

At sa pagkakataong iyon...

Baka wala nang natitirang pagkakataon para humingi ng tawad.