MasukElena's POV Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang naging reaksyon ni Tito Ricardo nang banggitin ko ang ikalawang liham.Mas lalo akong nagtaka nang sabihin niyang kailangan niya akong makausap nang kami lamang.Alam kong may dahilan siya, pero hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa niyang ilihim iyon kay Adrian.Alas-tres ng hapon nang makarating ako sa café na napagkasunduan namin. Pinili ko ang isang mesa sa sulok kung saan hindi kami gaanong mapapansin ng ibang tao.Ilang minuto pa ang lumipas bago dumating si Tito Ricardo.“Elena.”Tumayo ako upang batiin siya.“Magandang hapon po.”“Pasensiya ka na at pinaghintay kita.”Umupo siya sa tapat ko. Hindi siya agad nagsalita. Inayos muna niya ang kaniyang salamin at tumingin sa paligid na para bang tinitiyak na walang ibang nakikinig sa amin.“May nalaman ka na ba tungkol sa ikalawang liham?” tanong ko.Dahan-dahan siyang tumango.“May nakita akong tala sa lumang dokumento ng pamilya. Nakasulat doon na may dalawang kop
Elena's POV Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nakatitig sa maliit na papel na hawak ko.Paulit-ulit kong binabasa ang mga salitang nakasulat doon.“Kung gusto mong malaman kung bakit napili ka ni Adrian, huwag kang basta maniwala sa lahat ng sasabihin sa iyo ng mga Monteverde.”Maikli lamang ang mensahe, pero sapat iyon para guluhin ang isip ko.Sino ang nagpadala nito? At bakit tila alam niya ang tungkol sa akin at kay Adrian?“Mommy?”Napatingin ako kay Lucas na nakatayo sa harap ng mesa. Hawak niya ang kaniyang kuwaderno at nakatingin sa akin.“Bakit po parang malungkot kayo?”Mabilis kong itinago ang papel sa loob ng drawer at ngumiti nang bahagya.“Wala naman, anak. May iniisip lang si Mommy.”Lumapit siya at inilapag ang kuwaderno sa mesa.“Tinapos ko na po ang assignment ko tungkol sa pamilya.”“Talaga? Patingin nga.”Binuksan ko ang kuwaderno niya. May larawan kaming tatlo roon—ako, si Adrian, at si Lucas. Medyo tabingi ang pagkakaguhit sa amin, pero hindi ko napigilan
Elena's POV Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nakatitig sa maliit na papel na hawak ko.Paulit-ulit kong binabasa ang mga salitang nakasulat doon.“Kung gusto mong malaman kung bakit napili ka ni Adrian, huwag kang basta maniwala sa lahat ng sasabihin sa iyo ng mga Monteverde.”Maikli lamang ang mensahe, pero sapat iyon para guluhin ang isip ko.Sino ang nagpadala nito? At bakit tila alam niya ang tungkol sa akin at kay Adrian?“Mommy?”Napatingin ako kay Lucas na nakatayo sa harap ng mesa. Hawak niya ang kaniyang kuwaderno at nakatingin sa akin.“Bakit po parang malungkot kayo?”Mabilis kong itinago ang papel sa loob ng drawer at ngumiti nang bahagya.“Wala naman, anak. May iniisip lang si Mommy.”Lumapit siya at inilapag ang kuwaderno sa mesa.“Tinapos ko na po ang assignment ko tungkol sa pamilya.”“Talaga? Patingin nga.”Binuksan ko ang kuwaderno niya. May larawan kaming tatlo roon—ako, si Adrian, at si Lucas. Medyo tabingi ang pagkakaguhit sa amin, pero hindi ko napigilan
ELENA'S POV Tahimik ang buong biyahe pauwi.Nasa kandungan ko ang lumang litrato nina Lola at Isabel, habang ang isip ko ay nananatili sa mga bagay na nakita namin sa silid na matagal nang nakasara.Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit nakasulat ang pangalan ko sa isang papel na ginawa maraming taon bago pa ako nagsimulang magtrabaho sa Monteverde Group.Paano nila nalaman na darating ang araw na hahanapin ko ang katotohanan?At higit sa lahat, sino ang tinutukoy ni Don Alejandro nang sabihin niyang hindi lahat ng sagot ay nasa taong hinahanap ko?Napatingin ako kay Adrian.Kanina pa siya tahimik na nagmamaneho. Ilang beses ko siyang nahuling sumusulyap sa akin, pero hindi siya nagtatanong.“May gusto ka bang sabihin?” tanong ko.Bahagya siyang napatingin sa akin.“Wala. Iniisip ko lang kung maayos ka.”“Hindi ko alam.”“Masakit pa ba ang ulo mo?”Umiling ako.“Hindi naman. Mas marami lang talaga akong iniisip.”Sandali siyang natahimik.“Hindi mo kailangang sagutin ang lahat ng t
Elena's POV Walang gustong maunang kumilos.Nakatayo kami sa pasilyo, magkakaharap, habang ang lumang pinto ay nananatiling sarado sa aming harapan. Sa kabila ng katahimikan ng bahay, pakiramdam ko ay napakalakas ng tibok ng puso ko.Hindi ko alam kung ano ang makikita namin sa loob.Mga lumang gamit lamang ba? Mga dokumentong nakalimutan na ng panahon? O mga bagay na matagal nang pilit itinatago ng mga taong ayaw nang balikan ang nakaraan?“Lolo,” tawag ni Adrian. “Kailangan na nating gawin ito.”Hindi agad sumagot si Don Alejandro.Nakatitig lamang siya sa pinto, na para bang hindi niya nakikita ang lumang kahoy kundi ang isang alaalang matagal na niyang pilit kinakalimutan.“Hindi mo naiintindihan kung ano ang hinihingi mo,” mahina niyang sabi.“Kung gayon, ipaliwanag ninyo sa akin.”Napatingin si Don Alejandro sa apo niya.“Hindi lahat ng bagay ay kailangang buksan para malaman ang katotohanan.”“Pero hindi rin natin malalaman ang katotohanan kung palagi na lang nating isasara an
Elena's POV Hindi ko alam kung bakit mas mabigat sa pakiramdam ang katahimikan pagkatapos umalis ni Aling Pilar.Kanina, habang kaharap ko siya, halos hindi ako makahinga sa dami ng tanong na gusto kong itanong. Pero ngayong wala na siya, para bang mas marami pang tanong ang naiwan sa akin.Nasa kamay ko pa rin ang lumang litrato nina Lola at Isabel.Paulit-ulit kong pinagmasdan ang kanilang mga mukha. Magkatabi silang nakatayo sa hardin ng lumang bahay, at kapwa sila nakatingin sa kamera. Hindi ko makita sa kanilang mga ngiti ang anumang kakaiba. Kung hindi ko alam ang mga pangyayaring nagaganap ngayon, iisipin kong isa lamang iyong karaniwang litrato ng dalawang magkakilala.Pero hindi na ganoon kasimple ang lahat.May mga lihim na nakatago sa likod ng larawang iyon. At kahit hindi ko pa alam kung ano ang mga iyon, pakiramdam ko ay matagal nang may naghihintay sa araw na matutuklasan ko ang litrato.“Elena.”Napatingin ako kay Adrian.“Umupo ka muna,” sabi niya. “Kanina ka pa nakat







