Se connecterSHANESagad hanggang buto ang galit ko habang pinapanood ko sa cctv room ang pekeng si Audrey na kasalukuyang nagpapakasasa sa loob ng aming kwarto.I can feel the intense heat of pure hatred coursing through my veins as I watch this shameless woman on the primary monitor screen, looking so incredibly happy while trying on all the luxury clothes, expensive jewelry, and designer shoes that she bought earlier using my hard-earned money.Sumasayaw pa siya sa harap ng malaking salamin na akala mo ay reyna siya ng mansiyon, completely clueless that her every single movement is being recorded by the high-definition cameras we hidden around the area.Gusto ko man siyang saktan ngayon din hanggang sa umamin kung nasaan ang totoong Audrey ay nagpigil ako dahil masisira ang plano ko na mailigtas ang totoong asawa ko mula sa mga kamay ng mga kriminal na ito.I tightly gripped the edge of the control desk, my knuckles turning completely white from the sheer pressure while Kevin silently watched m
SHANENakatitig ako sa napakaraming screen ng computer sa loob ng aming sekretong monitoring room habang pinapanood ko ang bawat galaw ng pekeng asawa ko sa loob ng bahay. Buong mansion, at lahat ng gamit halos ng pekeng Audrey ay may nakakabit na hidden camera at high definition audio bug na nagpapadala ng signal bawat segundo. Mula sa kaniyang walk in walk closet, sa banyo, sa ilalim ng mga lamesa, hanggang sa mga designer bags na dinala niya sa mall kasama si Melody ay wala kaming pinalampas na anggulo. I could feel my blood boiling with intense anger every time I saw her stolen face moving across the screen, knowing that she is comfortably enjoying my wealth while the real mother of my children is trapped somewhere out there. Tinalikuran ko ang mga monitor at hinarap ko ang aking pinagkakatiwalaang assistant na seryosong nag-aayos ng mga recording equipment sa gilid.“Kevin, sisiguraduhin mo na gumagana ang lahat ng devices natin bawat segundo dahil hindi natin pwedeng palampasin
MELODYPigil na pigil ko ang nagpupuyos kong galit at matinding inis habang nakaupo ako sa tapat ng babaeng ito na walang hiyang nagpapanggap na si Audrey sa loob ng sarili nitong mansiyon.I can feel my chest tightening with every single fake smile she throws at me, at kung hindi lang ako nagpipigil ay baka nasampal ko na ang kaniyang magnanakaw na mukha ngayon din dahil sa galit.Subalit kailangan kong maging mahinahon at huwag na huwag magpahalata sa kaniya, kundi ay baka lalong mapahamak ang totoong bestfriend ko na kasalukuyang nawawala at maaaring nasa panganib ang buhay.I forced myself to display a warm, enthusiastic expression that I didn't actually feel, masking my deep dynamic of hatred beneath a carefully constructed layer of normal friendship. Lihim kong tinitigan ang kaniyang bawat galaw upang masigurado na hindi niya mapapansin ang panginginig ng mga kamay ko sa tindi ng galit.“Audrey, napansin ko kasi na parang medyo stress ka nitong mga nakaraang araw dahil sa dami n
SHANEKita ko ang matinding gulat, galit, at matinding pagkabigla sa mukha ng ina ni Audrey na si Janette, maging sa bestfriend ng asawa ko na si Melody habang dahan-dahan nilang binabasa ang hawak kong papel.Kasalukuyan kaming nandito sa loob ng isang pribado at sekretong silid sa aking opisina kung saan walang sinumang makakarinig sa amin, at ang hangin ay tila ba biglang naging napakabigat para sa aming lahat.Natulala rin ang mag-asawang loyal assistant ko na sina Kevin at Andrea matapos kong ipakita sa mga ito ang DNA result na nagpapatunay na ang kasama naming Audrey ngayon sa mansiyon ay isang huwad.No one could even utter a single word for a few minutes because the biological truth printed on that medical certificate was just too monstrous to process for people who loved Audrey deeply. I stood by the glass window with my arms crossed over my chest, watching their painful realizations turn into a quiet storm of absolute hatred and terrifying panic.“Tingnan ninyo nang mabuti
MARIANPumasok ako sa loob ng malaking walk in closet at sinigurado kong nakakandado ang pinto bago ko inilabas ang aking itagong burner phone mula sa ilalim ng mga mamahaling bag ni Audrey. I needed to make this call in absolute secrecy dahil hindi ko pwedeng ipagsapalaran na may makarinig sa akin na kahit sinong katulong dito sa loob ng mansiyon ni Shane.Habang naghihintay na sumagot ang taong nasa kabilang linya ay hindi ko mapigilang maglakad lakad sa tindi ng excitement at bigat ng plano na tumatakbo sa utak ko ngayon.I felt like a mastermind orchestrating the final pieces of a grand puzzle, at kapag nagtagumpay ito ay tuluyan nang mabubura ang totoong Audrey sa mundong ito habang ako naman ang magpapakasasa sa bilyones ng mga Thomson. Lihim na tinawagan ko si George dahil siya lang ang tanging tao na may kakayahang tapusin ang trabahong ito nang walang naiiwang bakas.“Pick up the damn phone right now, George, because I do not have all day to wait for you, and we need to discu
AUDREYPagkaalis ni George sa silid, naiwan akong nakatulala sa nakasarang pinto habang paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sinabi niya. Hindi ko alam kung nagsasabi ba siya ng totoo o sadya lang niya akong tinatakot para tuluyan akong mawalan ng pag-asa, pero isang bagay ang sigurado ako.May plano sila.At hindi simpleng pagdukot lang ito.This was something bigger.Mas malaki kaysa sa una kong inakala.Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko habang pilit kong pinipigilan ang sarili na huwag tuluyang mag-breakdown. Kailangan kong maging matatag. Kailangan kong mag-isip.For Shane.For Troy and Tyler.For my family.Napapikit ako sandali habang pilit kong inaalala ang mukha ng mga anak ko. Tuwing ginagawa ko iyon, pakiramdam ko nagkakaroon ako ng konting lakas para magpatuloy."Please be okay..." mahina kong bulong.Hindi ko alam kung ilang oras ang lumipas.Sa lugar na ito, mahirap malaman ang oras. Pare-pareho ang hitsura ng bawat minuto. Pare-pareho ang katahimikan.Hangga
LuisNakaupo ako sa tigas na bangko sa loob ng presinto, pinipilit na huwag manginig ang mga kamay ko. Maya-maya pa, narinig ko ang malakas na kalabog ng pinto at ang mabilis na yabag ng sapatos. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino 'yun. Ang galit na nararamdaman sa buong paligid
MirandaInayos ko ang suot kong damit sa harap ng salamin. Kailangang magmukha akong malungkot pero matapang. Kailangang maniwala ang lahat na wala kaming kinalaman sa nangyari kay Audrey. Isang maling galaw lang, pwedeng masira ang lahat, pero kampante ako. Alam ko kung paano maglaro."Mama, Papa,
ShanePangatlong gabi ko na itong gising. Nakaupo ako sa tapat ng napakaraming monitor sa loob ng library namin, pero ang mga mata ko ay parang may sariling isip na kusang pumipikit sa tindi ng pagod. Uminom ako ng pang-walong baso ng kape, pero wala na itong talab. Ang tanging nagpapanatili sa aki
ShaneNakatayo ako sa tapat ng malaking bintana rito sa loob ng hospital room, pero wala akong nakikita sa labas kundi ang sarili kong repleksyon na parang isang taong nawawala sa sarili. Amoy na amoy ko ang gamot sa paligid, ang tunog ng mga monitor, at ang mahinang hikbi nina Nanay Janet at Melod







