Kabanata Dos

Ang loob ng itim na sasakyan ay parang isang kulungan na walang mga rehas, kung saan ang hangin ay mabigat at puno ng galit na tila handang sumabog anumang oras. 

Ang mga bintana ay nakasarado nang mahigpit, kaya hindi ko makita ang daan na aming tinatahak, at ang tanging naririnig ko lamang ay ang malakas na tibok ng aking puso at ang mahinang tunog ng makina. 

Nakaupo ako sa isang sulok, ang aking katawan ay nanginginig dahil sa takot at pagkalito, habang si Kaiden ay nasa kabilang dulo, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa akin nang hindi tumitingin sa ibang direksyon, parang isang hayop na nakahuli ng kanyang biktima at ayaw na itong pakawalan pa. 

Ang init ng kanyang presensya ay tila bumabalot sa buong sasakyan, at sa bawat sandali na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng sitwasyong aking kinasasangkutan, na parang ang aking buhay ay biglang naging laruan sa kanyang mga kamay.

"You thought you could escape me, didn’t you?" he said, his voice low and sharp, each word cutting through the silence like a blade. He leaned forward, his elbows resting on his knees, his gaze never leaving mine, and I could see the mix of pain and fury burning deep within his eyes. 

"You thought that by saying 'I do' to another man, you could erase everything we had, everything that binds us together. But you were wrong, Maelis. So very wrong."

Hindi ako sumagot. Ang aking bibig ay parang nakasarado, ang aking dila ay tila hindi makagalaw dahil sa takot na kumakalat sa aking buong katawan. 

Nais kong sumigaw, nais kong sabihin sa kanya na wala na kaming ugnayan, na malaya na ako sa kanya, ngunit ang lakas na dati kong taglay ay tila nawala na parang usok sa hangin. 

Ang mga alaala ng nakaraan ay biglang bumalik sa aking isipan—ang mga panahong siya ay mabait at mapagmahal, ngunit ang mga sandaling iyon ay laging sinusundan ng kanyang labis na pagmamay-ari at galit kapag may sinumang lumapit sa akin. 

Akala ko ay nakalayo na ako, akala ko ay nakalimutan na niya ako, ngunit ngayon ay narito siya, muli akong hawak, at tila hindi na ako makakalayo kailanman.

"Do you remember what I told you before?" he continued, his tone growing darker, more intense, as he reached out and gently traced the line of my jaw with his finger yet even that light touch felt heavy, full of unspoken threat. 

"I told you that you belong to me. Every part of you. Your heart, your mind, your body. Everything. And that promise? It doesn’t break just because you run away or try to give yourself to someone else. It lasts forever. Even death do us part, remember? That’s not just a phrase people say in weddings it’s the truth for us."

Ang kanyang mga salita ay parang kadena na bumabalot sa aking leeg, unti-unting humihigpit hanggang sa mahirap na akong huminga. 

Alam kong hindi lamang ito simpleng pagsasalita lamang. Ang kanyang mga mata ay nagsasabi ng lahat na gagawin niya ang lahat, kahit ano pa man, para panatilihin ako sa kanyang tabi. 

Ang parusang kanyang inihahanda ay hindi marahil pisikal na sakit na nakikita ng iba, kundi isang uri ng parusa na mas masakit pa isang parusa na huhugutin ang aking kalayaan, ang aking pagkakakilanlan, ang lahat ng bagay na nagpapabuo sa akin bilang tao. 

Alam kong mula sa sandaling ito, ang aking buhay ay hindi na magiging katulad ng dati, at ang bawat araw na lilipas ay magiging isang pakikipaglaban para manatiling aking sarili sa harap ng kanyang labis na pagmamay-ari.

"You think this is hard now?" he asked, a cruel, quiet smile playing on his lips as he sat back, crossing his arms over his chest. 

"You haven’t seen anything yet. I’m going to remind you every single day exactly who you belong to. I’m going to make sure you never forget not for one second that you are mine, and mine alone. No one else gets to touch you, no one else gets to hear your voice, no one else gets to see the parts of you that only I should know. 

If I can’t have you freely, then I’ll have you by any means necessary. Even if it means breaking you down and building you back up only as what I want you to be."

Ang sasakyan ay biglang huminto, at nang tingnan ko ang labas, nakita ko na nasa harap kami ng isang malaki at marangyang bahay na matatagpuan sa gitna ng malawak na lupain, malayo sa anumang lungsod o bayan. 

Ang paligid ay tahimik, masyadong tahimik, at ang tanging naririnig lamang ay ang huni ng mga ibon at ang huni ng hangin sa mga puno. 

Alam ko agad kung ano ang ibig sabihin nito ito ang kanyang tahanan, ang lugar kung saan ako ay ikukulong, kung saan ako ay parurusahan, at kung saan siya ay gagawin ang lahat para patunayan na siya ang may-ari ng aking buhay. 

Nang buksan niya ang pinto at hilahin ako palabas, ang kanyang hawak ay mas mahigpit kaysa dati, parang takot na baka tumakas ako kahit na wala akong lakas para gawin iyon.

"Come along now," he whispered against my ear as he pulled me toward the large wooden doors of the house, his voice filled with a terrifying mix of affection and dominance. 

"Your new life starts today. And don’t ever think that there’s a way out. Because even if you die... I’ll make sure you belong to me even then. There is no escape, Maelis. Not now, not ever."

Habang ipinapasok niya ako sa loob ng bahay, ang aking mga mata ay nakatingin sa likuran ko, sa daan na aming tinahak, sa pag-asang may darating na tutulong sa akin. Ngunit wala. 

Ang lahat ay tila malayo, tila nasa ibang mundo na hindi ko na muling mararating. Ang pinto ay sarado nang mahigpit sa likuran namin, ang tunog nito ay parang hudyat ng pagtatapos ng aking kalayaan, at sa sandaling iyon, napagtanto ko na ang pinakamasakit na bahagi ng lahat ay hindi ang parusang kanyang ipapataw sa akin, kundi ang katotohanang sa kanyang pananaw, ang lahat ng ito ay ginagawa niya dahil sa kanyang pagmamahal isang uri ng pagmamahal na nakakabaliw, nakakasira, at handang ubusin ang lahat ng bagay na nasa kanyang daan. 

Ang tanong na tumatakbo sa aking isipan, habang hinihila niya ako nang mas malalim sa loob ng bahay, ay kung gaano katagal ako makakapagtiis at kung mayroon pa bang pagkakataon para makatakas bago niya tuluyang sirain ang lahat ng natitira sa akin.

He stopped abruptly in the middle of the grand hallway, turned me to face him, and gripped my chin so tightly it hurt, forcing me to look straight into his dark, burning eyes.

"One last thing," he said, his voice dropping to a tone that made my blood run cold. 

"If you ever even think of looking at another man, speaking to another man, or wishing you were with anyone else... I will make sure the consequences are something you will never, ever forget. I told you you are mine. In life, and even in death. And I always keep my promises."

As he dragged me further into the shadows of the house, the heavy door clicking shut behind us with a sound that echoed like a final verdict, I knew one thing for certain: whatever awaited me inside, it would be far worse than anything I had ever imagined. And Kaiden Aurelio Estrada was determined to make me pay again and again for daring to try and belong to someone else.