Kabanata Tres

Ang silid na pinasukan namin ay malaki at marangya, ngunit sa sandaling isinara ni Kaiden ang pinto sa likuran namin, tila ang buong espasyo ay lumiit at naging kaming dalawa lamang. 

Ang ilaw ay malambot at kulay ginto, na bumabalot sa mga kasangkapan at nagbibigay ng mainit na damdamin sa paligid, ngunit ang init na nararamdaman ko ay hindi lamang mula sa ilaw ito ay mula sa kanya, mula sa paraan ng pagtingin niya sa akin na parang ako ay isang bagay na matagal na niyang hinahangad at hindi na muling papakawalan. 

Ang aking puso ay kumakabog nang mabilis, ang aking hininga ay mabigat at hindi pantay, at kahit na may takot pa rin sa aking dibdib, mayroon ding ibang damdamin na hindi ko maipaliwanag isang halo ng pagkagulat, pagnanasa, at ang hindi maikakailang ugnayan na hindi kailanman nawala sa pagitan namin kahit sa mahabang panahon ng aming paghihiwalay.

"You think you could run from this? From us?" he whispered, his voice rough and low as he stepped closer, his body inches away from mine. 

His hands slowly rose to brush the strands of buhok mula sa aking mukha, ang kanyang mga daliri ay mainit at nanginginig nang bahagya, parang siya rin ay nakakaramdam ng parehong matinding damdamin na aking nararamdaman. 

"Every time you tried to leave, every time you thought you could belong to someone else... it only made me want you more. Made me crave this moment even more."

Hindi ako nakapagsalita. Ang aking bibig ay parang nakasarado, ang aking isipan ay punong-puno ng magkakaibang damdamin na hindi ko mapagsama-sama. 

Nang hawakan niya ang aking pisngi, ang kanyang balat ay dumikit sa akin na parang apoy, at ang aking katawan ay kusang lumapit sa kanya na parang may sariling isip. 

Ang aking mga mata ay nakatingin sa kanya, nakikita ang galit, ang pagmamahal, at ang matinding pagnanasa na nagniningning sa kanyang mga mata, at sa sandaling iyon, alam kong wala na akong magagawa pa kundi sumuko sa kanya, sa amin, sa damdaming matagal na naming itinago.

"Ah..." lumabas ang mahinang tinig mula sa aking bibig nang dahan-dahang idikit niya ang kanyang noo sa akin, ang kanyang hininga ay dumadampi sa aking labi, mainit at nakakagulat. 

Ang bawat galaw niya ay mabagal, sinasadya, parang nais niyang pahahalagahan ang bawat sandali na kasama ako, parang nais niyang iparamdam sa akin ang bawat bahagi ng kanyang pagkatao at damdamin.

"Ughhhh..." siya naman ang naglabas ng malalim na huni nang dahan-dahang yakapin niya ako nang mahigpit, ang kanyang mga kamay ay gumagalaw mula sa aking pisngi patungo sa aking likuran, hinihila ako nang mas malapit hanggang sa walang puwang sa pagitan ng aming mga katawan. 

Ang init ng kanyang katawan ay tumagos sa aking damit, ang lakas ng kanyang yakap ay nagpapahiwatig ng kanyang pagnanais na panatilihin ako sa kanya magpakailanman, at ang bawat hawak ay parang isang pangako na ako ay kanya, at siya ay akin, hanggang sa huling hantungan.

"Hmmm..." ang mahinang huni ay lumabas muli mula sa aking bibig nang dahan-dahang ilipat niya ang kanyang mga halik mula sa aking noo patungo sa aking pisngi, patungo sa aking leeg, ang bawat halik ay mabagal, malambing, ngunit punong-puno ng matinding pagnanasa na nagpapapigil ng aking hininga. 

Ang kanyang mga ngipin ay dahan-dahang dumampi sa aking balat, sapat lamang para magdulot ng kakaibang pakiramdam na nagpapadala ng panginginig sa aking buong katawan, at ang aking mga kamay ay kusang humawak sa kanyang balikat, humihigpit sa kanyang damit habang sinusubukan kong panatilihin ang aking sarili na nakatayo sa gitna ng matinding damdamin na bumabalot sa amin.

"You feel that, don't you?" he murmured against my skin, his voice thick with emotion and desire. 

"You feel how much I want you, how much I need you. No one else can make you feel this way. No one else can touch you like this, make you sound like this... because you are mine. Only mine."

Ang kanyang mga salita ay parang himno na tumatakbo sa aking isipan, habang patuloy siyang gumagalaw, patuloy na nagbibigay ng mga halik at hawak na nagpapasuko sa akin nang buo. 

Ang bawat ungol na lumalabas sa aking bibig ay hindi ko mapigilan mga tunog na nagpapahiwatig ng aking kasiyahan, aking kagustuhan, aking pagsuko sa kanya.

Ang bawat huni naman na lumalabas sa kanya ay nagpapakita ng kanyang matinding damdamin, ang kanyang paghihirap sa pagpigil ng sarili, ang kanyang pagnanais na ibigay sa akin ang lahat ng bagay na aking nararapat matanggap mula sa kanya.

"Ah... Kaiden..." tawag ko sa kanyang pangalan nang nanginginig ang aking tinig, ang aking mga mata ay nakapikit dahil sa matinding damdamin na aking nararamdaman. 

Ang aking mga daliri ay gumapang mula sa kanyang balikat patungo sa kanyang buhok, hinahaplos ito nang dahan-dahan habang siya ay patuloy na naglalakbay sa aking balat gamit ang kanyang mga halik at haplos.

"Ughhhh... Say it again," utos niya, ang kanyang tinig ay mabigat at puno ng pagnanasa habang itinataas niya ako nang bahagya, ang kanyang mga kamay ay sumusuporta sa aking likuran at hita, na parang ako ay walang bigat sa kanyang mga kamay. 

"Say my name like that again... let me hear how much you want me, how much you belong to me."

"Hmmm... Kaiden..." inulit ko, mas malakas at mas malinaw ngayon, ang aking boses ay puno ng damdamin na hindi ko na kayang itago pa. 

Ang bawat galaw niya ay nagpapadala ng kuryente sa aking katawan, ang bawat hawak ay nagpapalalim ng ugnayan sa pagitan namin, at sa sandaling iyon, alam kong kahit anong mangyari, kahit gaano pa kalayo ang aking tinakbuhan noon, ako ay laging babalik sa kanya dahil siya ang aking simula at katapusan, ang aking buhay at kamatayan, ang aking lahat.

"I’m going to make sure you never forget this," he whispered, his lips brushing against mine as he pulled me even closer, his eyes locked with mine, dark and burning with passion and possession. 

"Every touch, every sound you make, every breath you take... it will all remind you that you belong to me. Even death won't be enough to separate us, Maelis. I told you that before, and I mean it now more than ever."

Ang kanyang mga labi ay dahan-dahang dumikit sa akin, sa simula ay malambing at mabagal, parang nais niyang tikman ang bawat sandali, parang nais niyang iparamdam sa akin ang lahat ng kanyang damdamin sa pamamagitan lamang ng halik. 

Ngunit hindi nagtagal, ang halik ay naging mas malalim, mas matindi, mas puno ng pagnanasa na parang matagal na niyang hinintay ang sandaling ito at hindi na nais na tapusin pa. 

Ang aming mga huni ay naghalo, ang aming mga katawan ay gumagalaw nang sabay na parang iisa ang aming isip at damdamin, at ang buong silid ay napuno ng mga tunog na nagpapahiwatig ng aming matinding pagmamahalan at pagnanasa.

"Ah... Ughhhh..." ang mga tunog ay patuloy na lumalabas mula sa amin, bawat isa ay mas malakas at mas matindi kaysa sa nauna, bawat isa ay nagpapakita ng damdaming hindi na namin kayang pigilan pa. 

Ang kanyang mga kamay ay gumagalaw sa buong aking katawan, nagpaparamdam sa akin ng init at pagnanasa sa bawat bahagi ng aking pagkatao, habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kanya, parang takot na baka mawala siya sa aking tabi kahit sa isang sandali lamang.

"Hmmm... You feel so good... so perfect," he murmured against my lips, his breathing ragged and heavy. "This is where you belong. Right here. In my arms. Forever."

Ang bawat salita niya ay parang isang sumpa at pangako nang sabay—isang sumpa na hindi na ako kailanman makakalayo sa kanya, at isang pangako na gagawin niya ang lahat para mapasaya ako, para iparamdam sa akin na ako ang pinakamahalagang tao sa kanyang buhay. 

Ang aking puso ay punong-puno ng damdamin na hindi ko maipaliwanag isang halo ng takot, kasiyahan, pagkagulat, at ang malalim na pagmamahal na hindi kailanman nawala sa aking puso para sa kanya.

Habang patuloy kaming nasa gitna ng matinding sandaling ito, alam kong ang aking buhay ay hindi na magiging katulad ng dati. Ang kalayaang aking hinahangad ay nawala na, ngunit sa kapalit nito ay nakuha ko ang isang bagay na mas malalim at mas makapangyarihan isang ugnayan na hindi kayang sirain ng oras, distansya, o kahit kamatayan. 

At habang nakatingin ako sa kanyang mga mata, nakikita ang sarili ko sa kanya, alam kong kahit anong mangyari, kahit gaano pa kahirap ang daan sa hinaharap, ako ay handang harapin ito kasama siya dahil sa huli, siya ang aking tadhana, at ako ang kanya.

"Ah... Kaiden..." ang huling huni ay lumabas sa aking bibig nang mahina, ang aking katawan ay nanginginig dahil sa damdamin at pagod, habang siya ay yakap pa rin ako nang mahigpit, ang kanyang hininga ay pantay na rin ngayon ngunit mainit pa rin sa aking balat. 

Ang kanyang mga halik ay dahan-dahang naging mas malambing, mas malumanay, parang nais niyang aliwin ako matapos ang matinding sandali na aming pinagsamahan.

"Rest now, my love," he whispered, his voice soft and tender now, a stark contrast to the rough, passionate tone he had earlier. "You're safe here. You're mine. And I'm never letting you go."

Ang mga salitang iyon ang huling narinig ko bago dahan-dahang pumikit ang aking mga mata, ang pagod ay tumagos sa aking mga buto, ngunit ang aking puso ay punong-puno ng damdamin na hindi ko maipaliwanag.