Novels by JEHAN28

Ang sikat ng araw ay dahan-dahang tumagos sa mga manipis na kurtina, nagbibigay ng malambot na liwanag sa buong silid at nagpapakita ng ganda ng paligid na kanina pa namin hindi napansin dahil sa init ng aming damdamin. Ang hangin ay presko ngunit may dalang init na tila nananatili pa rin sa pagitan namin, at nang imulat ko ang aking mga mata, nakita ko si Kaiden na nakahiga sa tabi ko, ang kanyang braso ay nakabalot pa rin sa aking baywang, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa akin nang matindi at puno ng pagnanasa na tila hindi nawala kahit na natapos na ang nakaraang gabi. Ang aking katawan ay pakiramdam na parang walang lakas, ngunit sa parehong oras ay punong-puno ng kuryente sa bawat bahagi kung saan naramdaman ko ang kanyang hawak, ang kanyang halik, ang kanyang pagmamay-ari sa akin."Did you sleep well, my love?" he whispered, his voice rough and husky, sending shivers down my spine as he slowly moved closer, his warm breath fanning against my neck. His hand began to wander

Ang silid na pinasukan namin ay malaki at marangya, ngunit sa sandaling isinara ni Kaiden ang pinto sa likuran namin, tila ang buong espasyo ay lumiit at naging kaming dalawa lamang. Ang ilaw ay malambot at kulay ginto, na bumabalot sa mga kasangkapan at nagbibigay ng mainit na damdamin sa paligid, ngunit ang init na nararamdaman ko ay hindi lamang mula sa ilaw ito ay mula sa kanya, mula sa paraan ng pagtingin niya sa akin na parang ako ay isang bagay na matagal na niyang hinahangad at hindi na muling papakawalan. Ang aking puso ay kumakabog nang mabilis, ang aking hininga ay mabigat at hindi pantay, at kahit na may takot pa rin sa aking dibdib, mayroon ding ibang damdamin na hindi ko maipaliwanag isang halo ng pagkagulat, pagnanasa, at ang hindi maikakailang ugnayan na hindi kailanman nawala sa pagitan namin kahit sa mahabang panahon ng aming paghihiwalay."You think you could run from this? From us?" he whispered, his voice rough and low as he stepped closer, his body inches away

Ang loob ng itim na sasakyan ay parang isang kulungan na walang mga rehas, kung saan ang hangin ay mabigat at puno ng galit na tila handang sumabog anumang oras. Ang mga bintana ay nakasarado nang mahigpit, kaya hindi ko makita ang daan na aming tinatahak, at ang tanging naririnig ko lamang ay ang malakas na tibok ng aking puso at ang mahinang tunog ng makina. Nakaupo ako sa isang sulok, ang aking katawan ay nanginginig dahil sa takot at pagkalito, habang si Kaiden ay nasa kabilang dulo, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa akin nang hindi tumitingin sa ibang direksyon, parang isang hayop na nakahuli ng kanyang biktima at ayaw na itong pakawalan pa. Ang init ng kanyang presensya ay tila bumabalot sa buong sasakyan, at sa bawat sandali na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng sitwasyong aking kinasasangkutan, na parang ang aking buhay ay biglang naging laruan sa kanyang mga kamay."You thought you could escape me, didn’t you?" he said, his voice low and sharp, each wor

"You may now seal this union with a kiss."Ang bawat salita ng pari ay parang mabagal na pagpatak ng tubig sa tahimik na lawa, na nagdulot ng maliliit na alon na kumalat sa buong simbahan. Ang simbahan ng San Agustin ay punong-puno ng liwanag mula sa mga kandila na nakalagay sa magkabilang panig ng daanan, habang ang mabangong amoy ng mga puting rosas at liryo ay bumabalot sa hangin na tila isang mainit na yakap. Ang mga bisita ay nakatayo nang maayos, ang kanilang mga mukha ay puno ng tuwa at paghanga habang nakatingin sa amin ni Dariel na nakatayo sa harap ng dambana. Ang kanyang kamay ay mahigpit na hawak ang aking, ang init nito ay tila nagpapahiwatig ng kanyang kasiyahan at pananabik para sa hinaharap na aming itatayo nang magkasama. Ang lahat ay tila perpekto, parang isang pangarap na hindi ko nais na magising pa. Ang mga musika mula sa organo ay malambing na tumutugtog, ang tono nito ay nagpapalalim ng damdamin sa bawat pusong naroon, at sa sandaling ito, tila ang buong mun

04Gumising ako sa init ng araw na tumatama sa mukha ko, ang liwanag ay dahan-dahang pumapasok mula sa malaking bintana ng kwarto.Ang pakiramdam ng katawan ko ay parang mabigat pa rin, parang pagod na pagod mula sa ginawa namin kagabi, pero kasabay nito ay ang lambot at kasiyahan na hindi ko maipaliwanag.Dumilat ako nang dahan-dahan, at ang una kong nakita ay si Aiden na nakatayo sa tabi ng kama, nakasuot lang ng maluluwag na pantulog, habang nakatingin sa akin nang may ngiti sa labi.Ang buhok niya ay medyo magulo, ang balat niya ay kumikinang sa sikat ng araw, at mukha siyang napakaganda at payapa—parang walang ginawang ligalig kagabi na halos mapawisan kaming pareho at mawalan ng hininga.“Gising na ba ang prinsesa ko?” tanong niya sa mababang boses, dahan-dahang lumapit at yumuko para halikan ang noo ko nang malambot.Dumungaw ako sa kanya habang pinipilit kong imulat nang maayos ang mga mata ko.“Anong oras na?” tanong ko, ang boses ko ay medyo garalgal pa dahil sa paggising.“

03Pagpasok namin sa kwarto ng hotel, hindi pa tuluyang nasasara ang pinto nang bigla niya akong hinila nang mahigpit palapit sa kanya.Ang lakas ng hatak na halos dumikit ang buong katawan ko sa kanya, nararamdaman ko agad ang matigas niyang katawan at ang init na nagmumula sa balat niya.Agad niyang idinikit ang bibig niya sa akin, matindi, masugid, parang matagal na panahon siyang hindi nakatikim at ako lang ang makakapagbigay ng ginhawa sa kanya.Hinihigop niya ang hininga ko, ang dila niya ay nakikipagsabayan sa akin nang mabilis at malalim, habang ang mga kamay niya ay naglalakbay sa buong katawan ko na parang ayaw na niyang mag-iwan ng bahagi na hindi niya nahahawakan.“Ahh… Aiden…” daing ko nang sandaling humiwalay siya para huminga, ang hininga ko ay mabigat at mabilis, ang dibdib ko ay mabilis na tumataas at bumababa.Ang mga mata ko ay nakatingin sa kanya, nakikita ko ang matinding pagnanasa sa mga mata niya na parang handa na siyang lamunin ako nang buo.“Ang sarap mo huma

02Hindi ko akalain na ang sarap at kapayapaan ng umaga ay mapapalitan agad ng kaba at matinding init sa loob lang ng ilang oras.Nasa loob kami ng mamahaling sasakyan ni Aiden, papunta sa isang business event na kailangan niyang puntahan.Sinama niya ako, sabi niya gusto niya ako sa tabi niya, kahit na alam kong hindi ito simpleng pagtitipon lang.Maraming tao doon—mga mayayaman, makapangyarihan, at mga taong matalas ang mata sa lahat ng galaw.Nakaayos ako nang maganda, suot ko ang isang mahabang damit na kulay itim, makinis ang tela at medyo masikip sa katawan.Ang laylayan ay umabot hanggang sa aking bukung-bukong, pero may hiwa sa gilid na nagpapakita ng bahagi ng aking hita tuwing gumagalaw ako.Akala ko ay sapat na ang haba nito para maging ligtas.Akala ko ay walang makakakita o makakaramdam ng kahit ano sa ilalim ng damit ko.Pero nagkamali ako. Sobrang laki ng pagkakamali ko.Nakaupo kami sa likurang bahagi ng sasakyan, malapit sa isa’t isa, habang ang drayber ay nasa unahan

01My breath hitched as the heavy door clicked shut behind us.The room suddenly felt so small, parang lahat ng hangin ay biglang nawala.Nakatayo lang ako doon, hindi makagalaw, habang nakatingin sa kanya.Aiden.His name echoed inside my head, parang paulit-ulit na tinatawag ang sarili ko na umalis na.Pero hindi ko kaya.Hindi ko kayang umalis lalo na’t ang init ng tingin niya ay parang sunog na dumadaloy sa buong katawan ko.He walked towards me slowly, parang isang leon na nagmamasid sa kanyang biktima.Hakbang-hakbang, bawat galaw ay puno ng intensidad na halos hindi ko na kayang panindigan.“Jinnie…” he whispered, his voice low and rough, parang kumakabog ang dibdib ko sa bawat pantig.His hands reached out, dahan-dahang hinawakan ang magkabilang balikat ko.Ang lamig ng kamay niya ay kabaligtaran ng init na nararamdaman ko sa loob.I looked up at him, nakita ko ang mga mata niyang puno ng pagnanasa at bagay na hindi ko matukoy.Bagay na nakakatakot pero nakakaakit nang sobra.