LOGINElijah’s POV
There’s a strange kind of quiet after chaos.Hindi ko alam kung anong oras na kami lumabas sa warehouse, pero ang unang tumama sa mukha ko ay malamig na hangin—para akong binuhusan ng tubig.Kasunod nito ay ang sirena ng private med team ko, tumatakbo papunta sa duguang katawan ni Lucien.Nakatayo si Yuhei sa tabi ko, nanginginig, hawak ang braso ko na parang kapag binitawan niya ako… mawawala ulit ako.“Are you cold?” tanong ko.Umiling siya. “Just… scared.”Humigpit pa lalo kapit niya.Hindi ko siya sinaway.Hindi ngayon.Sinabi ng doctor, “We need to stabilize Lucien. He needs immediate transport.”Tumango ako, pero hindi ako sumunod agad.Tinitigan ko si Lucien habang unti-unti siyang inaangat sa stretcher.“He took the bullet for you,” sabi ni Dr. Reyes.“I know,” sagot ko, mababa ang boses. “And I’ll repay him.”Paglingon ko kay Yuhei, nakita koYuhei’s POVHindi ako nakatulog.Hindi dahil sa ingay ng alon sa labas ng hotel, kundi dahil sa presensya niya sa loob ng kwarto—kahit hindi kami magkatabi.May distansya pa rin.Isang kama ang pagitan namin.Isang digmaan ang nasa gitna.Naririnig ko ang paghinga niya. Mabagal. Kontrolado. Parang laging handa.“Hindi ka ba talaga matutulog?” tanong ko sa dilim.Tumigil ang paghinga niya sandali.“Hindi hangga’t hindi ako sigurado na safe ka,” sagot ni Elijah.Napangiti ako nang bahagya.Hindi sweet.Hindi romantic.Pero totoo.Elijah’s POVHindi ako nagbiro.Hindi ako makatulog kapag alam kong may mga aninong gumagalaw sa paligid niya.Renxiao doesn’t threaten twice.He strikes once—hard.At ngayong alam niyang magkasama kami—Mas lalo siyang magiging marahas.“Yuhei,” sabi ko, mababa a
Yuhei’s POVTahimik ang bayan ng Batangas—ngunit para sa akin, hindi na ito katahimikan.May pakiramdam akong may paparating. Hindi takot lang… mas mabigat, parang ulan na bago pa man dumating ay dama mo na sa balat.Naglakad ako pauwi mula sa bookstore. Ang gabi ay malamig, may amoy ng dagat at pinagmumultuhan ng alaala ng mansyon.Tumigil ako sa gilid ng kalsada. Tiningnan ko ang paligid. Wala. Wala nang tao. Wala nang sasakyan.Pero may naramdaman akong presensya—isang tunog ng yabag sa dilim.Tumayo ako nang tuwid. Hawak ang bag sa harap ko. “Sino ka?” bulong ko.Walang sagot.Tumalikod ako, tatakbo palabas sa liwanag ng poste, pero isang kamay ang humarang.Mabilis. Malakas. At sa sandaling iyon, nakita ko ang mukha niya.Renxiao.Zhou Renxiao’s POVNakita ko siya—nag-iisa. Walang gu
Yuhei’s POVMay mga laban na hindi sinisigawan.Walang baril. Walang dugo. Walang sigawan sa gitna ng ulan.Pero mas masakit.Mas nakakapagod.Mas matagal gumaling.Ito ang klase ng digmaan na araw-araw mong kinakaharap mag-isa—kahit napapalibutan ka ng tao.Tatlong linggo na mula nang umalis ako sa mundo ni Elijah.At sa tatlong linggong ‘yon, mas marami akong natutunan tungkol sa sarili ko kaysa sa buong panahong kasama ko siya.Hindi dahil masama siya.Kundi dahil masyado kaming nasanay sa ideya ng “kami” na nakalimutan ko kung sino ako kapag wala siya.Yuhei’s POVLumipat ako sa Batangas.Hindi beach. Hindi resort.Isang tahimik na bayan na parang nakalimutan ng oras.May maliit na inuupahang bahay—lumang kahoy, may bitak ang bintana, at laging may amoy ng dagat kahit hindi ko naman nakikita ang dagat.Perfect.Di
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may alaala niya.Sa mesa kung saan siya tahimik na umiinom ng tsaa.Sa bintanang tinatambayan niya tuwing gabi.Sa kwarto na ngayon—isang echo na lang ng presensya niya.“Sir,” sabi ni Lucien, “you’re crossing a line.”Tumingin ako sa screen ng tablet ko.Live feed.Isang maliit na café sa Laguna.Si Yuhei.Nakatayo. Nagbabayad. Ngumingiti sa barista.“Hindi ko siya sinusundan,” sagot ko. “Sinisigurado ko lang na buhay siya.”Tahimik si Lucien.Pareho naming alam—palusot lang ‘yon.Yuhei’s POVMay pakiramdam ako na may nakatingin.Hindi paranoia.Hind
Yuhei’s POVHindi ako lumingon.Kahit ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang palabas ng mansyon, pinilit kong huwag bumalik ang tingin ko. Kasi alam ko—kapag ginawa ko ‘yon, baka hindi na ako umalis.Tahimik ang gabi. Tahimik masyado, parang nakikiramay sa desisyon ko.Isang maleta lang ang dala ko.Hindi dahil wala akong ibang gamit—Kundi dahil ayokong magmukhang may babalikan pa.Sumakay ako sa kotse na pinadala ko nang hindi alam ni Elijah. Hindi driver niya. Hindi tauhan niya. Sariling desisyon ko.Habang umaandar ang sasakyan, doon ko lang naramdaman ang sakit.Hindi iyak.Hindi hikbi.Parang may dahan-dahang humihila sa dibdib ko, paalis, paunti-unti.This is right, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.Pero bakit parang mali?Elijah’s POVWalang laman ang kwarto.Hindi ‘yung simpleng wala lang—kundi ‘yung klase ng kawa
Yuhei’s POVHindi agad nagsalita si Elijah habang pauwi kami.Tahimik ang sasakyan. Masyadong tahimik. ‘Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang.Hawak niya ang manibela. Mahigpit. Parang kung bibitaw siya, may mawawala.Ako naman, nakatingin lang sa bintana.Pero ang totoo—Paulit-ulit sa utak ko ang mga salitang binitawan ni Renxiao.You were chosen.Your father owed me.Even your love story is a transaction.Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang katotohanan o ang posibilidad na totoo ito.“Yuhei,” tawag ni Elijah, mababa ang boses. “Say something.”Huminga ako nang malalim.“Kung magsasalita ako ngayon,” sagot ko, “baka masabi ko ang mga salitang hindi na mababawi.”Tumahimik siya ulit.Elijah’s POVI deserve this silence.I deserve the distance.Hindi ko alam ang tungkol s







