INICIAR SESIÓNElijah’s POV
The world goes quiet before a war.Hindi ko alam kung adrenaline ba, o takot, o gutom sa dugo—pero sa bawat hakbang ko papunta sa lumang medical warehouse, parang mas lumilinaw yung isa lang na bagay na hindi ko kayang tanggapin:Si Yuhei… nakatali sa kung anong impyerno na ginawa ni Meilin.“Positions secured,” sabi ng isa kong tauhan sa earpiece.“Thermal scan: may tatlong tao sa main room. Isa nakahiga, isa nakaupo, isa stationary near tAng katahimikan sa war room ay parang isang bagay na may sariling bigat.Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Elijah.I was the only one who came back.Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip nina Leon at Riven. Hindi dahil sa dramatikong dating nito, kundi dahil sa katotohanang hindi nila kailanman narinig ang pangalang Project Winter sa buong panahon na magkasama sila.Marami silang nalaman tungkol sa isa't isa sa loob ng mga taon.Mga pagkakamali.Mga dating misyon.Mga taong nawala.Mga bagay na mas mabuting ibaon na lamang sa limot.Pero hindi kailanman nabanggit ni Elijah ang Project Winter.Kahit minsan.At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong mabigat ang sitwasyon.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang nakatingin sa mensaheng naiwan ni Ghost. Matagal na itong nawala sa screen, pero parang nakaukit pa rin iyon sa hangin.Ask Elijah about Project Winter.Simple.Diretso.At sapat para sirain ang katahimikan ng isang grupo."Elijah."Si Leon ang unang nagsalit
Hindi agad nagsalita si Yuhei matapos marinig ang sinabi ni Liang Zhen.We may already be too late.Sa ibang tao, maaaring ordinaryong linya lamang iyon. Isang pagtataya. Isang posibilidad.Pero hindi para kay Liang Zhen.Sa lahat ng oras na pinagmasdan niya ang lalaking ito, wala siyang nakitang pag-aalinlangan. Wala siyang nakitang panic. Wala siyang nakitang takot sa mga sitwasyong kayang magpabagsak ng ibang tao.Kaya kung may punto na sasabihin nitong baka huli na ang lahat, ibig sabihin may nangyayari na hindi nito inaasahan.At iyon ang tunay na problema.Tahimik ang opisina habang nakatayo sila sa magkabilang panig ng silid. Sa labas ng malalaking bintana, patuloy ang pag-ikot ng lungsod. Tuloy ang trapiko. Tuloy ang buhay.Hindi alam ng mga tao sa ibaba na may isang laro na matagal nang nilalaro sa likod ng mga anino.At ngayon, mukhang may bagong manlalaro na gustong sirain ang buong board."Ano'ng ibig mong sabihin?"Diretso ang tanong ni Yuhei.Tahimik muna si Liang Zhen b
Matapos mag-black ang screen, nanatiling tahimik ang buong silid.Hindi agad gumalaw si Liang Zhen.Hindi rin si Yuhei.Ang simpleng mensahe na lumitaw sa monitor ay parang sapat na upang baguhin ang direksyon ng lahat ng nangyayari.Ilang minuto lang ang lumipas.Ilang pangungusap lang ang ipinakita.Pero sapat iyon upang makita ni Yuhei ang isang bagay na hindi niya kailanman inasahan.May taong kayang guluhin si Liang Zhen.At sa mundong matagal nang umiikot sa pangalan nito, sapat nang impormasyon iyon upang maging dahilan ng pag-aalala.Nakatayo pa rin si Liang Zhen sa harap ng bintana habang nakatanaw sa malayong skyline.Tahimik.Masyadong tahimik.Parang may mga lumang alaala na muling bumalik matapos ang matagal na panahon."Ghost."Mababa ang boses ni Yuhei.Hindi tanong.Paalala.Dahan-dahang tumingin si Liang Zhen sa kanya."Akala ko patay na siya.""Maraming tao ang umakalang ganoon."Tahimik."Kasama ka?"Sa unang pagkakataon, hindi agad sumagot si Liang Zhen.At sapat n
Sa unang pagkakataon mula nang magkaharap sila, may nakita si Yuhei na hindi niya inaasahan sa mukha ni Liang Zhen.Pag-aalinlangan.Hindi ito takot. Hindi rin kaba sa karaniwang paraan. Ngunit may bahagyang pagbabago sa ekspresyon nito na sapat para mapansin ng isang taong matagal nang natutong magbasa ng kilos at reaksyon ng iba.At kung may isang bagay na natutunan ni Yuhei sa buong habulan nilang ito, iyon ay ang katotohanang ang mga taong tulad ni Liang Zhen ay hindi basta-bastang nawawalan ng kontrol.Kaya kung may nakapagpabago sa tono nito, ibig sabihin mahalaga iyon.Napakahalaga.Nanatiling tahimik ang opisina habang hawak pa rin ni Liang Zhen ang device sa kamay niya. Hindi nito agad itinago ang screen, pero hindi rin nito ipinakita kung ano ang laman ng mensahe.Parang may kung anong kinakalkula sa isip nito.Parang may bagong variable na biglang lumitaw sa isang equation na matagal nang sigurado ang sagot."Ano'ng nangyari?" muling tanong ni Yuhei.Ngayon ay mas diretso n
Hindi agad nagsalita si Yuhei matapos marinig ang salitang succession.Sa lahat ng posibilidad na inasahan niya bago pumunta roon, hindi iyon kasama.Inasahan niyang pagbabantaan siya ni Liang Zhen.Posibleng subukan siyang bilhin.Posibleng lokohin.Posibleng gamitin laban sa mga taong mahalaga sa kanya.Pero hindi niya inasahan na ang taong matagal niyang hinahabol ay hindi interesado sa pagtatanggol sa sarili nito.Parang mas interesado pa itong pag-usapan ang mangyayari pagkatapos niya.At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong nakakabahala ang usapan.Tahimik ang opisina habang nakatayo si Yuhei sa gitna ng silid. Sa likod ng salamin, makikita ang maulap na kalangitan at ang malawak na lungsod sa ibaba. Mula rito, parang napakaliit ng lahat. Mga sasakyan. Mga gusali. Mga tao.Mga buhay.Marahil iyon ang dahilan kung bakit naging ganito si Liang Zhen.Kapag matagal mong ti
Sa loob ng maraming buwan, si Liang Zhen ay naging isang pangalan lamang.Isang anino sa likod ng mga operasyon.Isang boses na lumilitaw sa mga screen.Isang presensyang hindi mahawakan pero palaging nararamdaman.Ngayon, nakatayo siya ilang metro lang ang layo kay Yuhei.At ang unang bagay na napansin ni Yuhei ay hindi ang kapangyarihan nito.Hindi ang awtoridad.Hindi ang takot.Kundi ang katahimikan.Walang bantay sa silid.Walang armas na nakalabas.Walang pwersahang pagpapakita ng kontrol.Parang hindi kailangan.Parang sapat na ang presensya nito para malaman ng lahat kung sino ang may hawak ng sitwasyon.Malawak ang opisina. Moderno pero hindi marangya. May malalaking bintana na nakatanaw sa bahagi ng lungsod na halos hindi naabot ng ordinaryong tao. Ang liwanag mula sa maulap na langit ay pumapasok sa loob, nagbibigay ng malamig na kulay sa buong sil
Yuhei’s POVAko ang nag-set ng meeting.Neutral ground.Private conference room sa isa sa oldest hotels sa city. Walang CCTV inside. Phones surrendered outside. Tatlo lang silang papayagan.Elijah.Renxiao.Adrian Vale.Ako ang huli pumasok.
Yuhei’s POVMay klase ng dilim na hindi basta kawalan ng ilaw.Ito ‘yong dilim na may amoy.May tunog.May alaala.Nang magising ako, una kong naramdaman ang lamig ng bakal sa pulso ko. Hindi masikip, pero sapat para ipaalala sa’kin na hindi ako malaya.
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may al
Yuhei’s POVHindi agad nagsalita si Elijah habang pauwi kami.Tahimik ang sasakyan. Masyadong tahimik. ‘Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang.Hawak niya ang manibela. Mahigpit. Parang kung bibitaw siya, may mawawala.Ako



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



