CHAPTER 2 — The Devil’s Rules.

Yuhei’s POV

Hindi ko alam kung anong oras na pero dilat pa rin ang mga mata ko. Naka-side lang ako sa kama, yakap ang unan na parang iyon na lang ang tanging sandalan ko sa loob ng napakalaking kwartong ‘to. Tahimik ang buong mansyon, pero pakiramdam ko may mga matang nakabantay sa bawat galaw ko. Parang kahit ang katahimikan ay pagmamay-ari na rin niya.

Bigla kong narinig ang pagbukas ng pinto.

Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ang pumasok. Ramdam ko agad ang bigat ng presensya niya. Iba ang hangin kapag si Elijah ang nasa paligid. Parang humihigpit ang paghinga ko.

“Bakit gising ka pa?” tanong niya, malamig ang boses.

Dahan-dahan akong umupo sa kama. “Hindi po ako makatulog.”

Lumapit siya, dahan-dahan, parang isang mandaragit na hindi nagmamadali. Tumigil siya sa harap ko. Nakatingala ako sa kanya, pilit tinatagong nanginginig ang mga kamay ko.

“Maninibago ka talaga,” sabi niya. “Ito na ang buhay mo ngayon.”

Huminga ako nang malalim. “Gaano po katagal ang kontrata?”

Saglit siyang natahimik bago sumagot. “Hangga’t hindi pa tapos ang lahat ng dapat gawin.”

Lalong sumikip ang dibdib ko. “At kailan po ‘yon?”

Tumingin siya sa akin nang diretso. “Kapag nakuha ko na ang gusto ko.”

Gusto ko sanang itanong kung ano ang ‘gusto’ niya. Pero natakot ako sa magiging sagot.

Tumalikod siya at naglakad papunta sa pinto. “Matulog ka. Maaga pa ang bukas.”

At muling nagsara ang pinto. Naiwan ako sa silid na parang bangkay na humihinga pa.

Kinabukasan, ginising ako ng araw na sumisilip sa kurtina. Bumangon ako nang dahan-dahan, mabigat pa rin ang pakiramdam ng katawan ko. Paglabas ko sa kwarto, sinalubong agad ako ng isang babae na mukhang nasa early thirties.

“Ako po si Mrs. Reyes,” pakilala niya. “Ako ang house manager. Susundin mo ang lahat ng utos ko kung ayaw mong mapagalitan ni Sir.”

Tumango ako. “Opo.”

Dinala niya ako sa isang malawak na sala kung saan naroon na si Elijah, nakaupo sa sofa habang may hawak na folder. Nakatindig sa tabi niya ang ilang mga tauhan.

“Lumapit ka,” utos niya.

Napalunok ako pero sumunod.

“Inilista ko ang mga magiging patakaran mo sa bahay na ito,” sabi niya sabay ihagis ng folder sa mesa sa harap ko. “Basahin mo.”

Binuksan ko ang folder. Parang kutsilyo ang bawat salitang nababasa ko.

Rule No. 1: Bawal lumabas ng mansyon nang walang pahintulot ni Elijah.

Rule No. 2: Bawal makipag-usap sa media o kahit kanino tungkol sa kontrata.

Rule No. 3: Ang lahat ng kilos at oras ay kailangang i-report kay Elijah.

Rule No. 4: Walang pagtanggi sa utos niya.

Parang unti-unting sinasakal ang dibdib ko.

“Para po ba akong preso?” hindi ko napigilang itanong.

Hindi siya ngumiti. “Mas masahol pa sa preso ang magiging kalagayan mo kung susuwayin mo ang kahit isa diyan.”

Napatungo ako. Wala na naman akong masabi.

“Sisimulan mo ang papel mo bilang asawa mamayang gabi,” dagdag niya.

“P-po?” napatingala ako sa kanya.

“Isasama kita sa isang charity gala sa Batangas City. Gusto kong makita ng lahat kung sino ang babaeng nasa tabi ko.”

Babae sa tabi niya. Hindi asawa. Hindi mahal. Display lang.

Sa buong maghapon, sinanay ako ng mga staff kung paano kumilos bilang “Mrs. Blackwood.” Paano ngumiti. Paano magsalita. Paano lumakad sa tabi ng isang makapangyarihang lalaki. Parang walang pakialam ang lahat sa nararamdaman ko. Ang importante lang ay ang imahe.

Habang pinipili ang isusuot kong gown, napansin kong nanginginig ang mga kamay ko.

“Normal lang po kabahan,” sabi ng stylist. “First time niyo po kasing haharap sa mga elite.”

Hindi ko sinabi na hindi kaba ang nasa dibdib ko—takot ‘yon.

Pagdating ng gabi, isinakay ako ni Elijah sa kotse. Nakasuot ako ng itim na gown. Simple, pero halatang mahal. Pagtingin ko sa bintana, blanko ang daan. Tanging ilaw ng mga poste ang dumadaan sa paningin ko.

“Anong dapat kong gawin pagdating doon?” tanong ko.

“Sumunod ka lang,” maikli niyang sagot. “Huwag kang magsasalita hangga’t hindi kita pinapahintulutan.”

“Kung may magtatanong po?”

“Ngumiti ka.”

Parang ganoon lang kasimple ang lahat sa paningin niya.

Pagsapit namin sa venue, muntik akong mabulag sa dami ng ilaw. Mga camera. Mga tao. Mga babaeng magagara ang damit at mga lalaking mukhang mga hari sa sarili nilang mundo. Pumasok kami na parang isang reyna at hari sa gitna ng kanilang nasasakupan.

Naramdaman ko ang kamay ni Elijah sa baywang ko. Mahigpit. Pag-aari.

“Ngumiti ka,” bulong niya.

Pinilit kong ngumiti.

Sa isang sulok ng hall, napansin ko ang isang babaeng nakatingin sa amin. Matangkad, eleganteng-elegante, at ang ngiti niya ay punong-puno ng pagkamuhi. Parang sinasaksak ako ng titig niya.

“Siya po ba si Meilin?” mahina kong tanong kay Elijah.

Saglit siyang napatigil bago sumagot. “Oo.”

“Galit po siya sa akin.”

“Galit siya dahil nasa pwesto ka na niya.”

Lalong bumigat ang dibdib ko. “May… may pakialam pa po ba kayo sa kanya?”

Hindi siya agad sumagot. Nang sa wakas ay nagsalita siya, iisa lang ang sinabi niya: “Wala ka nang pakialam sa nakaraan ko.”

Parang malamig na tubig na ibinuhos sa akin ang sagot niya.

Habang nag-iikot kami sa hall, kung kani-kaninong kamay ang kinakamayan ni Elijah. Mga ngiting plastik. Mga salitang puno ng pakitang-tao. At ako, parang isang dekorasyon sa tabi niya.

“Congrats sa bagong… partner mo, Elijah,” malamig na sabi ni Meilin nang magkrus ang landas namin.

“Salamat,” sagot niya nang walang emosyon.

Tumingin si Meilin sa akin mula ulo hanggang paa. “Mukhang bata pa siya. Kaya mo na bang dalhin ang ganitong mundo?”

Hindi ako sumagot. Tumingin lang ako sa sahig.

“Sagutin mo siya,” bulong ni Elijah.

“G-gagawin ko po ang lahat ng makakaya ko,” mahina kong sabi kay Meilin.

Ngumiti siya. Isang ngiting puno ng lason. “Tingnan natin kung hanggang kailan.”

Pagkatapos ng gala, tahimik ang biyahe pauwi. Hindi ako nagsalita. Pagdating sa mansyon, dire-diretso lang si Elijah sa sala.

“Lumapit ka,” utos niya ulit.

Tumayo ako sa harap niya.

“Isa iyon sa mga magiging mundo mo,” sabi niya. “Kailangan mong masanay na laging may matang nakatingin. Laging may gustong wasakin ka.”

“B-bakit po parang masaya kayo na nasasaktan ako?”

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko para itanong ‘yon.

Saglit siyang natahimik. Tumingin siya sa akin nang diretso. “Hindi ako masaya. Wala na akong kakayahang sumaya.”

“Kung ganon po… bakit niyo ako dinadamay sa ganitong buhay?”

Lumapit siya sa akin. Masyadong malapit.

“Dahil bahagi ka ng digmaan ko,” sagot niya. “At wala na akong balak umatras.”

May kung anong kirot ang dumaan sa dibdib ko. “Ano po ba talaga ako sa inyo?”

Tahimik ang paligid. Tanging tibok ng mga puso namin ang naririnig ko.

“Isa kang sandata,” mabagal niyang sabi. “At isa kang kahinaan.”

Hindi ko alam kung alin doon ang mas masakit marinig.

Nang gabing iyon, nakahiga ako sa kama na walang tigil ang pag-agos ng luha sa gilid ng mga mata ko. Ayokong umiyak nang malakas. Ayokong marinig niya. Ayokong makita niyang nasisira na ako.

Pero sa gitna ng dilim, malinaw na malinaw sa isip ko ang katotohanan:

Pumasok ako sa mundong hindi ko kayang labanan.

Nakatali ako sa lalaking kayang wasakin ang lahat para lamang sa paghihiganti.

At habang lumalalim ang gabi, mas lalo kong nararamdaman na hindi lang ang katawan ko ang unti-unting nawawala…

Pati ang puso ko.