The Curse of The Vampire King

ในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ลูกน้องคนหนึ่งยิ้มพลางเอ่ยเป็นภาษารัสเซียกับสามีของฉันผู้เป็นทายาทมาเฟีย

"นายน้อยครับ คืนนี้ทางคุณชาชามีเซอร์ไพรส์รออยู่ วาสนาปากท่านจริงๆ นะครับ!"

สามียื่นเค้กที่ตัดเสร็จแล้วมาให้ฉัน พร้อมเอ่ยคำอวยพรวันเกิดอย่างหวานซึ้ง ก่อนจะตอบกลับลูกน้องด้วยภาษารัสเซียเช่นเดียวกัน

"ผู้หญิงคนนี้ลูกเล่นเยอะจริงๆ ทำเอาฉันถอนตัวไม่ขึ้นเลย เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะไปหาเขา"

"แต่เมียฉันพยศจะตาย อย่าให้เธอรู้เรื่องชาชาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันคงถูกเธอทิ้งแน่ๆ"

ลูกน้องคนนั้นรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ ว่าจะไม่มีทางให้ฉันระแคะระคายเด็ดขาด

ฉันหมดความอยากอาหารทันที จึงวางเค้กทิ้งไว้ด้านข้าง

กู้เยี่ยเฉินเห็นฉันไม่แตะเค้กเลยสักนิด เขาจึงโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ใบหูของฉัน

"ทำไมไม่ทานล่ะครับ? ไม่ชอบเหรอ?"

แววตาของเขาดูห่วงใยและจริงใจมากเสียจนฉันรู้สึกคลื่นไส้

ท่าทางที่ดูรักใคร่และเอาใจใส่เช่นนี้ ทำให้ผู้ชายที่เพิ่งจะคุยกับลูกน้องเรื่องลีลาบนเตียงของหญิงอื่นเมื่อครู่ ดูราวกับเป็นเพียงภาพหลอนของฉันไปเสียอย่างนั้น

ฉันอยากจะกระชากหน้ากากบนใบหน้าเขาออกมาดูจริงๆ ว่ามันหนาแค่ไหน

"เปล่าค่ะ แค่สงสัยว่าเมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกัน ดูตั้งใจกันจังเลยนะคะ"

กู้เยี่ยเฉินยื่นมือมาบีบจมูกฉันเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดู

"คุยเรื่องสินค้าที่ท่าเรือน่ะครับ เรื่องเข่นฆ่าพวกนี้ผมกลัวคุณฟังแล้วจะตกใจ ก็เลยเปลี่ยนไปคุยภาษาอื่นแทน"

เขาคงจะลืมไปแล้วว่า ก่อนที่ตระกูลซูของฉันจะล่มสลาย เราทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ ฉันเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่รายล้อมด้วยภาษาต่างๆ มาตั้งแต่เด็ก

ภาษารัสเซีย... ฉันไม่ใช่แค่ฟังออก แต่ฉันเชี่ยวชาญเลยล่ะ

ฉันรู้สึกว่าไม่อาจทนอยู่ที่นี่ได้แม้แต่วินาทีเดียว จึงผลักมือที่โอบเอวฉันไว้ออก

"พวกคุณคุยกันต่อเถอะค่ะ ฉันจะไปสูดอากาศในสวนหน่อย"

ไม่รอให้เขาตอบ ฉันก็หันหลังเดินจากมาทันที

แขกเหรื่อและคนรับใช้ที่เดินสวนมาต่างพยักหน้าทักทายฉัน พร้อมกับลดเสียงกระซิบกระซาบวิจารณ์

"นั่นคุณผู้หญิงกู้ ช่างโชคดีจริงๆ งานแต่งงานแห่งศตวรรษตอนนั้น มาเฟียทั่วทั้งยุโรปมาร่วมงานกันหมดเลย"

"นั่นสิ งานวันเกิดจัดใหญ่โตทุกปี ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้วยังรักกันเหมือนช่วงโปรโมชั่น น่าอิจฉาเป็นบ้า"

"นั่นน่ะสิ ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่อยากมีชีวิตแบบเธอ"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงรู้สึกหวานล้ำไปถึงขั้วหัวใจเหมือนได้ดื่มน้ำผึ้ง

แต่ตอนนี้ที่ได้ยิน คำพูดพวกนั้นกลับเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจ

ไม่มีใครรู้เลยว่า ผู้ชายที่คนภายนอกมองว่ารักฉันปานจะแหกตาดูโลกคนนี้ ทรยศฉันมานานแล้ว

เมื่อเดือนก่อน ในช่องลับที่ห้องทำงานของเขา ฉันบังเอิญไปเจอโทรศัพท์เครื่องหนึ่งเข้า

มันไม่ได้ล็อกรหัสไว้

พอกดเข้าไปในอัลบั้มรูป ก็เจอแต่รูปและวิดีโอของผู้หญิงที่ชื่อชาชาคนนั้นเต็มไปหมด

มีตั้งแต่ภาพลับเฉพาะในมุมต่างๆ ไปจนถึงวิดีโอที่พวกเขานัวเนียกันตามโรงแรมทั่วโลก ดูแล้วน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี

ในวิดีโอหนึ่ง กู้เยี่ยเฉินบีบคางของเธอแล้วพูดปนเสียงหัวเราะว่า

"เธอนี่มันเร้าใจจริงๆ น่าสนใจกว่าตุ๊กตาไม้ที่บ้านฉันตั้งเยอะ"

ตุ๊กตาไม้...

ที่แท้ในสายตาเขา ฉันก็เป็นแค่ของประดับบ้านที่เคลื่อนไหวไม่ได้สินะ

ฉันไม่ได้แตะต้องอะไรทั้งนั้น และวางโทรศัพท์กลับไว้ที่เดิม

จากนั้น ฉันจึงเริ่มใช้เส้นสายที่เหลืออยู่ของตระกูลซู เพื่อเตรียมทางถอยให้ตัวเอง

แรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ดึงฉันกลับมาจากความทรงจำสู่โลกความเป็นจริง

"คุณหนูครับ ตัวตนใหม่และบัญชีที่สวิตเซอร์แลนด์เปิดใช้งานแล้ว ข้อมูลเที่ยวบินในอีกสามวันข้างหน้าส่งไปที่อีเมลของคุณหนูแล้วนะครับ"

"แล้วทางครอบครัวฉัน..."

คำพูดของฉันชะงักไปทันที

เมื่อห้าปีก่อน หลังจากที่กู้เยี่ยเฉินช่วยฉันไว้จากเหตุการณ์ฆ่าล้างตระกูล เขาก็กลายเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน

แต่ตอนนี้ เขาเป็นคนตัดฉันออกจากโลกของเขาด้วยมือตัวเอง

"...จัดการเรียบร้อยแล้ว รบกวนช่วยลบข้อมูลทั้งหมดของฉันที่อยู่ที่นี่ทิ้งให้หมดด้วย"

ปลายสายเงียบไปอึดใจอย่างลังเล

"คุณหนูครับ จะทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าข้อมูลถูกลบไปแล้ว โลกนี้จะไม่มีคนชื่อซูฉืออีกต่อไปเลยนะครับ แล้วอำนาจของคุณกู้... ถ้าเขาเกิดคลั่งขึ้นมาแล้วตามหาคุณหนู..."

ฉันแค่นยิ้มที่ไร้เสียงออกมาอย่างขมขื่น

"เขาไม่ตามหาฉันหรอก"

เพราะเขาเบื่อฉันเต็มทนแล้ว

"ตกลงครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย ดูแลตัวเองด้วยนะครับ"

พอวางสายปุ๊บ เงาร่างหนึ่งก็ทาบทับลงมาทันที

"ใครจะไม่ตามหาคุณเหรอ?"