Se connecterAgad na ibinaba ni Mara ang kaniyang ulo at nagsimulang kumain. Pinilit niyang lunukin ang galit at manahimik kahit halos hindi na niya matiis ang presensiya ni Paolo. Kapansin-pansing naging mabigat ang atmospera sa hapag-kainan. Si Tita Celeste lamang ang paminsan-minsang nagtatanong kay Paolo tungkol sa personal nitong buhay. Ilan sa mga itinanong niya ay ang edad nito, trabaho, at kalagayan ng pamilya. Nang mapunta ang usapan sa pamilya ng binata, bahagyang nag-atubili si Paolo bago sumagot. “Iisa lang po akong anak. Pumanaw na ang tatay ko, kaya ang nanay ko na lang ang natitira sa akin.” Biglang nagsalita si Enrique, na kanina pa tahimik na nakikinig. “Ano ang relasyon mo kay Vice Mayor Sandejas na namatay kamakailan sa isang aksidente sa sasakyan?” Bahagyang humigpit ang pagkakahawak ni Paolo sa kaniyang chopsticks. Saglit siyang natahimik bago sumagot. “Siya po ang tatay ko.” Pagkasabi niya niyon, lalong bumigat ang atmospera sa hapag-kainan. Ilang dekada nang namumu
“Nandito na pala sina Mara at Rafael! Luto na ang lahat ng pagkain. Kayo na lang ang hinihintay namin para makapagsimula na tayong kumain,” masayang bati ni Tita Celeste. Agad niyang sinenyasan ang katulong na maglabas ng dalawang pares ng malinis na tsinelas para sa mga bisita. Pagkapalit nina Mara at Rafael ng kanilang sapatos, sabay silang pumasok sa sala. Nakaupo roon si Enrique Quintana. Nang makita ang dalawa, agad na lumambot ang kaniyang mga mata at sinalubong sila ng magiliw na ngiti. Lumapit si Mara at umupo sa tabi ng tiyuhin. Pagkatapos, malambing niyang inakbayan ang braso nito. “Uncle!” Napangiti si Enrique at sinuri siya mula ulo hanggang paa. “Mara, parang pumayat ka.” “Medyo busy po kasi ako sa shooting nitong mga nakaraang araw. Tsaka mas maganda naman sa camera kapag medyo slim,” nakangiting paliwanag niya. “Akala ko naman ay inaapi ka na ni Rafael,” pabirong sabi ni Enrique. “Hindi niya ako kayang apihin. Dapat nga siyang magpasalamat kapag hindi ko siya i
Pinaglaruan ni Rafael ang kaha ng sigarilyo at lighter sa kaniyang mga kamay bago maingat na nagsindi ng isa. Walang bahid ng pag-aalinlangan sa kaniyang mukha habang humihithit.“Hindi ako pumunta rito para balikan ang mga nangyari noon. At wala ka ring karapatang kuwestiyunin ang mga desisyon ko.”Mariing napakuyom ng kamao si Roman Villanueva. Matagal bago niya napigilan ang galit na namumuo sa kaniyang dibdib.“Sige. Huwag na nating pag-usapan si Grace. Tutal, siya naman ang babaeng iniwan mo noon.” Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. “Si Mara Santos na lang ang pag-usapan natin. Siya ang babaeng pinili ng lola sa tuhod ko para maging asawa ko.”“So what?” Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Rafael. Isang malamig at mapanuyang ngiti ang sumilay sa kaniyang mukha. “Babae ko siya.”Namula sa galit ang mukha ni Roman. Hindi niya maitago ang pangungutya sa kaniyang tinig.“Talagang mahusay ka, Uncle. Hindi ko man lang nagawang hawakan ang kamay niya, pero ikaw, nagawa mo nan
“May iba ka pa bang sasabihin?” Lumingon si Mara at nagtaka nang makita si Rafael na bumababa mula sa sasakyan. Naglakad ito palapit sa kaniya habang nananatili siyang nakatayo sa harap ng hotel. Bago pa siya makapagtanong, biglang ipinalibot ni Rafael ang isang braso sa kaniyang baywang at inilapit siya. Pagkatapos ay yumuko ito at mabilis siyang hinalikan sa labi. Nanlaki ang mga mata ni Mara sa pagkagulat. Bahagya niya itong itinulak bilang pagtutol, ngunit kalaunan ay hinayaan na lamang niya ito. Mabuti na lamang at hindi nagtagal si Rafael. Matapos ang maikling halik, agad din siya nitong pinakawalan. “Anong problema mo?” bulong ni Mara habang namumula ang mukha. “Paano kung may paparazzi na makakita sa atin at makakuha ng litrato? Ang dami pang magiging problema!” Mabilis niyang nilingon ang paligid bago masamang tiningnan ang lalaki. Pagkatapos ay tumalikod siya at nagmamadaling pumasok sa hotel. Naiwan si Rafael sa harap ng gusali. Tahimik niyang sinundan ng tingin si M
Ibinaba ni Rafael ang hawak niyang diyaryo at mahinahong tumingin kay Mara.Sa paningin ng kaniyang asawa, hindi mahalaga kung gaano kalaki o kaprestihiyoso ang Villanueva Group. Para kay Mara, isa lamang itong maliit at ordinaryong kompanya. At siya naman, sa kabila ng pagiging presidente ng isa sa pinakamakapangyarihang negosyo sa bansa, ay palaging itinuturing nitong walang gaanong ginagawa.“Wala naman akong masyadong aasikasuhin ngayong umaga. Dito na lang muna ako sa bahay para magpahinga,” sagot ni Rafael.“Okay. Dito ka na lang at samahan mo si Theo. Sabihan mo lang ako kung kailangan mo ng dagdag na pera.”Lumapit si Mara at hinalikan sa pisngi ang lalaki bago kunin ang handbag na nakapatong sa sofa.Ngunit bago pa siya tuluyang makaalis, hinawakan ni Rafael ang kaniyang kamay at marahang hinila papunta sa kaniya. Napaupo si Mara sa kandungan nito.“Ang kusang pagbibigay mo ba ng pera ay reward dahil naging masipag akong alagaan ka kagabi?”Bahagyang hinawakan ni Rafael ang k
“Daddy, please, lambingin mo rin ako.”Iniunat ni Theo ang dalawa niyang maliliit at malaman na kamay kay Rafael. Gusto rin niyang yakapin at buhatin siya ng kaniyang ama bago matulog.Napangiti si Mara sa pagkakulit ng anak, samantalang bahagyang umiling si Rafael bago ito buhatin.“Halika na. Ihahatid na kita sa kuwarto mo.”Dinala ni Rafael si Theo sa silid ng mga bata. Nakahanda na roon ang kaniyang higaan at maayos na nakatiklop ang kumot. Nasa tabi ng kama si Aling Mila, na naghihintay lamang na makatulog ang bata bago siya magpahinga.“Pasensiya na po, Sir Rafael. Ipinipilit talaga ni Theo na kayo ang magpatulog sa kaniya. Kahit anong gawin ko, ayaw niyang makinig,” paliwanag ni Aling Mila na may bahagyang paghingi ng paumanhin sa mukha.Tumango si Rafael at mahinahong sumagot, “Ayos lang. Magpahinga ka na muna. Ako na ang bahala sa kaniya.”“Salamat po, Sir.”Pagkaalis ni Aling Mila, isinara ni Rafael ang pinto at pinatay ang pangunahing ilaw. Iniwan lamang niyang bukas ang ma







