Kabanata 5. Boses Sa Dilim

Sumapit ang gabi, at abala ang lahat sa pag-aayos ng mga kubyertos sa hapagkainan. Maingay ang tunog ng mga plato, kutsara, at tinidor na tila musika ng isang bahay na matagal nang sanay sa ritwal ng bawat gabi. Ngunit habang ang lahat ay may ginagawa, si Selena naman ay nanatili sa kanyang kwarto, nakakulong sa katahimikan at sa mga gumugulong na alaala ng nangyari kanina.

Pagkatapos ng eksena sa hardin, pinagamot ni Rafael ang sugat na natamo niya. Malamig man ang tono, may kung anong lambing na hindi niya maipaliwanag ang kamay nito habang nililinis ang sugat. Matapos iyon, mariin siyang pinagbawalan lumabas, at tila ang boses ng Don ay may bigat na hindi niya kayang tutulan.

Hindi maalis sa isip ni Selena ang mga nangyari. Paikot-ikot sa utak niya ang mga salita ni Rafael. Bakit siya nag-aalala? Bakit ganun ang mga mata niya? At bakit… bakit niya kailangang sabihin na siya lang ang dapat manakit kay Selena? Nakaramdam siya ng kilabot at pagkakagulo ng damdamin. Kung minsan, para bang may malasakit ang Don, ngunit sa isang iglap lamang ay nagiging malamig at mapanganib ito. Parang may dalawang mukha, ang isa’y nag-aalaga, ang isa nama’y tila nagtatago ng bagyong hindi niya maunawaan.

“Selena, tama na… sobra na ang pag-iisip mo,” bulong niya sa sarili, sinusubukang pakalmahin ang pusong naguguluhan.

Lumapit siya sa pinto at marahang sumilip. Nagbabakasakali siya na wala nang tao sa pasilyo. Maingat niyang hinawakan ang seradura, dahan-dahang nagbukas, at sumilip pababa. Kita niya si Manang Losing na patuloy sa paghalo ng nilulutong ulam, at si Dina naman ay abala sa paghuhugas ng plato. 

Pamilyar ang mga tunog ng bahay, mga tunog na nakapag panatag sana ng loob, kung hindi lang sa nakakabigat na sigaw ng puso niya.

Dahil abala ang lahat sa ibaba, napagpasyahan niyang pumaslit pataas. Kanina pa siya curious sa ikatlong palapag, aang lugar na sinabing tanging Don Rafael lamang ang may akses, maliban na lang sa bihirang pagkakataong pinapapasok ang mga kasambahay upang maglinis. Sabi pa ni Dina, iyon ang pinakanatatanging bahagi ng mansyon—malawak, elegante, at punô ng mga alaala ng isang pamilyang matagal nang hindi buo.

Habang papalapit si Selena sa ikatlong palapag, may naririnig siyang kakaibang ingay. Parang may nabasag… bote? Kasabay nito’y may mahinang sigaw na parang nagmumula sa sinapupunan ng dilim. Kumabog ang dibdib niya. Hindi niya alam kung kanino nanggagaling ang tinig, ngunit sapat iyon para madama niyang may mali.

Nang makarating siya sa tuktok ng hagdan, mas lumakas ang ingay. Huminga siya nang malalim at dahan-dahang binuksan ang pinto. Umalingawngaw ang malamig na hangin mula sa loob. Napakadilim. Hindi niya makita ang paligid, kaya naghanap siya ng mapagtataguan, baka sakaling may ibang tao pa roon. Ngunit habang tumatagal ay mas lumilinaw sa kanya na ang ingay ay hindi gawa ng ibang tao, kundi ng isang taong nagdurusa.

Sa gilid, may nakita siyang glass door. Mula doon nanggagaling ang mga pag-ungol, mga sigaw, at ang tunog ng bagay na patuloy na nababasag. Nilapitan niya ito, marahang hinawakan ang malamig na hawakan at binuksan.

At doon siya nagulantang.

Kalat ang mga bote ng alak at baso sa sahig, mga durog, tumutulo pa ang alak na tila dugo ng isang alaala. At sa gitna nito, nakahandusay si Don Rafael. Lasing. Walang malay. Magulo ang buhok, namumula ang mga mata, at may bahid ng lungkot na hindi niya kayang ipaliwanag. Hindi niya inaasahang makikita ang Don sa ganoong estado, hindi ang lalaking palaging kontrolado, malamig, at matapang. Sa oras na iyon, mukha itong batang nawalan ng tahanan.

Dahan-dahang lumapit si Selena, natatakot ngunit naaawa. “Don… Rafael…?” mahinang tawag niya.

Hindi kumilos ang lalaki. Napilitan siyang igalaw ito, dahan-dahang iniangat ang ulo at inalalayan palabas sa gulo. Mahirap dahil mabigat ang katawan nito, ngunit pinilit niya hanggang maibaba niya sa couch. 

Nang makahiga na ang Don, huminga si Selena nang malalim at marahang hinaplos ang malamig nitong noo. Para siyang humahawak ng isang bagay na maaaring mabasag sa kaunting galaw.

“Okay ka lang… gising ka na, Don…” bulong niya, ngunit hindi nito sinagot.

Kumuha siya ng kumot at marahang itinakip sa katawan nito, para bang inaalagaan niya ang isang taong matagal nang hindi inaalagaan ng kahit sino. Naramdaman niyang kumirot ang puso niya hindi dahil sa takot, kundi dahil sa lungkot at pagkalito.

Habang papaalis siya, hindi niya napansin ang nakakalat na basag na picture frame. Nadikitan ang paa niya ng matalim na piraso at napasigaw siya ng mahina. Yumuko siya upang pulutin ito at doon niya napansin ang larawan.

Isang masayang pamilya.

Si Don Rafael, nakangiti, isang ngiti na hindi niya pa kailanman nakita. Nandoon ang maganda nitong asawa, at ang batang lalaki sa kanilang gitna nakangiting parang araw. Mabilis sumiksik sa isip niya ang eksenang nakita niya nang minsang aksidenteng pumasok siya sa isang silid ng mansyon ang mga laruan, ang kwarto ng bata, ang lungkot sa mata ni Rafael.

Napahinto siya. May butil ng luha na tumulo sa gilid ng mata niya.

At sa mismong sandaling iyon 

isang malamig na kamay ang biglang humawak sa braso niya.

Napasinghap siya. Lumingon.

At nakita niya si Rafael, bahagyang nakadilat ang mga mata, puno ng sakit, galit, at isang uri ng paghahanap na hindi niya maipaliwanag.

“Don…?” mahina niyang bulong.

Sa dilim, ang tinig nito ay halos pabulong, ngunit sapat para yumanig sa puso niya..

“Bakit… nandito ka… Selena?”