The Don's Vow of Ashes

I’ve been here in the grave of my beloved father for a couple of hours now. It's been five years since my dad passed away but until now it still lingered in my mind how he died in his operation. I missed him so much — the way he took care of me, loved me and calmed me every time I'm having a hard time in my studies. He was my night and shining armor not until that incident happened, everything has fallen down.“Dad, sobrang miss na kita.” Hindi ko mapigilang mapaluha sa tuwing naaalala ko ang kahapon, kahit limang taon na ang nakalipas, presko pa rin ang sakit na aking nararamdaman sa sinapit ng aking ama.“ Kung sana nga lang nandito kapa, makakapag- bonding pa sana tayo sa firing range.” pinupunasan ko ang luhang patuloy na pumapatak sa aking pisngi, hanggang sa tuluyan ng gumaan ang aking loob. “ Dad, I have to go mukha kasing hindi lang luha ko ang papatak ng tubig pati narin siguro ang ulap, umaambon na kasi,” natatawa kong sambit. Nagmumukha narin kasi akong sira ulo dito, uma

Alas otso ng umaga akong nagising, malakas na ang sikat ng araw sa labas kaya naalimpungatan ako. Kaninang madaling araw pagkatapos kong maligo hindi ko alintana na makakatulog ako pagkatapos, basa pa ang aking buhok at kitang-kita pa ang mga pasa sa aking mukha at braso. Bumangon ako at sinimulan ng magligpit, ng may biglang kumatok. “ Iha gising ka na ba? Gusto mo bang dalhin ko muna ang pagkain mo dito sa kwarto ng saganon makakain ka na?” “Busog pa po ako manang,” Pagdadahilan ko pero ang totoo, nagugutom na talaga ako. “ Iha alam kong nagugutom ka na, mula nong pumunta ka rito hindi kapa nakakain.” Dagdag pa niya, sa huli nagparaya nalang ako at lumabas nalang sa kwarto. Habang ako ay papababa na ng hagdan, napapansin kong tila abala ang mga kasambahay sa kusina— naghuhugas ng plato, nagluluto at ang iba naman ay nag-aarange ng mga plato.“Dina, handa na ba ang pagkain?” Biglang napahinto ang lahat sa kanilang ginagawa at napadako ang kanilang mga mata kay manang at agad namang

Sumapit ang gabi, at abala ang lahat sa pag-aayos ng mga kubyertos sa hapagkainan. Maingay ang tunog ng mga plato, kutsara, at tinidor na tila musika ng isang bahay na matagal nang sanay sa ritwal ng bawat gabi. Ngunit habang ang lahat ay may ginagawa, si Selena naman ay nanatili sa kanyang kwarto, nakakulong sa katahimikan at sa mga gumugulong na alaala ng nangyari kanina.Pagkatapos ng eksena sa hardin, pinagamot ni Rafael ang sugat na natamo niya. Malamig man ang tono, may kung anong lambing na hindi niya maipaliwanag ang kamay nito habang nililinis ang sugat. Matapos iyon, mariin siyang pinagbawalan lumabas, at tila ang boses ng Don ay may bigat na hindi niya kayang tutulan.Hindi maalis sa isip ni Selena ang mga nangyari. Paikot-ikot sa utak niya ang mga salita ni Rafael. Bakit siya nag-aalala? Bakit ganun ang mga mata niya? At bakit… bakit niya kailangang sabihin na siya lang ang dapat manakit kay Selena? Nakaramdam siya ng kilabot at pagkakagulo ng damdamin. Kung minsan, para b

Pumunta si Don Rafael sa isang party kung saan ginanap ang inggrandeng selebrasyon ng kasusyo nya sa negosyo. They were celebrating the birthday of his business partner and together with their successful business transaction which is now highly demand nationwide. Don Rafael was walking through the entrance, lahat ng mga bisita ay napapalingon sa kanyang gawi, sa tindig palang nito at pustura ng katawan mapapanganga ka sa taglay nitong kagwapuhan. Habang nilalakad nya ang daan papunta sa loob, di maiwasang mabighani ang sino mang taong makakakita sa kanya lalong-lalo na ang mga kababaihan, but Don Rafael won't even bother to even give a glance at those pursing eyes. “Mi amigo! Sa wakas dumating na ang pinaka-importanteng bisita sa aking kaarawan.” Masayang pagbati nito kay Don Rafael. Ito ang matagal nya ng kasosyo sa negosyo nyang drugs, at pinatunayan nito na tapat sya sa kanilang kasunduan yon ay ang palakasin at palawakin ang benta ng mga iligal na droga sa loob at labas ng bans

Isang panibagong umaga na naman ang bumungad kay Selena. Banayad ang haplos ng hangin, at ang mga ibong nagkakantahan ay tila bumubuo ng isang simponiyang nakakapawi ng bigat sa dibdib. Sa unang pagkakataong hindi siya nakakulong sa silid ni Don Rafael, dama niya ang kakaibang kagaanan—parang saglit na nakakalaya.Nagtatanim siya ng mga bulaklak sa gilid ng malaking hardin, dinidiligan ang mga rosas na itinanim kahapon. Pinupunasan niya ang dumi sa gilid ng paso at inaabot ang abono upang masigurong mabubuhay ang mga hinaharap niyang alaga.“Alam kong mabubuhay kayong lahat… hindi ko kayo pababayaan,” mahina ngunit masayang bulong niya.Habang inaayos ang lupa, ngumiti siyang muli. “And last but not the least, kailangan ko kayong diligan…” Ngunit agad na naputol ang kanyang ngiti. Naalala niyang wala pala siyang dalang tubig. Mabilis niyang iniikot ang paningin, naghahanap ng posibleng mapagtanungan. Naisip niya ang mga hardinerong nakita niya noong nakaraan—dahil ang mga ito’y laging