MasukAlas-kuwatro na ng hapon nang tuluyang makarating sina Serenity at Rosa sa Dela Cruz Corporation.Mula pa kaninang umaga ay may mga taong inatasan nang maghintay sa main hall upang salubungin sila at ihatid sa isang pribadong waiting room. Maayos ang lahat ng preparasyon, kaya pagkapasok pa lamang nila ay agad silang sinalubong at ginabayan papunta sa loob.Pagbukas ng pinto ng waiting room, agad nilang nakita si Yohan.Tahimik itong nakaupo sa sofa. Gaya ng dati, taglay pa rin nito ang mahinahon at eleganteng aura na tila hindi basta-basta natitinag. Nang makita ang dalawa, agad itong tumayo at magalang na bumati kay Rosa."Hello, Serena."Pagkatapos ay napunta ang tingin niya kay Serenity. May bahagyang aliw sa mga mata nito bago siya magalang na ngumiti."Miss Castro, nagkita na naman tayo."Nasa likuran ni Rosa si Serenity at bahagya lamang yumuko bago pormal na sumagot, "Hello, Mr. Dela Cruz."Napakahinhin ng kilos niya, halos wala kang makikitang bakas ng pagiging dominante. Sa
Ilang araw nang tahimik na inoobserbahan ni Leslie ang mga kilos ni Nathan, pati na rin ang bigla nitong pagbabago ng mood. Ngunit sa tingin niya, wala namang gaanong kinalaman roon si Serenity.Sa halip na mabahala, nakaramdam pa siya ng kakaibang saya. Sa wakas, tila hindi na nakasunod si Serenity kay Nathan. Ibig sabihin, may pagkakataon na siyang mauna bago pa muling makasingit ang babaeng iyon.At para kay Leslie, alam na niya kung paano ito gagawin.Kailangan lang niyang ipakalat ang balitang malapit nang magkaroon ng magandang balita ang pamilya Tomas. Kailangan niyang palakihin ang usapin at hayaang ang opinyon ng publiko ang gumawa ng natitirang trabaho para sa kanya.Sigurado siyang hindi mananatiling tahimik ang pamilya Tomas kapag kumalat ang ganoong balita. Gagawa at gagawa ang mga ito ng paraan para ayusin ang sitwasyon.At kapag dumating ang tamang pagkakataon, maaari niyang lapitan si Medela at maingat na ikuwento rito ang mga kumakalat na balita. Kapag nakisali na ang
Ngunit bago pa man makasagot si Serenity, biglang tumunog ang kanyang cellphone. Ang pamilyar na ringtone ay agad na pumutol sa alanganing katahimikan sa loob ng sasakyan.Mabilis niyang kinuha ang telepono at halos hindi na nag-isip bago sinagot ang tawag. Ilang sandali lamang ang lumipas nang marinig niya ang dalawang maliliit, malilinaw at kaibig-ibig na boses mula sa kabilang linya.“Mommy, kailan ka uuwi?”Dahil hindi gaanong kaluwang ang loob ng sasakyan at magkatabi lamang sila ni Nathan, malinaw na narinig ng lalaki ang boses ng bata.‘Mommy?’Biglang nagbago ang ekspresyon ni Nathan.Para bang sa isang iglap ay nabalot ng yelo ang buong pagkatao niya. Dumilim ang kanyang mukha at naging matalim ang tingin kay Serenity, na para bang hinihintay nitong ipaliwanag nito ang narinig.Nanigas si Serenity. Agad siyang napaisip.‘Narinig niya…’Matagal niyang iningatan ang sikreto na iyon. Ilang taon niyang ginawa ang lahat para walang sinuman ang makaalam tungkol sa dalawang bata, la
Parang naramdaman din ni Serenity ang titig ni Nathan sa kanya.Hindi niya agad iyon pinansin, ngunit habang tumatagal, lalo niyang nararamdaman ang bigat ng tingin ng lalaki. Hindi niya napigilang mapatingin dito, at sa sandaling magtagpo ang kanilang mga mata, agad niyang nakita ang malalim at mapanuring tingin nito.Masyadong halata ang kuryosidad sa mga mata ni Nathan.Saglit lamang siyang tumitig dito, ngunit sa ilang segundo pa lang, pakiramdam ni Serenity ay para bang sinusubukan nitong makita ang mga bagay na matagal niyang itinago.Hindi siya komportable sa ganoong pakiramdam.Bahagya siyang kinabahan, kaya agad niyang iniwas ang tingin at nagkunwaring abala sa ibang bagay.Hindi niya napansin na may isang taong nakamasid sa kanilang dalawa.Sa mga mata ni Leslie, ang simpleng pagtatagpo ng kanilang mga tingin ay ibang bagay.Matinding selos ang unti-unting kumulo sa dibdib niya hanggang sa halos mawalan siya ng katinuan.‘Ang kapal talaga ng mukha ni Serenity! Sa harap mismo
Mula sa gilid, hindi rin nakatiis si John na makisali. Mapang-asar ang tono niya habang nakatingin kay Serenity, na para bang nakahanap siya ng pagkakataong maliitin ito.“Assistant lang naman siya sa isang maliit na kumpanya. Ano bang klaseng magandang regalo ang kaya niyang bilhin?”Nagtawanan nang bahagya ang mag-asawa, halatang sinasadya nilang iparamdam kay Serenity na wala itong kakayahang makipagsabayan sa isang pamilyang tulad nila.Hindi man lamang nag-angat ng tingin si Serenity. Para sa kanya, para lamang silang mga asong tahol nang tahol sa gilid. Wala siyang nakikitang dahilan para sayangin ang oras sa pakikipagtalo sa kanila.Ngunit iba ang naging reaksyon ni Alena.Bagama't hindi niya pinagdudahan ang kakayahan ng kanyang apo, hindi niya maiwasang mag-alala. Baka mas mura ang regalong inihanda ni Serenity kumpara sa ibinigay ni Leslie, at baka pagtawanan lamang ito ng mga taong naroon.Bahagyang kumunot ang noo ng matanda bago siya nagsalita nang may mariing paninindiga
Umabot sa pandinig ni Leslie ang mga bulungan ng mga bisita, at sa isang iglap ay namutla ang kanyang mukha. Para bang may mabigat na bagay na dumagan sa kanyang dibdib, lalo na nang marinig niyang unti-unting nagbabago ang tingin ng mga tao sa kanya.Ilang taon niyang inalagaan ang magandang imahe niya sa harap ng lahat. Maingat niyang pinanatili ang imahe ng isang mabait, mahinhin, at ulirang apo. Ngunit ngayong gabi, tila isa-isang nababasag ang lahat ng iyon.Habang pilit na kinokontrol ni Leslie ang emosyon niya, biglang nagsalita si Danilo. Malamig ang kanyang tinig ngunit walang puwang para sa pagtutol.“Dahil ikaw ang nagkuwento ng tungkol sa nangyari at ikaw rin ang naging dahilan kung bakit nagkaroon ng ganitong hindi pagkakaunawaan, dapat kang humingi ng tawad kay Serenity.” Bahagya siyang huminto bago ibinaling ang tingin sa iba pang miyembro ng Castro family. “At kayong lahat din.”Lalong dumilim ang mukha ni Leslie. Hindi man siya sumagot, malinaw sa mga mata niyang wala







