All Chapters of The Four Twins and the Billionaire's Regret: Chapter 1 - Chapter 10

“Kunin mo na ang walang silbi mong medical report at umalis ka na rito! Wala kaming kailangan sa isang inahing hindi man lang makapangitlog. Nakabalik na si Leslie, at nitong mga nakaraang araw ay magkasama sila ni Nathan. Have some self-awareness!”Pagkasabi ni Medela, marahas nitong ibinagsak sa mesa ang medical report na nagsasabing infertile si Serenity.Tuluyang natigilan si Serenity. Tahimik niyang tiniis ang bawat mapanlait na salitang ibinato ng kanyang biyenan hanggang sa tuluyan itong umalis.Pagkasara ng pinto, iisang pangungusap na lamang ang paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya.Nakabalik na si Leslie.Ibig sabihin... sa huli, ito pa rin ang pinili ng lalaki.Naupo siyang mag-isa sa loob ng silid. Hindi niya namalayang lumipas ang mga oras habang nakatulala lamang siya, hanggang sa tuluyang dumilim ang gabi.Bandang alas otso ng gabi, umalingawngaw sa bakuran ang tunog ng papasok na sasakyan.Alam agad ni Serenity kung sino ang dumating.Si Nathan.Ilang sandali lang

Nang makita ni Serenity ang inosente at litong ekspresyon ng dalawang bata, lalo lamang siyang napangiti. Sa paningin niya, napaka-cute talaga ng dalawa niyang anak.Hindi niya napigilan ang sarili. Yumuko siya sa kanilang harapan at marahang kinurot ang malalambot nilang pisngi."Pero bagay na bagay sa inyo ang mga suot ninyo," natatawa niyang sabi habang puno ng pagmamahal ang kanyang mga mata. "Kapag nakita kayo ng Godmother ninyo, siguradong hindi niya kayo bibitawan sa kakakiss at kakayakap."Sa isip pa lamang niya ang magiging reaksyon ni Luciana ay halos marinig na niya ang masayang sigaw nito."Halika na," malumanay niyang dagdag. "Huwag na nating paghintayin nang matagal si Aunt Rosa."Habang nagsasalita, natural niyang iniunat ang dalawang kamay upang hawakan ang maliliit nilang palad.Ngunit sa mismong sandaling iyon, napansin niyang ang batang babae ay biglang kumapit sa likod ng batang lalaki.Parang natatakot ito.Samantala, ang batang lalaki ay tila saka lamang natauhan

Pagkalabas nila ng airport, agad na isinama ni Serenity ang dalawa niyang anak papunta sa parking lot kung saan naghihintay ang matalik niyang kaibigan na si Luciana.Naglaan pa ng oras si Luciana para pansamantalang umalis sa ospital at personal silang sunduin. Matagal-tagal na rin silang hindi nagkita, kaya nang makita siya ni Serenity, napansin niyang mas pumayat ito kaysa dati. Halata rin ang pagod sa mukha nito.Hindi na siya nag-atubiling lumapit at mahigpit itong niyakap.Pagkasakay nilang lahat sa sasakyan, puno ng pag-aalala ang boses ni Serenity nang magtanong.“Kumusta na si Auntie? May improvement ba ang lagay niya?”Napabuntong-hininga si Luciana bago marahang umiling. “Ganun pa rin… Wala pa ring pagbabago.” Pagod at lungkot ang bakas sa kanyang tinig.Tahimik na tumango si Serenity bago marahang hinawakan ang kamay ng kaibigan bilang pagdamay.“Don't worry. Nakabalik na ako. Pag may oras ako, bibisitahin ko si Auntie. I'll do my best… at hahanapan ko siya ng paraan para

Makalipas ang ilang minuto, maingat na dinala ng apat na bata ang isa't isa sa isang bakanteng private room na walang tao. Tahimik nilang isinara ang pinto bago sabay-sabay na naupo sa paligid ng maliit na mesa.Sandaling walang nagsalita. Lahat sila ay tila may sari-sariling iniisip.Bagama't mga bata pa lamang, ang bigat ng sitwasyong kinakaharap nila ay higit pa sa kayang intindihin ng karamihan sa kanilang edad.Sa huli, si Cyler ang unang bumasag sa katahimikan.Bilang pinakamatanda, awtomatikong umayos ang kanyang upo. Bahagyang umubo siya bago seryosong tumingin kina Nathaniel at Nathalie."Sa tingin ko... pare-pareho na nating nahulaan ang nangyayari." Huminto siya sandali bago tuluyang sinabi ang konklusyong matagal nang umiikot sa isip niya. "Malaki ang posibilidad na... apat tayong magkakapatid." Hindi siya nagpaligoy-ligoy. "Ayon sa oras ng kapanganakan na ikinuwento ni Mommy sa amin noon, ako ang panganay."May bahagyang pagmamalaki sa boses niya nang ipakilala ang sarili

Pagkatapos nilang maghapunan, sabay na umuwi sina Serenity at Luciana sa Casa Manta Villa.Ang villa na iyon ay dating pag-aari ni Luciana, ngunit kalaunan ay ipinagbili niya ito kay Serenity. Napakatahimik ng buong subdivision, malayo sa ingay ng siyudad. Napapalibutan ito ng luntiang mga puno, maliliit na hardin, at mga batong daanan na nagbibigay ng klasikong garden ambiance. Sa bawat sulok ay may kakaibang katahimikan na nakapagpapagaan ng pakiramdam.Pagkabukas pa lamang ng gate, hindi na napigilan ni Luciana ang sariling ngumiti."O, kumusta? Hindi ba maganda rito?"Lumingon si Serenity sa paligid, saka marahang tumango."Satisfied ako."Maikli lang ang isinagot niya bago hinila ang maleta papasok ng bahay. Napailing si Luciana at napatawa."Grabe ka. Ang perfunctory ng sagot mo."Magkaibigan na sila sa loob ng maraming taon. Kilalang-kilala na niya si Serenity, kaya isang tingin pa lang ay alam niyang may bumabagabag dito.Sumunod siya sa loob ng sala at tumingin sa kaibigan."