LOGIN‘Hindi ko akalain na makikita ko siya rito.’Hindi alam ni Serenity na kanina pa siya pinagmamasdan ni Nathan. Lubos siyang nakatuon sa painting sa kanyang harapan, tila tuluyang nahigop ng ganda at kahulugan ng obra.Matagal niya itong pinagmasdan bago siya napilitang ilipat ang kanyang paningin. Kahit ayaw pa niyang umalis, naisip niyang marami pang paintings na maaari niyang makita kaya dahan-dahan siyang humakbang upang pumunta sa susunod na bahagi. Ngunit pagkalingon niya, halos mapasuray siya sa gulat nang bigla niyang makita ang isang pamilyar at napakaguwapong mukha sa kanyang harapan.Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Serenity. Hindi niya inaasahang makikita niya ang lalaki rito, kaya bago pa niya napigilan ang sarili ay kusa nang lumabas ang tanong sa kanyang bibig."Ikaw... Bakit ka nandito?"Pagkasabi niya noon, saka lamang niya naalala ang dalawang batang kasama niya.Napakagat siya sa labi at mabilis na lumingon sa likuran. Wala na.Parang binuhusan siya ng malamig na
Bahagyang nagtaka si Serenity sa sinabi ng staff. Napatingin siya rito nang may pagtataka, tila sinusubukang unawain kung bakit parang kilala nito ang kanyang mga anak. Kakapasok lamang nila sa lugar, kaya hindi niya maiwasang isipin na baka may napagkamalan lamang ang staff.Ngunit bago pa man siya makapagtanong, mabilis na kumilos si Nathaniel. Ayaw niyang bigyan ng pagkakataon ang mommy niya na magsalita at tuluyang mabunyag ang kanilang plano. Agad siyang ngumiti nang napakatamis at inosente, saka magalang na nagtanong, "Are you talking to us?"Bahagya pa siyang yumuko bago nagpatuloy, "Kakapasok lang po namin. Baka napagkamalan n'yo lang po ako sa ibang bata. Thank you po sa pag-check ng invitation namin. Puwede na po ba kaming pumasok?"Sa tabi niya, tahimik lamang na nakatingin si Nathalie sa staff. Pinalaki niya ang kanyang bilog at malalaking mga mata, saka bahagyang ikiniling ang ulo na para bang inosenteng nagtatanong kung ano ba talaga ang nangyayari.Hindi nakaligtas sa s
Nanatiling seryoso si Serenity habang sinusuri ang pulso ni Nathan. Ilang segundo niya itong pinagtuunan ng pansin, ngunit wala siyang napansing kakaiba sa tibok nito. Dahil doon, bahagya siyang napakunot-noo.Kung gayon, kailangan niyang suriin kung saan talaga nagmumula ang sakit.Walang pag-aalinlangan siyang nag-abot ng kamay at direktang idiniin iyon sa tiyan ni Nathan.Natural lamang ang kilos para kay Serenity. Sa mga mata niya, isa lamang si Nathan na pasyenteng kailangang suriin. Wala siyang ibang iniisip kundi ang malaman kung gaano kasakit ang nararamdaman nito.“Anong pakiramdam mo?” diretso niyang tanong. “Masakit ba kapag dito ko pinipisil?”Hindi agad sumagot si Nathan.Mahigpit niyang pinagdikit ang kanyang mga labi habang nakatitig kay Serenity. Napakalapit nito sa kanya, at sa ganoong distansya ay malinaw niyang naaamoy ang banayad at kaaya-ayang halimuyak mula sa katawan ng babae.Biglang naging mas mabagal ang kanyang paghinga.May kakaibang tensyon na unti-unting
Matapos magsalita ni Lilian, halos hindi na niya maitago ang matinding pagkasuklam sa kanyang mukha. Kitang-kita ang galit sa kanyang mga mata habang nakatitig kay Serenity, na para bang isa itong taong walang karapatang umangkin ng kahit ano mula sa pamilya nila.Doon lamang tuluyang inangat ni Serenity ang tingin mula sa kanyang kaharap. Malamig at kalmado ang kanyang mga mata, walang bakas ng takot o pag-aalinlangan. Sa halip na maapektuhan sa pambabastos ni Lilian, tila lalo lamang siyang naging composed.“Bakit naman ako mahihiya?”Bahagya siyang sumandal sa upuan bago nagpatuloy, kalmado ngunit may bahid ng pang-iinis ang kanyang tinig.“Mahal ako nina Grandpa at Grandma, at kusang-loob nilang ibinibigay sa akin ang parte nila. May problema ba roon?”Napakasimple ng pagkakasabi niya, ngunit para kay Lilian, para iyong isang sampal sa mukha.Lalong sumiklab ang galit nito.“Of course, may problema!”Halos manginig ang boses ni Lilian sa sobrang inis. “Hindi ka naman kabilang sa p
Pagkarinig nito, hindi napigilan ni Marvin na higpitan ang pagkakahawak sa cellphone. Kumukulo ang dugo niya sa galit. Hindi na nga binawi ng media outlet ang balita kahit nakatanggap na sila ng malinaw na utos, lalo pa nilang pinag-iingay ang usapin at patuloy na nagpapakalat ng kung anu-anong impormasyon. Talagang wala na itong respeto.Matagal na rin mula nang may taong ganito katapang, o mas tamang sabihing ganito ka-reckless, na hayagang humamon sa Tomas Group.Narinig din iyon ni Nathan na nasa malapit lamang. Lalong dumilim ang mukha niya, at malamig ngunit mabigat sa galit ang boses nang magsalita siya.“Makipag-ugnayan kayo agad sa taong namamahala roon. Bigyan ninyo sila ng isang oras. Dapat burado na ang lahat ng balita tungkol dito bago matapos ang oras na iyon.”Saglit siyang tumigil, ngunit lalong naging matalim ang kanyang mga mata.“Kung hindi nila susundin, hindi na nila kailangang maghintay ng bukas. Titiyakin kong wala na ang media outlet na iyon bago matapos ang ar
Lalong dumilim ang mukha ni Leslie. Hindi niya kailanman inakala na sa halip na si Nathan mismo ang pupunta sa kanya, ibang tao pa ang ipapadala nito. Sa buong plano niya, umaasa siyang kapag sinabi niyang nasa panganib siya, hindi magdadalawang-isip si Nathan na puntahan siya.Hindi niya maiwasang isipin kung talagang ganoon kaliit ang halaga niya sa mga mata ni Nathan. Kahit sa oras na kailangan niya ito, hindi pa rin ito ang mismong lalaking dumating para sa kanya. Habang tumatagal, lalo lamang kumakapal ang sama ng loob na namumuo sa kanyang dibdib.Samantala, walang kaalam-alam si Stephen na bahagi lamang ng plano ni Leslie ang lahat ng iyon. Nang makita niyang maputla ang mukha nito, inakala niyang totoong may masamang nangyari. Agad siyang nagtanong nang may pag-aalala, “Leslie, what exactly happened? May nanakit ba sa’yo?”Umiling si Leslie at pinilit na ngumiti kahit halos hindi niya maitago ang inis at pagkadismaya. “Wala naman. May ilang lasing lang na nanggulo sa akin kani







