Bleeding Hands

“Clamp.”

Malamig ang boses ni Drake Valencia habang nakatutok ang matalim niyang tingin sa bukas na dibdib ng pasyente.

Tahimik ang buong operating room.

Lahat ng tao halos hindi makagalaw nang maayos kapag siya ang lead surgeon.

Hindi dahil masama siyang boss.

Kundi dahil nakakatakot siyang magalit.

“Doctor… bumabagsak po BP.”

Hindi man lang siya natinag.

“Suction.”

Agad sumunod ang nurse.

Patuloy lang gumagalaw ang mga kamay niya na parang programmed machine. Walang pag aalangan. Walang emosyon.

Ito ang dahilan bakit tinatawag siyang halimaw ng operating room.

Kapag si Drake Valencia humawak ng scalpel…

May mabubuhay.

O may masisira.

“Charge.”

Tahimik na ibinigay ng assistant ang defibrillator paddles.

Sa kabilang side ng glass window… nanginginig sa iyak ang pamilya ng pasyente habang nakatingin sa kanya na parang diyos.

Sanay na siya roon.

Mga taong desperado.

Mga matang nagmamakaawa.

Mga pamilyang handang lumuhod para lang iligtas niya mahal nila sa buhay.

Pero wala siyang nararamdaman.

Matagal na.

“Clear.”

Napatalon bahagya ang katawan ng pasyente.

Straight line pa rin.

Nagkatinginan ang staff.

May takot.

May kaba.

Pero si Drake…

Wala.

“Again.”

“Doctor…”

“Again.”

Mas mababa na boses niya ngayon.

Mas delikado.

Agad sumunod ang staff.

Sa operating room ni Drake… walang puwedeng sumuway.

Muling tumama ang kuryente sa katawan ng pasyente.

Biglang nag ingay monitor.

At doon lang bahagyang gumalaw panga ni Drake nang bumalik ang heartbeat.

Tahimik na napabuga ng hangin ang buong operating room.

“Close him up.”

Tinanggal ni Drake gloves niya habang mabilis na lumalapit ang assistant para punasan pawis sa noo niya.

Pero umiwas siya.

Ayaw niyang hinahawakan.

Ayaw niyang nilalapitan.

“Doctor Valencia!”

Paglabas niya ng operating room… agad siyang sinalubong ng umiiyak na pamilya ng pasyente.

“Thank you po… salamat po…”

Isang matandang babae pa ang halos lumuhod sa harap niya.

Pero hindi nagbago ekspresyon niya.

“Magpasalamat kayo sa maagang pagdala niyo sa ospital. Hindi sakin.”

Malamig.

Diretso.

Parang hindi siya kagagaling lang sa surgery na halos impossible.

Habang naglalakad siya sa hallway ng Valencia Medical Empire… lahat awtomatikong tumatabi.

Nurses.

Interns.

Doctors.

Parang may sariling mundo si Drake na walang puwedeng basta pasukin.

“Good evening doc.”

Tahimik lang siyang tumango.

Mataas ang kisame ng private hospital. Makinis sahig.

Mamamahaling paintings sa walls.

Lahat perpekto.

Lahat mamahalin.

Pero walang buhay.

Katulad niya.

Pagpasok niya sa private office niya… agad niyang niluwagan necktie habang diretsong umupo sa swivel chair.

Floor to ceiling glass ang nasa likod niya na tanaw ang buong city.

Maraming tao nangangarap marating ang buhay niya.

Bilyonaryo.

Successful.

Powerful.

Pero walang may alam gaano siya kapagod.

Hindi physically.

Kundi mentally.

Unti unti na siyang kinakain ng routine niya.

Surgery.

Meeting.

Conference.

Parang routine na lang na paulit- ulit.

Walang excitement.

Walang dahilan para umuwi nang maaga.

Wala naghihintay.

Maya maya ay may mahinang kumatok.

“Come in.”

Pumasok agad si Lucas Reyes habang may dalang tablet.

“Trending ka na naman.”

Hindi man lang siya tumingin.

“Wala akong pake.”

Napatawa si Lucas.

“Pare kahit kailan talaga wala kang emosyon.”

“May kailangan ka ba?”

Umupo si Lucas sa harap niya.

“Board meeting tomorrow. Gusto ka makita ng mom mo.”

Bahagyang tumigas panga ni Drake.

Ayaw niya sa topic na iyon.

“Ako bahala.”

Tumikhim si Lucas bago napatingin sa TV sa office.

“By the way… grabe raw operation mo. Impossible case daw yun.”

Tahimik lang si Drake habang nakatitig sa madilim na bintana.

Impossible.

Funny.

Lahat sila tinatawag siyang miracle surgeon.

Pero hindi niya man lang nagawang iligtas kapatid niya noon.

Hanggang ngayon dala dala pa rin niya iyon.

Yung gabing wala siyang nagawa kundi panoorin mawala si Amelia sa hospital bed.

Doon nagsimula obsession niya sa pagiging pinakamahusay.

Kasi ayaw na niyang mawalan ulit.

“Hoy.”

Napakurap siya nang ihagis ni Lucas ang bottled water sa mesa.

“Natulala ka.”

“Pagod lang.”

“Magpahinga ka minsan.”

Tahimik siyang natawa.

Hindi niya alam paano.

Biglang nag vibrate ang cellphone niya sa mesa.

UNKNOWN NUMBER.

Iritado niya iyong sinagot.

“What.”

“D…Drake?”

Nanigas siya.

Boses ng babae.

Matagal na panahon na…

Pero kabisado pa rin niya.

Parang may malamig na kamay agad na humawak sa leeg niya.

“Wrong number.”

Mabilis niyang pinatay tawag.

Tahimik ang buong office.

Nakatitig lang si Lucas sa kanya.

“Who was that?”

“Wala.”

Pero hindi na nakinig ang utak niya.

Kasi bumalik na naman.

Yung boses.

Yung babaeng limang taon niyang hindi mahanap.

Claire.

Mahigpit niyang napisil cellphone.

Hindi posible.

Bakit ngayon?

At bakit pagkatapos ng lahat…

Buhay pa rin siya sa isip niya?

“Pare…”

Naputol iniisip niya nang muling mag ring cellphone niya.

Same number.

Masama tingin ni Drake habang sinasagot iyon.

“Ano?”

Tahimik muna kabilang line.

May mahinang iyak.

At saka…

“Pasensya na po…”

Hindi si Claire.

Matandang babae.

“Wrong number lang pala…”

Napapikit si Drake.

Hindi niya alam bakit may kung anong biglang bumagsak sa dibdib niya.

Disappointment?

Inis?

O galit dahil isang boses lang ng babae…

Nagulo agad siya.

Mabilis niyang pinatay tawag at ibinato cellphone sa mesa.

“Shit.”

Napataas kilay si Lucas.

“Okay ka lang?”

Tumayo agad si Drake at tinanggal coat niya.

“Cancel my dinner meeting.”

“Why?”

Malamig siyang napatingin dito.

“Hindi ako gutom.”

Pero hindi pagkain problema niya.

Kundi yung multong pilit bumabalik sa utak niya.

Isang babaeng basta na lang nawala matapos sirain lahat ng kontrol niya.

Hanggang ngayon hindi niya pa rin alam bakit siya iniwan.

At mas lalong hindi niya matanggap…

Na ni minsan hindi niya siya nakalimutan.

Biglang bumukas ang TV sa office dahil sa scheduled hospital news feature.

Lumabas ang mukha niya sa screen.

“Doctor Drake Valencia once again performs a groundbreaking surgery…”

Umiling lang siya.

Wala siyang interes makita sarili niya.

Pero bago niya pa mapatay ang TV…

May ipinakitang live footage mula charity ward ng public hospital partner nila.

Sandali lang iyon.

Saglit na video.

Mga pasyente.

Nurses.

Mga batang may sakit.

Pero nanigas siya nang makita sng isang pamilyar na babae sa gilid ng screen.

Mahabang buhok.

Payat.

Mukhang pagod.

At may batang katabi.

Mabilis nawala footage.

Pero sapat na iyon para bumilis tibok ng puso niya.

Biglang tumayo si Drake.

“Lucas…”

“Ano?”

Hindi inaalis ni Drake tingin sa TV kahit tapos na ang clip.

Malamig ang boses niya.

“Hanapin mo yung babaeng nasa charity footage.”

Nagulat si Lucas.

“Sino?”

Mahigpit ang panga ni Drake habang may kakaibang dilim sa mga mata niya.

“Yung babaeng limang taon nang nawawala…”