Ghost on Screen

“Ma’am, pakibaba po ng volume.”

Hindi agad gumalaw si Claire.

Nakatayo lang siya sa gilid ng maliit na TV sa waiting area ng hospital habang nakatitig sa screen na parang biglang tumigil ang oras sa paligid niya.

“Ma’am?”

Muling tawag ng nurse.

Pero wala pa rin.

Kasi sa harap niya…

Nandoon ulit siya.

Si Drake Valencia.

Mas matangkad sa alaala.

Mas malamig sa kahit anong huling tingin niya noon.

Nakasuot ng white coat habang kinakausap ng mga reporters sa loob ng hospital corridor. Calm ang mukha. Controlled ang bawat salita. Parang hindi tao kundi institusyon.

“Doctor Valencia, paano niyo nagawa ang impossible cardiac surgery case na ito?”

Bahagyang ngumiti lang si Drake.

“Hindi ito impossible. Late lang ang ibang doktor.”

May mahinang tawa ang reporters.

Pero si Claire…

Parang sinaksak sa dibdib.

Kilala niya yung tono na iyon.

Yung tono na hindi nagtatanong kung may masasaktan.

Kundi nagsasabi lang ng katotohanan kahit masakit.

“Grabe siya…” mahinang sabi ng isang nurse sa likod niya.

“Cold pero genius talaga.”

Hindi makagalaw si Claire.

Hindi niya maintindihan bakit kahit simpleng footage lang…

Para siyang hinihila pabalik sa isang bagay na pilit niyang tinakasan ng limang taon.

“Ma’am Claire…”

Mabilis niyang pinatay TV gamit ang remote ng nurse kahit hindi siya humihingi ng permiso.

“Paki off na lang po.”

Nagulat ang staff.

“Okay po…”

Agad siyang tumalikod.

Pero kahit nakatalikod na siya…

Parang nananatili pa rin yung imahe sa utak niya.

Yung mukha ni Drake.

Yung mata nitong walang init.

Yung boses na dati ay bulong lang sa leeg niya tuwing gabi.

Hindi niya dapat nakita.

Hindi ngayon.

Hindi habang ganito ang buhay niya.

“Claire!”

Napalingon siya.

Si Chloe.

Habol hininga ito habang may bitbit na paper bag.

“Bakit ka nandito sa lobby? Dapat nasa kwarto ka ni Noah.”

Mabilis niyang pinunasan mukha niya.

“Ayos lang.”

Umiling si Chloe.

“Hindi ka okay.”

Hindi siya sumagot.

Kasi kung magsasalita siya…

Baka mabasag siya.

“May nakita ka na naman ba?” tanong ni Chloe.

Sandaling katahimikan.

Hindi niya kayang sabihin ang totoo.

“Wala.”

Sinungaling ulit.

Napabuntong hininga si Chloe.

“Claire, alam mo ba kung gaano ka na kapayat? Hindi ka na kumakain nang maayos.”

“Okay lang ako.”

“Hindi.”

Mabilis na lumapit si Chloe at hinawakan braso niya.

“Hindi mo kailangan mag-isa.”

Sandaling tumingin si Claire sa kaibigan niya.

Gusto niyang maniwala.

Gusto niyang sumuko sa pagod.

Pero hindi pwede.

Kasi kapag bumigay siya…

Sino ang lalaban para kay Noah?

“Nasaan si Noah?” tanong niya para iwasan ang topic.

“Sleeping. Nilagyan na siya ng meds kanina.”

Tumango siya.

Pero kahit alam niyang natutulog ang anak…

Parang may bigat pa rin sa dibdib niya.

“Claire…” mahinang sabi ni Chloe.

“May kailangan akong sabihin.”

Napatingin siya.

“Ano?”

“Yung father ni Noah…”

Agad siyang nanigas.

“Wag.”

Pero nagpatuloy si Chloe.

“Hindi mo ba talaga balak hanapin siya?”

Humigpit ang panga niya.

“Wala siyang pakialam sa amin.”

“Paano mo alam?”

Tahimik siya.

Kasi hindi niya alam.

Hindi niya talaga alam.

Limang taon na ang lumipas.

Ni minsan hindi niya sinubukang bumalik.

Kasi takot siya.

Takot malaman na walang halaga lahat ng nangyari sa kanya noon.

“Claire…” maingat na sabi ni Chloe.

“Paano kung kailangan niya ring malaman?”

Napailing siya.

“Hindi siya kailangan.”

Pero kahit sinabi niya iyon…

May parte sa dibdib niya na hindi naniniwala.

Biglang nag ring cellphone niya.

Unknown number.

Nanlamig siya.

“Sagutin mo,” sabi ni Chloe.

Ayaw niya.

Pero pinindot niya pa rin.

“Hello?”

Tahimik.

“Hello?” ulit niya.

Isang mahinang static lang.

Tapos…

“Claire.”

Nanigas siya.

Hindi malakas.

Hindi galit.

Pero boses na parang galing sa pinakamalalim na bahagi ng memory niya.

Parang biglang bumalik lahat.

Limang taon.

Isang gabi.

Isang lalaking hindi niya dapat maalala.

“Wag ka tumawag ulit,” mabilis niyang sabi at pinatay ang tawag.

Nanginginig ang kamay niya.

“Who was that?” tanong ni Chloe.

“Wrong number.”

Pero hindi niya kayang tumingin sa kaibigan niya.

Kasi alam niya…

Hindi iyon wrong number.

Biglang bumukas pinto ng ward.

“Ma’am Claire! Si Noah po!”

Agad siyang tumakbo.

Parang bumalik lahat ng lakas niya.

Pagpasok niya sa kwarto…

Nakahawak si Noah sa dibdib habang naka upo sa kama.

“Mama…”

“Baby!”

Lumapit siya agad at hinawakan anak niya.

“Anong nangyayari?”

“Masakit po…”

Agad siyang lumingon sa nurse.

“Bakit?!”

“Nag react po siya sa medication adjustment kanina.”

Parang bumagsak ang mundo niya.

“Safe po ba siya?”

“Stable pero kailangan natin i monitor.”

Hindi makagalaw si Claire.

Nakatingin lang siya sa anak niya habang hawak nito kamay niya nang mahigpit.

“Mama…”

“Hm?”

“Nanaginip ako…”

“Ano yun baby?”

Mahina ngumiti si Noah.

"Yung lalaki nanaman…”

Nanlamig siya.

“Sinonh lalaki?”

“Naka puting damit palaging nass panaginip ko…”

Parang tumigil ang hininga niya.

Hindi.

Hindi pwede.

“Doctor daw siya…”

Mabilis siyang tumayo.

“Hindi mo kilala yun.”

Pero si Noah…

Hindi nakinig.

“Ang sabi niya… tutulungan niya tayo.”

Sandaling katahimikan.

At sa katahimikan na iyon…

Parang may gumuhit na takot sa buong katawan ni Claire.

Dahil alam niyang kahit hindi pa nila nagkikita ulit nang harapan…

Unti unti na siyang hinahabol ng pangalan na pilit niyang tinakasan.

At hindi pa doon nagtatapos.

“Ma’am Claire…”

Tawag ng nurse mula sa pinto.

May hawak itong papel.

“May visitor po kayo sa records department…”

Napatingin siya.

“Who?”

Napalunok ang nurse.

“Drake Valencia po.”

Parang biglang nawalan ng kulay ang buong mundo.

“Hindi po siya dumadalaw dito usually pero…”

Hindi na niya narinig ang sumunod.

Kasi sa utak niya…

Isang bagay lang ang malinaw.

Bumalik na siya.

At ngayon…

Hindi na siya ligtas.

“Ma’am Claire…”

Tahimik niyang nilingon nurse.

Pero si Noah…

Humigpit ang hawak sa kamay niya.

At mahina nitong bulong ang huling pumutol sa katahimikan.

“Mommy… sino si Drake?”