Kabanata 3

Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, direktang tumingin si Solenn sa kanyang mga mata.

Naka-black suit siya nang walang kurbata, at ang kanyang puting polo ay bahagyang nakabukas ang ilang butones, na nagpapakita ng magandang hubog ng kanyang leeg at dibdib.

Ang kaswal na pananamit na ito ay malinaw na nagpapakita ng isang bagay: wala siyang kaunting pakialam sa paanyaya ni Mr. Diaz. Hindi man lang niya ito itinuring na mahalagang bagay.

Nanghinayang si Solenn para sa kanyang kasosyo. Paano nga ba naisip ni Mr. Diaz na makipagkasundo sa isang taong tulad ni Hunter na napakasungit at imposibleng mapapayag ng ganun lang kadali?

Sira agad ang malaking pag-asa ni Zara.

Hindi agad sinagot ng lalaki ang pambabastos niyang pagbati. Ang mga mata nitong tulad ng sa lawin ay nakatitig lang sa kanyang mukha. "Kailan ka pa nakabalik?"

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Ang titig ng lalaki ay malalim at walang katapusan.

Dahil sa takot sa sariling kahinaan, mabilis niyang iniwas ang kanyang mga mata at tapat na sumagot, "Kaninang hapon lang ako dumating."

Mabilis at suwabeng umandar ang sasakyan sa gitna ng daloy ng trapiko sa gabi, habang ang mga ilaw ng kalsada ay nagiging malabo na guhit sa labas ng bintana.

"Saan ka tutuloy?" kaswal na tanong ni Hunter.

"Sa hotel," sagot ni Solenn. Pagkatapos, dahil sa isang nakasanayang gawi upang hindi ito magalit, idinagdag niya, "Hindi pa ako nakakahanap ng apartment o lilipatan."

Tulad ng inaasahan, bahagyang kumunot ang noo ni Hunter, at lumalim ang boses nito. "Hindi ka uuwi sa bahay?"

Bahay. Ang salitang iyon ay nag-iwan kay Solenn ng pag-aalinlangan kung aling bahay ang tinutukoy nito.

Ang bahay ba ng pamilya Vergara, o ang sariling tirahan mismo ni Hunter?

Dinala at kinupkop siya ng pamilya Vergara noong labindalawang taong gulang pa lang siya, at doon siya lumaki sa ilalim ng kanilang pangangalaga hanggang sa mag-labing-walo siya. Ang bumalik sa pamilya Vergara ngayon ay malinaw na hindi na nararapat.

At simula nang mag-labing-walo siya, dalawang buong taon siyang nakatira kasama si Hunter sa sarili nitong bahay.

Ang pribadong tirahan ng lalaki ang nagtatago ng kanyang pinakamatamis na alaala, at nagtatago rin ng pinakamasakit na pag-ibig sa kanyang buhay. Doon nila ginugol ang mga araw at gabing magkasama at halos hindi na sila mapaghiwalay.

Pinilit niya ang isang matamis at mapaglarong ngiti, sabay tagilid ng kanyang ulo. "Hindi ba't parang hindi na po magandang ideya 'yon?"

Agad na nawalan ng pasensya si Hunter sa kanyang mga palihim na pag-iwas. Tumingin ito sa malayo at malamig na nagsabi, "Bahala ka."

Isang nakalulunod na katahimikan ang bumalot sa loob ng sasakyan, at lalong naging mabigat ang hangin.

Sa upuan ng drayber, naramdaman ni Kaloy ang pagbaba ng temperatura. Alam niyang mabilis lamigin si Solenn; noong araw, kapag sumasakay ito sa kotse ni Hunter, palagi siyang pinagsasabihan ng lalaki tungkol sa aircon sa loob ng sasakyan.

Kahit nagsisimula pa lang ang malamig na simoy ng hangin, palihim na inabot ni Kaloy ang control at inilipat sa warmer setting ang aircon sa likod dahil baka siponin ang dalaga.

Sa labas, mabilis na nawawala ang makukulay na ilaw ng lungsod sa madilim na salamin ng sasakyan.

Ang liwanag at dilim ay sumasayaw sa malawak na upuan sa likod, na naglalagay ng hindi nakikitang linya sa gitna na naghihiwalay sa kanila sa dalawang magkaibang mundo. Nakaupo sila sa magkabilang dulo, na parang pinaghihiwalay ng isang napakalalim na bangin.

Ngunit tanda pa rin ng katawan ni Solenn ang lahat. Tanda pa niya kung ilang beses silang magnanakaw ng mabilis at nakalulunod na halik sa upuang ito sa loob ng dalawang taong iyon.

Sa gitna ng dilim, bahagyang itinaas ni Hunter ang kanyang mga talukap, at ang mabigat nitong titig ay unti-unting gumapang sa kanya.

Mula sa kanyang magandang mukha pababa sa maitim at kulot niyang buhok na nakalugay sa kanyang likod, bawat pulgada ay tinitigan ng lalaki.

Ang makapal niyang buhok ay halos tumatakip sa kanyang likod. Nakasuot siya ng simpleng dress, na nagpapakita ng kanyang payat at maputing mga bisig na mukhang napakakinis sa ilalim ng ilaw ng kalsada.

Isang halos hindi mapansin na ngiti ang lumitaw sa gilid ng labi ng lalaki.

Ang patuloy na pag-vibrate ng telepono sa loob ng kanyang bag ang sumira sa tensyon sa loob ng sasakyan.

Bahagyang tumingin si Hunter sa gilid. Napansin niya kung paano kusa nitong itinagilid ang katawan habang inilalabas ang telepono, sadyang inilalayo ang screen upang hindi niya makita.

Isang malamig at tahimik na tawa ang kumawala sa dibdib ng lalaki. Ang babaeng dati ay nag-uulat ng bawat maliit na detalye ng buhay nito sa kanya ay natuto na ngayong magtago ng mga lihim.

Tumingin si Solenn sa screen, agad niyang nilagay sa silent ang tawag at muling ipinasok ang telepono sa bag.

Pagkaraan ng ilang segundo, nag-vibrate na naman ito. Nang walang pag-aalinlangan, tuluyan na niyang pinatay ang telepono.

Paiwas na ipinasok muli ang telepono sa bag nang marinig ang isang malamig at walang emosyong boses sa tabi niya. "Bakit ayaw mong sagutin?"

Humarap si Solenn sa kanya, nagbibigay ng isang napakatamis at walang kapagurang ngiti. "Sampu hanggang labindalawang tawag sa isang araw… masyadong makulit at nakakasakal. Ayoko munang sagutin."

Nananatiling walang ekspresyon ang mukha ni Hunter, habang kaswal na nagtanong, "Lalaki?"

Tinitigan ni Solenn ang malamig nitong mukha, saka dahan-dahang tumango bilang pag-amin.

Hindi na muling nagsalita ang lalaki, ngunit malinaw na naramdaman ni Solenn ang mabilis na pagbaba ng temperatura sa loob ng sasakyan, na parang nagyeyelo.

Tumingin siya sa bintana, at isang kakaiba at nakalalasong pakiramdam ng kasiyahan ang bumukal sa kanyang dibdib.

Ilang sandali pa, ang itim na sasakyan ay dahan-dahang huminto sa tapat ng pintuan ng isang sikat na five-star hotel.

Hindi agad bumaba si Kaloy upang kunin ang kanyang bagahe. Nag-atubili muna ito at tumingin sa rearview mirror. Hindi pa kailanman nakakatulog nang mag-isa si Solenn sa isang hotel; noong araw, hindi kailanman papayag ang boss niya na magpalipas ito ng gabi nang mag-isa sa ibang lugar.

Naghintay si Kaloy sa katahimikan para sa utos mula sa likod.

Nabalot ng katahimikan ang buong sasakyan. Kahit ang pagbagsak ng karayom ay maririnig.

Nakasandal si Hunter sa headrest habang nakapikit ang mga mata, ang panga nito ay nag-iigting, na walang ipinapakitang intensyon na magsalita.

Ilang segundo na ang lumipas, nagpakawala na lamang si Solenn ng isang tahimik at mapait na tawa sa sarili. Napatawa na umaasa pa rin pala siya kahit papano na pipigilan siya ni Hunter.

Syempre si Hunter na ito. Kailanman ay hindi ito nagmamakaawa o nagpapanatili ng kahit sino sa buhay niya.

Kahit noong dalawang taon na ang nakararaan, nang sumigaw siya rito na parang baliw at nagsabi ng pinakamasakit na salita, wala siyang narinig kahit isang salitang pakiusap mula rito para lang pigilan siyang umalis.

"Salamat po sa paghatid sa akin dito," magalang niyang sabi habang may ngiti sa kanyang mga labi, at ang kanyang mga biloy ay lalong nagpaganda sa kanyang ngiti.

Hindi man lang idinilat ng lalaki ang kanyang mga mata upang tingnan siya, ang gwapo nitong mukha ay nanatiling walang bakas ng emosyon.

Samantala, habang bumababa si Kaloy upang kunin ang kanyang bagahe, itinulak na ni Solenn ang p***o at bumaba. Isang malamig na hangin sa gabi ang bumalot sa kanya, na nagpapagalaw rin sa kanyang buhok.

Mabilis na inabot ni Kaloy ang maleta mula sa compartment at magalang na yumuko bago muling sumakay sa sasakyan. Ang itim na luxury car ay mabilis na humarurot sa dilim, na nag-iwan kay Solenn ng nakasisilaw na pulang ilaw mula sa likod nito.

Habang pinapanood ang sasakyan na mawala sa malaking daloy ng trapiko, nagpakawala ng isang mahabang buntong-hininga si Solenn, habang ang kanyang puso ay patuloy na nagwawala sa loob ng kanyang dibdib.

Inayos niya ang buhok na ginulo ng hangin at tumalikod upang pumasok sa malaking pintuan ng hotel lobby.

Inilabas niya ang kanyang telepono at muling binuksan ito. Agad na lumitaw ang isang nakakainis na pangalan sa screen saka niya sinagot ang tawag.

Bago pa man niya maidikit ang telepono sa kanyang tainga, isang napakasakit at galit na sigaw ang sumabog mula sa speaker: "Solenn! Bingi ka ba?! Ilang beses kitang tinawagan tapos pinatay mo pa ang telepono mo?! Lumaki na ba 'yang ulo mo para hindi mo na igalang ang sarili mong tito?!"

Sa lahat ng pagkakataon na nakausap niya ito, dalawang beses lang naging malambing sa kanya si Miguel.

Ang una ay noong dalawang taon na ang nakaraan, pagkarating na pagkarating niya sa ibang bansa, nang bigla siya nitong hanapin upang kilalanin bilang kaanak at pamangkin. At ang ikalawa ay ng pumayag siyang makipagkasundo sa kasal sa pamilya Perez.

Umupo si Solenn sa isang mamahaling upuan sa sulok ng lobby, at kaswal na itinapon ang kanyang telepono sa glass coffee table sa harap niya.

"Magsalita ka na—diretsuhin mo na ako. Busy ako."

"Busy sa ano?!" sigaw ni Miguel na umalingawngaw sa tahimik na lobby. "Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo?! Anong mapapala mo riyan sa basurang scriptwriting na ginugugulan mo ng panahon at lakas?! Dapat ginagamit mo 'yang lakas mo para lang sipsipan at makuha ang loob ng pamilya Perez! Ang makapasok sa pamilya Perez ay mas mahalaga kaysa sa pagsusulat ng isang libong walang kwentang script!"

Isinandal ni Solenn ang kanyang ulo sa upuan, at bahagyang inilayo ang telepono sa kanyang tainga. Hindi man lang siya nag-abalang sumagot.

Patuloy lang sa pagrereklamo ang tao sa kabilang linya. "Pagkababa mo pa lang sa eroplano ngayong araw, dapat pumunta ka agad kay Tristan para mag-iwan ng magandang impresyon! Kapag sinira mo ang kasunduang ito sa kasal, isinusumpa ko, hindi kita mapapatawad! Kailanman ay hindi mo makukuha ang gusto mo sa buhay na ito!"

Nang matapos ang mga huling salitang iyon na lumabas sa speaker, ang liwanag sa magagandang mata ni Solenn ay mabilis na naglaho, napalitan ng isang malamig at nakasusuklam na galit.