Kabanata 4

Walang balak si Solenn na magpakatanga para lang amuin si Tristan at suyuin ang ego nito at agad na ibinaba ang telepono.

Subalit alam niyang hangga't hindi pa opisyal na nakakansela ang kanilang kasal, wala siyang ibang pagpipilian kundi ang magtiis at pakisamahan ang pamilya Perez.

Dahil ang bagay na pinakagusto niyang makuha ay hawak ni Miguel, at siya lang ang tanging nagmamay-ari nito. Wala siyang sapat na kakayahan para kalimutan ang kasunduan nila. Ngunit kung ang mismong tagapagmana ng pamilya Perez ang kusang makikipagkalas, mas mapapadali ang lahat para sa kanya.

Matapos mag-check in sa reception desk, inakyat niya ang kanyang maleta patungo sa kanyang kwarto.

Bahagyang huminga ng malalim si Solenn. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang payat na mga daliri sa kanyang ilong at inamoy ang mga ito. Nandoon pa rin ang amoy ni Hunter. Sa isang maikling oras ng pagsakay lang sa kotse nito, naiwan na agad sa kanya ang bakas ng pabango ng lalaki.

Bata pa lang siya ay kapansin-pansin na ang labis niyang pagiging sensitibo sa amoy nito, kaya sa tuwing makakaamoy siya ng ganoong klaseng pabango, awtomatikong si Hunter ang naiisip niyang nasa paligid.

Napasinghap nang di-oras si Solenn. Ramdam niya ang biglang pag-init ng kanyang mga pisngi at ang pamumula ng kanyang mga tainga.

Mabilis siyang tumakbo sa banyo at naghilamos ng malamig na tubig sa kanyang mukha, desperadong burahin ang natitirang init ng mga alaalang iyon.

Sa gitna ng katahimikan, biglang tumunog ang kanyang telepono. Si Zara ang tumatawag.

"Sol, nasaan ka na ngayon?" Bakas ang tensyon sa boses ni Zara.

Kumuha ng tissue si Solenn at pinunasan ang patak ng tubig sa kanyang mukha. "Nandito na ako sa hotel. Anong nangyari?"

"Tumawag lang ang representative mula sa SH Entertainment. Bigla raw nilang gustong baguhin ang kontrata—gusto ni Mr. Diaz na bawasan ng husto ang bayad sa script natin!" Hindi maikakaila ang galit sa boses ni Zara. "Nabalitaan ko na hindi naging maganda ang pakikipag-usap niya sa investor kanina. Binigyan lang siya ng sampung minuto nang malaking tao mula sa Fox Capital Partners bago ito nag-walkout."

Inipit ni Solenn ang ilang nakalaglag na buhok sa likod ng kanyang tainga. "Magkano ang gustong ibawas?"

"Mula limampung libo bawat episode, ginawa na lang dalawampung libo."

Hindi lang iyon simpleng pagbawas, kundi para na rin silang ginipit ng sobra!

Bahagyang kumunot ang noo ni Solenn. "Ang kapal din naman ng mukha ng matandang ‘yon!"

"Hindi niya kayang gawin 'yan sa mga malalaking kumpanya ng produksyon, kaya sa ating mga maliliit na studio lang siya nagmamagaling at nanggigipit," galit na patuloy ni Zara. "Wala talagang hiya!"

Higit isang taon pa lang na nakatayo ang Cloud Studio. Bagama't nakapaglabas na sila ng ilang magagandang script at mabilis na nakikilala sa industriya, sa malupit na kalakalan sa kasalukuyan, malinaw na wala pa silang sapat na kapangyarihan para labanan ang mga ganitong uri ng buwaya sa industriya.

"Parang maliit na negosyo na madaling apak-apakan—basta may pagkakataon, gagamitin ka nila," pagninilay ni Solenn habang hinuhubad niya ang kanyang high heels. "Makipagtsismisan at mag-set ka ng meeting sa kanya. Negosyo ang ginagawa natin at hindi tayo nagmamakaawa sa kanila. Huwag mong hahayaang abusuhin nila tayo."

"Sige, ako na ang bahalang mag-ayos." Bahagyang lumambot ang boses ni Zara nang pumasok ang kanyang kuryosidad. "Tsaka… ‘di ba pumunta ka sa Royal Club ngayong gabi? May nahuli ka ba?"

"Meron." Tumayo si Solenn sa tabi ng bintana, nakatingin sa kumikislap na tanawin ng lungsod sa malayo, at unti-unting ngumiti. "Isang sorpresa."

"Sorpresa? Ang mahuli ang fiancé mong may ibang kasama ay isang sorpresa?" Pagtataka ni Zara.

Narinig ang mahinang tawa ni Solenn sa kabilang linya. "Isang sorpresang nakakapagpabilis ng tibok ng puso."

Habang sinasabi niya iyon, gumuhit sa kanyang isipan ang guwapo ngunit malamig na mukha ng lalaki.

Ang mismong pag-iral ni Hunter ang pinakamalaking sorpresa sa buhay ni Solenn.

Gaya noong labindalawang taon na ang nakalipas… sa gitna ng taglagas, natatakpan ng mga tuyong dahon ang sementadong daan.

Ang labindalawang taong gulang na si Solenn ay nakatayo sa may gate ng ampunan, may hinihintay.

Noong nakaraang gabi, ang kanyang maysakit at matandang lola na nagpalaki sa kanya sa loob ng dalawang taon ay umiyak habang hawak ang kanyang mga kamay.

"Sol, apo… wala nang kayang ibigay si Lola. Hindi na kita kayang alagaan pa. Lilipat na ng bahay ang pamilya ng tito mo, at hindi ka nila maisasama…"

Dahil sa kahirapan at karamdaman, nakikitira lang ang kanyang lola sa bahay ng kanyang tito at tahimik na nagtitiis. Ang karagdagang palamunin na tulad ni Solenn ay lalo lamang nagpabigat sa nakakuba na nitong likod.

Pinilit ni Solenn na idilat nang malaki ang kanyang mga mata para hindi tumulo ang kanyang mga luha, habang matino at masunuring tumatango.

Naiintindihan niya. Mula nang pumanaw ang kanyang ama dalawang taon na ang nakalipas, naging isa na siyang batang walang permanenteng tahanan at patuloy na nakikitira lang sa bahay ng ibang tao.

"Pero huwag kang mag-alala, apo, hindi hahayaan ni Lola na maghirap ka nang tuluyan."

Pinunasan ng kanyang lola ang malambot niyang pisngi. "Ihahatid kita sa ampunan bukas ng umaga. Maghintay ka lang sa may gate; may darating para sunduin ka."

Inulit-ulit ng kanyang lola ang bilin habang pinapahid ang sariling mga luha, "Sumama ka sa kanila, ha? May kaya sila… kayang-kaya ka nilang pakainin at pag-aralin hanggang sa mag-labing-walo ka. Pagkatapos noon, apo, kailangan mo nang tumayo sa sarili mong mga paa… Kapag nakaalis ka na, ‘wag ka nang babalik pa."

Itinaga ni Solenn sa kanyang isip ang bawat salita ng kanyang lola. Kinaumagahan, bitbit ang isang maliit na balutan ng kanyang kakaunting gamit, masunurin siyang tumayo sa may gate ng ampunan.

Malakas ang hangin ng araw na iyon, kaya't nagulo ang dalawang tirintas na maingat na ginawa ng kanyang lola para sa kanya. Ang mga tali ng kanyang buhok ay may amoy pa rin ng kanyang lola.

Matagal siyang naghintay hanggang sa may humintong isang itim na kotse sa kanyang tabi. Ang ganitong karangyang sasakyan ay bihira lamang makita sa isang maliit at simpleng bayan.

Bumukas ang p***o ng kotse at lumabas ang isang gwapong batang lalaki. Mas gwapo pa ito kaysa sa mga lalaki sa mga komiks na palihim niyang binabasa noon.

Matangkad at pormal ang tindig nito, nakasuot ng itim na jacket na nakasara hanggang sa leeg.

Tumingala si Solenn at nagtagpo ang kanilang mga mata, mga matang kulay amber.

Sa pag-ihip ng malamig na hangin, bahagyang gumalaw ang itim na buhok ng binata, na bahagyang nagtatakip sa matutulis nitong kilay.

Nakatayo ang binata na nakatago ang mga kamay sa bulsa, sobrang lamig at parang walang pakialam sa mundo habang nakatingin sa kawawang maliit na batang babae na magulo ang buhok sa kanyang harapan.

Bahagyang bumukas ang manipis nitong labi, at ang boses nito ay malamig at malinaw na binigkas ang kanyang pangalan, "Solenn?"

Nakita ni Solenn ang malamig na tingin at kawalan ng interes sa mga mata nito. Ngunit malinaw pa rin sa kanyang isip ang bilin ng kanyang lola.

Sa kagustuhang kumapit sa natatanging pag-asa at seguridad na meron siya, mabilis siyang tumango ng masunurin.

Lumapit siya nang kaunti, ang kanyang malinaw na mga mata ay puno ng luhang pinipigilang pumatak. Tumingala siya at mahinhing nagtanong, "...Kuya?"

Bahagyang natigilan ang binata, bago biglang napangiti at mahinang natawa. Itinaas nito ang kamay at ginulo ang buhok sa kanyang ulo, dahilan upang lalong magulo ang kanyang nakatirintas na buhok.

Hanggang sa nalaman ni Solenn na ang apelyido pala nito ay Vergara, at ang pangalan nito ay Hunter James.

Pumasok siya sa mayamang pamilya Vergara bilang isang ampon, at ang labing-walong taong gulang na si Hunter ang naging opisyal niyang guardian.

Sa loob ng labindalawang taon, hindi kailanman nakalimutan ni Solenn ang init ng kamay na iyon na humawak sa kanyang ulo.

At ang apoy na itinanim nito sa kanya ay tuluyan nang sumunog sa buo niyang pagkatao.