Kabanata 2

WARNING / MATURE CONTENT (18+)

Ang kabanatang ito ay naglalaman ng eksenang angkop lamang sa mga mambabasang may sapat na gulang (SPG/Explicit Scenes). Reader discretion is advised.

Malinaw pa rin sa alaala ni Solenn ang gabi ng tag-init na iyon, doon din sa Royal Club, sa pinakamataas na VIP suite.

Tahimik at bakante ang malawak na silid, puno ng amoy ng mamahaling matamis na alak.

Nang gabing iyon, dala ng lakas ng loob mula sa epekto ng alak, umupo siya sa kandungan ni Hunter.

Sa ilalim ng nagniningning na chandelier, kitang-kita ang napakaguwapong mukha ng lalaki na parang inukit at ginawa ng perpekto. May pangangatawan din itong madaling malaman kung anak-mayaman ito. Isang tingin pa lamang ni Solenn sa lalaki ay sapat na upang mapabilis ang tibok ng puso niya.

Ang kanyang mainit na hininga ay parang humahalik sa leeg ng lalaki. Namumula ang pisngi, malabo at medyo umiikot na rin ang kanyang paningin dahil sa tama ng alak, at ang buo niyang mundo ay umiikot na lang sa lalaking nasa ilalim niya ngayon.

Bahagyang nakabukas ang kanyang mga labi habang paulit-ulit na ibinubulong ang pangalan nito sa ere: "Hunter… Hunter…"

Sumandal ang lalaki sa leather na sofa habang ang isang mainit na kamay ay nakahawak sa kanyang baywang. Tumingin ito sa namumula niyang mukha, ang mga mata nito ay puno ng tahimik na aliw. "Are you drunk?"

"Lasing na," tango niya, habang lumilitaw ang munting biloy sa gilid ng kanyang labi. "Hunter, please… kiss me."

"Paano?" tanong ng lalaki, na tila nang-aasar habang paos ang boses.

May mga luha ng pagkainip na nangilid sa mga mata ni Solenn. Iniyuko niya ang kanyang ulo at bahagyang kinagat ang ibabang labi nito. Pagkatapos, niyakap niya nang mahigpit ang leeg ng lalaki at idinikit ang kanyang malambot na labi sa labi nito.

“Mmm…” Mabilis at mainit ang kanyang hininga, ang halik niya ay malamya at desperado.

Dala ng matagal na pagkahumaling na ibinaon niya sa kanyang puso, naging mapusok siya noong gabing iyon at kung saan-saan na siya humawak sa katawan ng lalaki, halatang gustong-gusto na niya itong angkinin.

"Tumugon ka naman," pabulong na pakiusap niya sa gitna ng kanyang paghalik sa mga labi nito.

Sa mga sandaling iyon, napuno ng init ang buong silid.

Nabasag ng kanyang boses ang malamig na disiplina ng lalaki; itinaas nito ang isang kilay, at ang mga mata nito ay may bakas na nagpapakita ng malinaw na pagnanais. Gamit ang kamay na bakas ang mga ugat, hinawakan nito ang likod ng kanyang leeg, pinalapit siya at kinuha ang buong kontrol—mabilis, dominante, at nakalulunod ang mga halik na ibinalik nito sa kanya.

Ngunit pagkatapos niyang marinig ang malamig na sinabi nitong hindi siya kilala ng lalaki, ang nagpadurog sa pira-pirasong alaala sa kanyang isipan.

Para siyang napako sa kinatatayuan sa gitna ng hallway. Sa bawat yabag na lumalayo, unti-unti ring nawawala ang pamilyar na amoy ng lalaki.

Naabutan pa ng kanyang mga mata ang suot nito bago ito tuluyang lumiko sa kanto, saka lamang nakahinga ng maluwag si Solenn. Pilit siyang ngumiti ng mapait, habang mahinang binibigkas ang pangalan nito—isang bulong na sa kanyang isip lamang magiging ligtas.

"Hunter."

Alam niya kung bakit naroon si Hunter sa Royal Club ngayong gabi. Ginawa ni Mr. Diaz ang lahat, tatlong buwang nakiusap para lang makakuha ng pagkakataon sa pag-asang mamumuhunan ang Fox Capital Partners.

Hindi nga lang niya inaasahang magtatagpo ang landas nila sa ganitong paraan.

Kung may antas ang mundo ng negosyo, may mahigpit ding hirarkiya ang high society sa maynila, at ang isang luxury club tulad ng Royal Club ay hindi eksepsyon.

May tatlumpung palapag ang club. Ang ibabang sampung palapag ay para sa mga bagong yaman tulad ni Tristan Perez, na may pera pero walang tunay na kapangyarihan. Ang gitnang sampung palapag ay para sa mga anak ng matataas na opisyal at kilalang tagapagmana.

Ang nasa itaas na sampung palapag naman ay nakalaan lamang sa mga tunay na pamilya ng mga maharlika at matataas na pulitiko. At ang nasa pinakaitaas na palapag? Eksklusibong pagmamay-ari at tirahan iyon ng pamilya Vergara.

May sariling pribadong elevator papunta sa pinakataas, at ayon sa kaalaman ni Solenn, hindi kailanman bumaba si Hunter sa ibaba ng ika-dalawampung palapag. Tiyak na pinag-aralan nang maigi ni Mr. Diaz ang mga gawi nito kaya sa ika-dalawampung palapag ito nag-imbita.

Kaya bakit ito naroon sa ikasampung palapag? Hindi na iniisip ni Solenn na dahil iyon sa kanya. Biglaan ang pagbabalik niya sa bansa; pamilya lang ng mga Perez at Ortega ang nakakaalam. Bukod doon, duda siyang mag-aaksaya ng panahon si Hunter para alamin kung nasaan siya, lalo na’t noong umalis siya dalawang taon na ang nakalipas, napakasakit ng mga salitang binitawan niya.

Nang bumalik siya sa katotohanan, naramdaman na lang niya ang sariling mga paa na naglalakad palabas sa malamig na hangin sa labas ng club.

Mabilis magdilim ang kalangitan kapag buwan na ng Oktubre. Kakalubog pa lang ng araw nang dumating siya, ngunit ngayon ay balot na ng dilim ang buong kalsada. May gumagapang nang lamig sa gabi dulot ng papasok na amihan.

Dahil manipis lang ang suot na damit, kusa na lang napayakap si Solenn sa sarili habang kinukuskos ang sariling mga bisig. Humahakbang siya palabas upang pumara sana ng taxi nang biglang may isang makintab at itim na luxury car ang dahan-dahang lumabas mula sa underground garage ng Royal Club, at huminto mismo sa may tapat niya.

Hindi na niya kailangang hulaan kung sino ang nasa likod ng madilim na bintanang iyon.

Bumukas ang p***o sa harap at bumaba ang driver na si Kaloy. Natigilan pa ito nang kalahating segundo nang makita siya, bago mabilis ngunit maingat na kinuha ang kanyang maleta.

"Ma'am, pasok na po kayo," magalang na wika ni Kaloy sabay bukas ng p***o sa likod.

Dahil nailagay na ang kanyang bagahe sa compartment ng sasakyan, wala na siyang takas.

Nagpakawala ng mahabang buntong-hininga si Solenn at humakbang pababa ng bangketa. Sa dahan-dahang pagbukas ng p***o, agad na napako ang kanyang paningin sa matangkad na lalaking nakaupo sa dilim.

Sa ilalim ng mahinang liwanag, ang mga guhit ng mukha ng lalaki ay malamig na parang yelo. Ang nakalulunod nitong aura ay agad na nagpasikip sa kanyang dibdib.

Awtomatikong bumalik sa isip ni Solenn ang unang beses na nakita niya ito, labindalawang taong gulang pa lang siya noon, isang ulilang nakasilong sa proteksyon ng mga Vergara. Takot na takot siya rito. Subalit sa mga sumunod na taon, habang unti-unti niyang sinusubukan ang mga hangganan nito at pinagbibigyan naman siya nito nang paulit-ulit, doon siya natutong maging matapang.

Ang paulit-ulit na pagbibigay na iyon ang dahan-dahang gumiba sa kanyang mga depensa, hanggang sa umabot siya sa puntong nabaliw sa madilim na pagkahumaling.

At ang pagbibigay rin na iyon ang nagpainom sa kanya ng lason, ang maling pag-aakalang mahal din siya ni Hunter. Kailangan pa ng isang malakas na sampal ng katotohanan bago siya tuluyang magising.

"Ano pang itinatayo-tayo mo riyan?" isang malamig at walang emosyong boses ang gumising sa kanya. "Kailangan ko pa bang bumaba para alalayan kang pumasok?"

Nagulat si Solenn sa pamilyar at maawtoridad na boses, kaya agad siyang yumuko at sumakay sa kotse, at pumuwesto siya sa pinakadulo malapit sa p***o.

Puno ang loob ng sasakyan ng pamilyar na amoy ng lalaki, na nakakalunod at hindi matatakasan.

Sa gilid ng kanyang mata, nakita niyang nakasandal ito nang kalmado sa leather na upuan, nakakrus ang mahahabang binti, at ang panga nito ay nag-iigting kahit sa gitna ng dilim.

"Naghihirap ka na ba?" tanong nito, halos hindi gumagalaw ang manipis na labi, puno ng tahimik na pang-aasar.

Ang simpleng pagbitaw ng mga salitang iyon ay tumagos sa dibdib ni Solenn, dahilan para manginig nang bahagya ang kanyang mga kamay. Ibinaba niya ang kanyang tingin at nanatiling tahimik"

Tila hindi nagustuhan ni Hunter ang kawalan niya ng kibo, kaya bahagya itong tumingin sa kanya. "Dalawang taon kang kumain ng pagkain sa ibang bansa, nakalimutan mo na ba kung paano bumati ng tao?"

Napakatulis talaga ng dila nito. Ang tanging beses lang na lumalambot ang mga labi na iyon ay kapag nakadikit ang mga ito sa mga labi niya.

Isang munting inis ang sumiklab sa loob ni Solenn. Inangat niya ng bahagya ang kanyang baba. "'Di ba kakasabi mo lang kanina na hindi mo ako kilala?"

Isang mahinang tawa na walang halong saya ang lumabas sa labi ng lalaki. "Napakagaling mo talagang magtanim ng sama ng loob. Parang wala lang pala ang pagpapalaki at pag-aaruga namin sa'yo noong araw."

Unti-unting ikinuyom ni Solenn ang kanyang kamao sa loob ng kanyang bulsa.

Oo. Siya ang nagpalaki sa kanya. Siya ang humubog sa mundo niya. Paano nga ba sila magkukunwaring hindi magkakilala? Paano ba mapuputol ng panahon ang mga ugat na napakalalim ng baon?

Dahan-dahan niyang iniharap ang kanyang mukha rito. Nawala ang kapaitan, napalitan ng isang napakatamis at napakagandang ngiti na halatang hindi naman umaabot sa kanyang mga mata.

"Kuya," malambing niyang sambit, na parang matalim na kutsilyong bumabaon sa mga puso nila. "Matagal din tayong hindi nagkita."