Kabanata 5

Biglang napaupo ng tuwid si Solenn sa kama, gulat sa sarili niyang napanaginipan.

Panaginip lang pala!

Sa kanyang panaginip, kasama niya si Hunter.

Tinapik niya ang kanyang noo at napahawak sa kanyang mukha habang bumabalot dito ang labis na kahihiyan at pag-iinit ng pisngi.

Solenn! Solenn! Tama na, okay? Talagang wala ka nang pag-asa!

Kapag pumasok na si Hunter sa isip niya, agad na nagiging pilyo at nakakahiya ang kanyang mga iniisip!

Tumunog ang kanyang telepono sa tabi. Nang tingnan niya ang screen, nakita na naman niya ang nakakainis na pangalan ng kanyang tiyuhin. Ang kaninang mabilis at kinakabahang tibok ng kanyang puso ay agad na lumamig, at ang init sa kanyang katawan ay tuluyang napawi.

"Hello?" Ang galit na sigaw ni Miguel ang agad na sumambulat sa kabilang linya. "Umuwi ka rito ngayon din!"

Ang subdivision at bahay ng pamilya Ortega ay matatagpuan sa gilid ng lungsod. Karamihan sa mga nakatira doon ay tulad din ni Miguel—hindi naman sobrang yaman, ngunit kailangang magpanatili ng maayos at mayamang imahe sa harap ng ibang tao para sa negosyo.

Labindalawang taon na ang nakaraan, ang pamilya ni Miguel ay lumipat sa ibang lugar kasama ang kanyang lola para magnegosyo. Ilang taon ang nakalipas, nang lumaki ang kanilang negosyo, doon na sila tuluyang nanirahan upang makasingit sa lipunan ng mga mayayaman at kilalang tao.

Upang lalo pang makatungtong sa mataas na antas ng lipunan, pilit na nakikipagsiksikan at s********p si Miguel sa pamilya Perez na may malaking negosyo sa real estate at lupain.

Ito ang unang pagkakataon na nakatapak si Solenn sa bahay ng mga Ortega. Pagkapasok na pagkapasok pa lang niya sa sala, agad niyang nakita sina Miguel at ang asawa nitong si Carmina na parang mga bagsak ang mukha at madilim ang timpla.

Ang kanyang pinsan na si Kate ay tahimik lang na nakaupo sa sofa habang nagbabasa ng libro.

Sa bawat hakbang ng kanyang high heels na tumutunog sa sahig, diretsong pumasok si Solenn at walang alinlangan na umupo sa sofa sa harap ng mag-asawa.

"Anong meron?" tanong niya, may bakas ng pilyang ngiti sa mga labi at malamig na boses.

Dinilatan siya ni Miguel, pumuputok sa galit ang boses. "Solenn! Kahapon lang sinabi ko sa'yo na pakisamahan at kunin mo ang loob ni Tristan, tapos binalewala mo lang pala ang sinabi ko?!"

Kumukurap-kurap si Solenn na parang walang kasalanan. "Pumunta naman ako ah."

Hindi na nakapagpigil si Carmina at mataray na sumigaw, "Pumunta ka lang ba para gumawa ng eksena at kaguluhan doon?!"

Isang litrato ang malakas na pinalagpak sa gitna ng mesa. "Solenn, ang lakas din naman ng loob mo! Ang lakas ng loob mong bastusin ang nag-iisang anak at tagapagmana ng pamilya Perez!"

Tiningnan ni Solenn ang litrato. Aba, may nakakuha pala ng litrato noong isinaboy niya ang alak sa mukha ni Tristan.

Sa litrato, basang-basa mula ulo hanggang dibdib ang paboritong anak ng mga Perez. Mukha itong kawawa at katawa-tawa.

Kapag ang litratong ito ay kumalat sa labas, tiyak na malaking kahihiyan ito para sa pamilya Perez. Lalo na't ang nagsaboy sa kanya ay isang tulad ni Solenn—walang pondo, walang malakas na pamilya, at walang malaking pangalan sa lipunan.

Kung ang gumawa nito ay isang mayaman at sikat na dalaga mula sa high society, tiyak na lulunukin na lang ni Tristan ang naputol niyang pride.

Nakakatawa lang kapag iniisip niya. Kaya hindi napigilan ni Solenn ang mapatawa nang malakas.

Nang makitang tumatawa pa siya, lalong nagdilim ang mukha ni Miguel at galit na sinabi, "Alam mo bang tumawag ang pamilya Perez ngayong umaga para humingi ng paliwanag? Galit na galit si Mr. Perez!"

"Gusto kong makuha mo ang loob ni Tristan at maging maayos ang kasal ninyo, hindi 'yong pagkauwi mo pa lang sa bansa ay gulo agad ang dala mo!"

Parang walang pakialam si Solenn, inosente pa rin ang boses. "Aksidente lang 'yon. Mag-iingat na ako sa susunod."

Sa susunod, mag-iingat na siyang siguraduhing walang kukuha ng litrato bago niya ito buhusan ulit ng alak.

"’Wag ka nang magkunwari! Sadyang ginawa mo 'yan!" galit na singhal ni Carmina. "Sinasadya mo talagang sirain ang ugnayan natin sa pamilya Perez para maputol ang negosyo natin sa kanila, ‘di ba?"

"Sinasabi ko na nga ba, wala kang utang na loob! Maling-mali talaga na kinupkop ka pa namin!"

Tumayo si Carmina, nanlilisik ang mga matang tumingin sa kanyang asawa sabay turo kay Solenn. "Pinakain at pinatira natin siya nang dalawang taon nang mamatay ang ama niya! Isang walang utang na loob na bata ang pinalaki natin! At may lakas ka pa ng loob na kilalanin siyang pamangkin at ipakasal kay Tristan? Ang ganitong uri ba ng basahan ay bagay sa isang pamilyang tulad nila?"

Ang mga salitang iyon ay hindi man lang nakapagpagalit kay Solenn; sa halip, napatawa pa siya nang bahagya.

"Tita, ano bang pinagsasabi mo?" Ngumiti siya habang nakatingin ng diretso kay Carmina. "Kung sa tingin niyo ay parang basahan lang ako, bakit hindi niyo na lang ipakasal d'yan si Kate?"

"Gusto ninyo akong ipakasal kay Tristan dahil ayaw ni Kate sa kasal na ‘to, ‘di ba? Kaya ginawa ninyo ang lahat para hanapin ako sa ibang bansa at ipalit ako sa posisyon niya."

Alam ng pamilya Ortega kung anong klaseng lalaki si Tristan. Gusto nilang kumapit sa impluwensya ng pamilya Perez ngunit ayaw nilang itapon ang sarili nilang anak sa impyerno, kaya si Solenn ang ginawa nilang pain.

Para sa kanila, si Solenn ay parang pampalit lang sa pamilya, at dahil maganda ang mukha nito, hindi na masyadong magrereklamo ang pamilya Perez.

Pumayag lang si Solenn sa kalokohang ito dahil may hawak si Miguel na isang bagay na mahalaga sa kanya. Kung hindi lang dahil doon, ayaw na niyang makita pa ang mukha ng kahit kanino sa pamilyang ito!

Sa pagkakataong iyon, si Kate na kanina pa nagbabasa ay nagtaas ng tingin at ngumiti nang plastik. "Ate, mali ang iniisip mo. Gusto lang nina Mama at Papa na mapabuti ka kaya ka nila ipinapakasal sa anak ng pamilya Perez. Kung sa pinagmulan mo lang din naman, paano ka babagay sa kanila?"

Isinara niya ang libro ng dahan-dahan, hindi pa rin nawawala ang ngiti sa mukha. "Kung wala sila, baka hanggang ngayon ay palaboy-laboy ka pa rin sa labas, nag-iisa at walang makain. Kawawa ka naman kapag nangyari ‘yon."

May nakatagong patalim sa mga ngiti ni Kate. Tiningnan siya ni Solenn at tumawa nang mahina. "Cuz, napakabait at napakamasunurin mo naman pala. Bakit hindi mo na lang tulungan ang mga magulang mo? Mas maganda kung ikaw ang magpakasal kay Tristan. Marami siyang maipapakilalang 'mga babae' niya sa'yo para hindi ka malungkot sa bahay."

Hindi rin basta nagpatalo si Kate. Nang marinig ito, hindi siya nagalit; sa halip ay ngumiti pa siya at sinabi kay Miguel, "Papa, alam ko kung bakit ayaw ni Ate Sol kay Tristan. Iniisip niya siguro na babaero ito at hindi matino."

Nang marinig ito, lalong nag-init ang ulo ni Miguel. "Normal lang sa isang mayaman at matagumpay na lalaki ang magkaroon ng ibang babae! Ano bang karapatan mong mag-inarte at mag-demand ng napakarami?!"

"Tita, narinig mo 'yon?" Tumayo si Solenn nang may ngiti sa mga labi habang nakatingin kay Carmina. "Bantayan mo nang maigi si Tito, baka mamaya ay marami na ring ibang babae at mga anak sa labas na mang-aagaw sa pamana ng anak mo."

Nawalan ng kulay ang mukha ni Carmina, at nanginginig sa galit ang kanyang mga daliri.

Ayaw nang makinig ni Solenn sa mga paulit-ulit nilang sermon kaya tumalikod na siya para umalis.

Ngunit muling narinig ang mapang-asar na boses ni Kate mula sa kanyang likuran. "Si Ate Sol, akala mo kung sinong malinis kung makapagsalita ka tungkol sa anak ng mga Perez… pero bakit, malinis ka rin ba?"

Napatigil si Solenn sa kanyang paglakad.

"Saan ka ba nagpunta noong umalis ka sa bahay namin, Ate Sol? Yung kaunting perang iniwan ng ama mo bago siya mamatay, imposibleng kasya 'yon para pakainin ka at pag-aralin sa ibang bansa."

Dalawang taon na ang nakaraan, nang mahanap ng pamilya Ortega si Solenn sa ibang bansa, nakasuot ito ng mga mamahaling damit at may galaw na parang isang mayaman at edukadang babae.

Ang ganitong uri ng pamumuhay at tindig ay hindi mabibili ng basta-basta, kailangan ng malaking pera para doon.

Puno ng pang-aasar ang boses ni Kate. "Ate Sol, ang pagpapanatili at magpakabit sa ibang tao para lang sa pera ay napakababang klase ng gawain. Kung magpapakasal ka kay Tristan, kahit paano ay magkakaroon ka ng legal na pangalan at pera."

Lumingon si Solenn, bahagyang itinataas ang isang kilay. "Parang kabisadong-kabisado mo ang ganyang gawain ah. Naging kabit ka na rin ba?"

Mataas ang tingin ni Kate sa sarili at ayaw na ayaw niyang nababastos ang kanyang pangalan at reputasyon.

Dahil sa natamaan niyang linya, agad na napawi ang ngiti sa mukha ni Kate. "Wala ka talagang modo!"

Bumagsak din ang ekspresyon sa mukha ni Solenn, at naging kasinglamig ng yelo ang kanyang mga mata.

Bago siya mag-sampung taong gulang, ang kanyang ama muna ang nagturo at nag-alaga sa kanya. Pagkatapos nitong mawala, si Hunter na ang naging gabay at guro sa buhay niya.

Kahit anong panggagago at panlalait ng pamilya Ortega sa kanya ay kaya niyang palampasin. Ngunit kailanman ay hindi niya hahayaang bastusin at dumihan ng kahit sino ang dalawang pinakamahalagang tao sa buhay niya.

Mabilis siyang humakbang pabalik, at isang malakas at malutong na sampal ang dumapo sa makinis na mukha ng pinsan niya.

Napahawak sa mukha niya si Kate at napaupo sa sofa sa labis na pagkagulat.

"Solenn!" Gulat na gulat si Carmina at mabilis na sumugod para gumanti para sa kanyang anak.

Ngunit mas mabilis si Solenn sa kanya, gamit ang isang kamay, mabilis niyang hinawakan ang kamay ni Carmina habang itinataas ang telepono sa isa pa niyang kamay.

Nakalantad sa screen ang numero ni Tristan na handa na itong tawagan.

Isang malamig at mapanganib na ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi. "Akala niyo ba ay magagawa niyo pa rin akong saktan at tratuhin kagaya noon? Subukan niyo lang akong hawakan kahit isang daliri, at agad kong pipindutin ang tawag na ito para marinig ng pamilya Perez kung bakit ayaw ninyong ipakasal ang sarili ninyong anak sa kanila."

"Tingnan natin kung paano matutupad ang mataas na pangarap ninyong makipagsiksikan sa mataas na lipunan sa pamamagitan ng pamilya Perez!" dagdag na asik niya.