로그인Galit na galit si Carmina habang nakatitig sa kanyang telepono, ngunit hindi man lang siya makagalaw sa takot. Nanginginig sa galit ang kanyang mga mata habang nakatingin kay Solenn.
"Tama na!" sigaw ni Miguel. "Solenn, may salo-salo tayong pupuntahan ngayong gabi—sa Paradise Grandé. Ginawa ko ang lahat ng paraan para lang maimbitahan ang pamilya Perez." Tinitigan niya si Solenn nang may masamang ekspresyon sa mukha. "Ayusin mo ang kilos mo at humingi ka ng tawad kay Tristan. Kapag kinasal na kayo ni Tristan, ibibigay ko sa'yo ang ipinangako ko. Pagkatapos n’on, kung magsasama man kayo o hindi ni Tristan, wala na akong pakialam." Sa madaling salita, kapag natuloy ang kasal at naisara na ang kasunduan sa negosyo sa pagitan ng pamilya Ortega at Perez, wala nang kinalaman si Solenn sa pamilya Ortega. "Sige," natawa nang kaunti si Solenn at tumalikod para lumabas sa mansyon ng pamilya Ortega. Lumalayo na siya nang malalim siyang huminga. Kumikirot pa rin ang palad ng kanyang kamay na ginamit niya sa pagsampal kay Kate. Naalala niya ang turo sa kanya noon: kapag sinaktan ka, lumaban ka rin pabalik. Hinilot niya ang kumikirot niyang sentido, habang nananalangin na sana ay hindi niya makasalubong o makita si Hunter ngayong gabi. Ala-syete ng gabi, nag-aagaw na ang dilim at liwanag. Huminto ang taxi sa tapat ng malaking bulwagan ng isang Paradise Grandé. Nakaupo si Solenn sa likod, habang nakatitig sa bintana sa natatanging kainan na nakatayo sa dalisdis ng bundok sa labas ng maynila. Umihip ang malamig na simoy ng hangin at nagsasayawan ang mga dahon sa mga puno. Ang dilaw at mainit na ilaw ay nagbibigay ng kakaibang alindog sa lugar. Ang lugar na ito ay karaniwang ginagamit ng mga kilalang tao at matataas na lipunan sa maynila para mag-imbita at magpatuloy ng mga importanteng panauhin. Ang pagpapareserba ng kwarto rito ay hindi lang usapin ng pera, dahil kailangan mo rin ng napakalakas na kakilala at kapit. Ang paghahanda ni Miguel ng ganitong salo-salo para humingi ng tawad sa pamilya Perez ay sapat nang patunay na napakahalaga sa kanya ng kasunduang ito sa kasal. Sa madaling salita, napakalaki ng pakinabang at kita sa negosyo na madadala ng pamilya Perez sa pamilya Ortega. Yumuko siya at ang kanyang mga daliri ay mabilis na nagtipa sa kanyang telepono. Solenn: Paradise Grandé Pinatay niya ang kanyang telepono, nagpasalamat nang magalang sa drayber, nagbayad ng pamasahe, at bumaba ng sasakyan. Pagsunod niya sa waiter na dumadaan, narinig na niya ang s****p na boses ni Miguel. "Don Raoul, Donya Vanessa, kasalanan po talaga ni Solenn dahil napakasaway niya. Sinanay kasi namin siya sa luho mula bata pa. Kinausap ko na siya, at tinitiyak ko sa inyo na hindi na ito mauulit! Pagdating niya rito, pagalitan niyo siya hangga't gusto niyo; sisiguraduhin kong hindi siya mangangahas na sumagot sa inyo o kay Tristan!" "Ano ba naman 'yan! Hindi pa man siya nakakapasok sa pamilya namin, lakas na ng loob niyang buhusan ng alak ang anak ko sa harap ng maraming tao!" isang matinis at galit na boses ang sumagot. "Kapag naikasal na siya at maging miyembro ng pamilya namin, kailangan ko pa bang ibigay sa kanya ang posisyon ko bilang ilaw ng tahanan ng mga Perez?" Sa tabi, galit na galit na nagta-type si Tristan sa kanyang telepono, nagtatanong sa group chat ng kanyang mga barkada. Tristan: Sino ang patagong kumuha ng litrato habang binubuhusan ako ng alak?! Sinasadya talaga ng babaeng 'yan na ipahiya ako! "Masyado naman po kayong nag-aalala, Donya Vanessa," mabilis na sumingit si Carmina, habang pilit na ngumingiti. "Si Solenn man ay pamangkin namin, kailangan niyang sumunod sa mga alituntunin ng pamilya Perez kapag naging manugang niyo na siya." "Kung may gawin man siyang hindi maganda, kayo na ang bahalang magdisiplina sa kanya—saktan niyo, pagalitan niyo, o parusahan niyo kung ano ang nararapat. Kami na tiyo at tiya niya ay hinding-hindi magtatanggol sa kanya." Matagal nang nagmamakaawa at nagpapakumbaba sina Carmina at Miguel sa pamilya Perez, na nagsasabi ng napakaraming papuri. Ang mga salitang ito ay nagpatawa na lamang kay Solenn habang nakatayo sa labas ng kuwarto. May ngiti sa kanyang mga labi, ngunit malamig at malayo ang kanyang mga mata. Itinaas niya ang kanyang kamay at itinulak ang p***o ng function room. Sa sandaling iyon, ilang pares ng mga mata ang sabay-sabay na tumingin sa kanya. Bukod sa mag-asawa, naroon din ang mayabang at bulakbol na si Tristan. Kumpleto ang lahat, at siya ang pangunahing bida sa roleplay ngayong gabi. Kung wala siya, hindi magiging ganito kasaya ang palabas. Pagpasok pa lang niya, nakita na agad ni Solenn ang pagdilim ng mukha ni Miguel. Bago pa man siya pagalitan nito, mabilis na ngumiti ng matamis si Solenn, habang umaarko ang kanyang mapupulang labi. "Patawad po, tito at tita. Napakahirap po kasing makakuha ng sasakyan sa ganitong oras. Pasensya na po at nahuli ako." Lumalabas ang maliliit niyang biloy kapag ngumingiti siya, at napakalambing ng kanyang boses. Mahirap paniwalaan na ang babaeng ito na napakahinhin at magalang ay siya ring nagbuhos ng alak kay Tristan kagabi. Si Tristan man ay natulala rin ng bahagya, habang nakatitig sa kanyang magandang hubog ng katawan. Ang puting bestida ay lalong nagpalitaw sa manipis niyang baywang at kaputian ng kanyang balat. Ang kulot at mahabang buhok ay nakalaylay sa kanyang balikat, na nagbibigay-diin sa maganda at amo ng kanyang mukha. Naisip pa nga ni Tristan na kung sa ganda lang ang pag-uusapan, mas kaakit-akit talaga si Solenn kaysa sa alinman sa mga babaeng nakasama niya noon. "Solenn, lumapit ka rito at humingi ka ng tawad kina Don Raoul at Donya Vanessa," sabi ni Miguel na may pilit na ngiti, sabay kaway kay Solenn. Lumapit si Solenn na may ngiti sa mukha bago nagbuhos ng alak sa baso at sinabi, "Tito… Tita, ang nangyari po kagabi ay isang simpleng hindi pagkakaintindihan lang." Habang nagsasalita, sumulyap siya kay Tristan na nakatitig sa kanya, habang dahan-dahang tinatapik ang telepono sa ibabaw ng lamesa at bahagyang itinataas ang kanyang mga kilay. Natauhan si Tristan at napatingin sa telepono nito. Ang telepono ni Solenn ay may hawak na video kung saan nahuli siyang nakikipaghalikan sa batang artista na si Dawn Legaspi.Napatigil si Hunter, at ang matipuno nitong likod ay bahagyang nanigas. Bahagyang gumalaw ang kanyang Adam's apple, isang maingat at pigil na kilos.Pagkaraan ng mahabang katahimikan, dahan-dahan siyang lumingon. Mag-aambang magsalita na sana siya nang biglang bumaba ang kanyang tingin, at ang kaunting paglambot sa kanyang mukha ay agad na napalitan ng isang nakapanlalamig na kasungitan.Pinalalabas ni Solenn na may pinipindot siya sa screen ng kanyang telepono habang muling nagsasalita, "Kung libre ka ngayong gabi, pwede ba tayong maghapunan nang sabay?"Saka siya nag-angat ng tingin sa lalaki, nagpakita ng matamis na ngiti, at nagtanong, "Bakit?""May ka-text ka?" Ang malamig na tingin ni Hunter ay dumaan sa teleponong hawak ng dalaga.Tumango si Solenn habang nananatiling matamis ang ngiti, "Oo, bakit?"Tinitigan siya ni Hunter, sinusuri ang kanyang mukha nang ilang segundo bago tumalikod nang walang sinasabi.Nakatayo lang doon si Solenn habang ang ngiti sa kanyang mga labi ay hin
Kinaumagahan, pumasok ang sinag ng liwanag ng araw sa kwarto mula sa manipis at transparent na kurtina, na nag-iiwan ng anino sa makintab na sahig.May mahinang katok sa pintó ng silid. Binuksan ni Solenn ang pintó, at nang makita ang taong pumasok, bahagyang gumalaw ang kanyang mga labi sa isang ngiti."Magandang umaga po, Manang Hilda."Matamis ang ngiti ng dalaga, maliwanag ang mga mata, tulad ng liwanag ng umaga na kayang magpawi sa lamig ng panahon.Magalang na nakatayo si Manang Hilda sa pintó, hawak ang isang bagong-bagong terno suit.Hindi rin mapigilan ni Manang Hilda ang mapangiti. "Magandang umaga po, ma'am. Ipinadala po ni Sir ang mga damit na ito para sa inyo. Naghihintay na po siya sa ibaba para sa almusal."Umuwi ngayong umaga si Hunter?"Salamat po," sabi ni Solenn habang nakangiting tinatanggap ang mga damit.Ang terno suit ay isang custom-made na damit mula sa isang mamahaling branded fashion house, isang tatak na paborito ni Solenn noon pa man, na ang presyo ay nags
Naghahanap siya ng simpleng pambabaeng pambahay o pajama, mabilis na nagpalit, at bumalik sa kuwarto. Kinuha niya ang itim na suit jacket na ilang beses niyang tinapakan kanina, maingat na inayos ang mga lukot sa tela, at mabilis na bumaba.Ang sala sa ibaba ay maliwanag na maliwanag. Bumaba si Solenn sa hagdanan habang kita ang mga biloy sa kanyang pisngi, ngunit walang bakas ng lalaki sa kanyang paningin.Karaniwan sa ganitong oras, alinman sa tumataginting ang telepono nito habang nakikipag-usap sa negosyo sa sala o kaya'y nagtatrabaho sa opisina nito ay tiyak na hindi pa ito oras ng kanyang pagtulog.Mabilis na tumakbo muli si Solenn paakyat, patungo sa opisina ni Hunter.Ang pinto ng opisina ay mahigpit na nakasara, at hindi niya alam kung may tao ba roon sa loob.Kumatok muna siya sa pintó bago magsalita, "Kuya, ibabalik ko lang 'tong damit mo."Walang sumagot kaya muli niya itong tinawag, "Kuya?"Ngunit wala pa ring sumasagot sa loob."Bubuksan ko na lang ha?" Nakahawak na ang
Isang tipid na ngiti ang lumitaw sa mga labi ng lalaki habang mabilis na bumababa sa hagdanan."Sir," bumati ang kasambahay o caretaker ng mansyon, na bahagyang nagulat sa malambot na ekspresyon sa mukha ng kanyang amo, saka magalang na nagtanong, "Dito po ba kayo magpapalipas ng gabi?"Si Manang Hilda ay pumasok bilang caretaker sa Grandé Villa dalawang taon na ang nakararaan matapos makapasa sa mga mahihigpit na interview. Nang una siyang dumating, ang napakalaking mansyon ay tahimik at napakalungkot.Ngunit ang mga bakas ng dating buhay at saya ay makikita pa rin sa makukulay na palamuti, sa iba't ibang muwebles, at iba pang natitirang detalye.Subalit sa hindi malamang dahilan, ang buhay na iyon ay biglang nawala, at ang mansyong ito ay naiwang bakante at walang nakatira. Nag-iwan pa ng bilin si Hunter na ang lahat ng bagay sa mansyon ay dapat manatili sa kung ano ito at huwag babaguhin ng walang pahintulot.Sa nakalipas na dalawang taon, paminsan-minsan ay pumupunta si Hunter dit
“Oo.” Walang man lang pag-aalinlangan, isang maikli at direktang salita.Bahagyang kumirot ang puso ni Solenn. Ang mga biloy sa sulok ng kanyang bibig ay natigilan, at kahit nananatili ang ngiti sa kanyang mga labi, ang kanyang mga mata ay bahagyang namula. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa epekto ng alak o dahil sa matinding sama ng loob.Lumuwag ang mga daliri niya at unti-unting bumitaw.Ang matangkad at makisig na tindig ni Hunter ay nakatayo sa tabi ng kama, sinusuri ang kanyang mukha nang ilang segundo. Nang makitang hindi ito nagsasalita, naghanda na itong tumalikod at umalis.Nang bigla na lamang umalingawngaw ang malinaw niyang boses sa likod nito."Ilan?"Napatigil si Hunter, ang boses ay wala pa ring anumang bakas ng emosyon, "Isa."Dala man ng alak o ng matinding lakas ng loob, tinitigan ni Solenn ang matangkad at tuwid na likod ng lalaki at buong tapang na nagtanong, "Nakatabi mo rin ba siya sa pagtulog?"Pagkatapos niyang magsalita, napahinto ang lahat at napuno ng k
Nananatiling tahimik si Solenn habang pinagmamasdan ang mahahaba at malalaking daliri ng lalaki na maingat at mabilis na naglalagay ng gasa sa kanyang tuhod.Ang salitang "gusto" ay paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang puso nang libu-libong beses, na nagdudulot ng matinding kirot sa kanyang dibdib.Kailanman ay hindi nito malalaman na noong nasa clinic pa sila ng paaralan, nagamot na ng doktor ang kanyang sugat, ngunit tinanggihan niya nang subukan nitong lagyan iyon ng gasa.Mula sa sandaling nalaman niyang si Hunter ang susundo sa kanya, may isang lihim at umaasang hiling na nabuo sa kanyang isip.Kapag nakita kaya nitong nasaktan siya nang ganito, mas lalo kaya itong mag-aalala at maawa sa kanya?Puno ng pamilyar na amoy ng lalaki ang bawat hangin na hinihinga ni Solenn sa loob ng kotse, at ang mainit na palad ni Hunter na nakatukod sa kanyang bukung-bukong ay nagbibigay ng matinding kaginhawahan.Dahil sa amoy at sa epekto ng alak, naging mabigat ang ulo ni Solenn hanggang sa u







