Chapter 5

Chapter 5

Habang hinihintay ko ang taxi sa labas ng bahay, mahigpit kong hawak ang aking maleta.

Hindi ko na nilingon ang malaking bahay na apat na taon kong tinawag na tahanan.

Wala na akong gustong maalala.

Wala na akong gustong balikan.

Maya-maya, biglang sumulpot si Sandra mula sa loob ng bahay.

"Well, well, well..."

Napangisi siya nang makita akong naghihintay sa gilid ng kalsada.

"Buti at ikaw mismo ang umalis!"

Pang-uuyam niyang sambit.

Tahimik ko siyang tiningnan.

Dati, baka nasaktan ako sa mga salitang iyon.

Ngayon?

Wala na.

"Tsk."

Napailing ako.

"Enjoy yourself, Sandra."

Bahagya akong ngumiti.

"Someday, you will regret what you did to me."

Nawala sandali ang ngiti niya.

"At sabihin mo sa ex-husband ko..." dagdag ko, mariing nakatingin sa kanya.

"Pagbabayaran niya ang lahat ng ginawa niya sa akin."

Hinawakan ko nang mahigpit ang hawakan ng aking maleta.

"Kukunin ko lahat ng ibinigay ko sa kanya."

Huminto ako sandali.

"Mark my words."

Biglang natawa si Sandra.

"Hahaha! Stupid woman!"

Lumapit siya nang kaunti sa akin.

"Ano bang ibinigay mo sa kanya?"

Mapanuyang tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

"Isa ka lamang hamak na probinsyana."

Napangisi siya.

"Isang hamak na maybahay."

Masakit.

Napakasakit.

Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko ipinakita sa kanya.

Sa halip, ngumiti ako.

Isang malamig na ngiti.

"Probinsyana?"

Tumango ako.

"Yes."

Lumapit ako sa kanya.

"That's what you think I am."

Napakunot ang noo niya.

"Pero tandaan mo, Sandra..."

Mabagal kong binigkas ang bawat salita.

"May mga taong mukhang walang-wala dahil pinili nilang mamuhay nang simple."

Napatingin ako sa kalsada nang makita kong paparating na ang taxi.

"At may mga taong akala nila'y nanalo na sila dahil hindi nila alam kung sino ang tunay nilang kalaban."

Huminto ang taxi sa harap namin.

Binuksan ko ang trunk at inilagay ang aking maleta.

Bago ako tuluyang sumakay, hinarap ko muli si Sandra.

"Enjoy your new family."

Ngumiti ako.

"Because I'm taking back mine."

Hindi na ako naghintay sa kanyang sagot.

Sumakay ako sa taxi at isinara ang p***o.

Habang umaandar ang sasakyan, sa wakas ay bumagsak ang luhang matagal kong pinipigilan.

Tumingin ako sa labas ng bintana.

Paunti-unting lumayo ang bahay.

Ang bahay na puno ng masasayang alaala.

Ang bahay na naging saksi rin sa pinakamalaking sakit na naranasan ko.

Pinunasan ko ang aking luha.

"Tapos na."

Mahina kong bulong.

Ngunit hindi pa alam ni Dante...

Na ang babaeng tinawag niyang walang mararating ay siya ring babaeng lihim na nagbigay ng kapital upang maitayo ang kanyang kumpanya.

Hindi niya alam na ang perang ginamit niya para mapalago ang negosyo niya ay galing sa isang Smith.

At higit sa lahat...

Hindi niya alam na ang secret investor na ilang taon niyang pinasasalamatan sa mga meeting at dokumento...

ay ang asawa niyang minamaliit niya.

Amanda Smith.

At ngayon, babalik na ako.

Hindi para humingi ng tawad.

Hindi para makiusap.

Kundi para bawiin ang lahat ng ipinuhunan ko.

At kapag dumating ang araw na malaman nila ang tunay kong pagkatao...

Sigurado akong hindi na magiging ganoon kadali ang pagtawa ni Sandra.

Dahil ang babaeng tinawag niyang stupid woman... ay siya palang babaeng kayang bumagsak ang mundong pinaghirapan nilang angkinin.

Habang umaandar ang taxi, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana.

Hindi ko na pinunasan ang mga luhang patuloy na dumadaloy sa aking pisngi.

Hinayaan ko silang bumagsak.

Ito na marahil ang huling pagkakataong iiyakan ko si Dante.

Pagkatapos nito...

Wala nang luha.

Kinuha ko ang aking phone at tinawagan ang isang numerong ilang taon ko nang hindi ginagamit.

Isang numero na para lamang sa mga taong nakakaalam ng tunay kong pagkatao.

Tumunog ito nang dalawang beses bago may sumagot.

"Hello?"

"James."

Nanahimik siya sandali nang marinig ang boses ko.

"Ma'am Amanda?"

"Yes."

Agad nagbago ang tono niya.

"You're finally calling."

Napapikit ako.

"I need you to activate everything."

May ilang segundong katahimikan.

"Everything, ma'am?"

"Everything."

Mas naging malamig ang boses ko.

"Bring back all my assets. Freeze every investment connected to Dante's company."

"Understood."

"And James..."

"Yes, ma'am?"

"Prepare the documents proving that I am the principal investor behind his company."

Muling natahimik ang kabilang linya.

"Are you sure you want to do this?"

Napangiti ako nang mapait.

"Four years ago, I invested in his dream because I loved him."

Tumingin ako sa wedding ring na nasa palad ko.

"Today, I'm taking back my investment because I finally learned that he never valued me."

"Yes, ma'am."

"One more thing."

"I'm listening."

"I want a meeting with the board."

"Kailan po?"

"Tomorrow."

Mabilis ang sagot ko.

"Tomorrow morning."

"Understood, Ms. Smith."

Pagkarinig ko sa huling salita, napapikit ako.

Ms. Smith.

Matagal ko ring hindi narinig iyon.

Apat na taon akong naging Amanda lamang.

Isang simpleng asawa.

Isang ina.

Isang babaeng nagluto, naglinis, naghintay at nagmahal.

Pero ngayon...

Babalik na ako sa kung sino talaga ako.

"Amanda Smith is back."

Mahina kong bulong.

Pagkababa ko ng tawag, nakatanggap ako ng notification mula sa attorney.

DIVORCE/ANNULMENT DOCUMENTS READY FOR SIGNATURE.

Napangiti ako.

Mabilis kong binuksan ang dokumento.

Isa-isa kong binasa ang bawat pahina.

Wala na akong naramdamang pag-aalinlangan.

Pinirmahan ko.

Amanda Smith.

Tumingin ako sa aking lagda.

Ilang taon ko itong itinago.

Ngayon, gagamitin ko na ulit.

Maya-maya, tumigil ang taxi sa harap ng isang hotel.

"Ma'am, we're here."

Nagbayad ako at bumaba.

Kinuha ko ang aking maleta.

Bago ako pumasok sa hotel, muli akong tumingin sa aking phone.

May bagong message mula sa assistant ni James.

"All Smith accounts and assets are ready for your access, ma'am."

Napangiti ako.

Hindi ako isang hamak na probinsyana.

Hindi ako isang babaeng walang-wala.

At higit sa lahat...

Hindi ako nabubuhay dahil kay Dante.

Kung tutuusin, siya ang nabuhay dahil sa akin.

At bukas...

Malalaman niya iyon.

Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon niya.

Hindi ko alam kung magagalit siya.

Hindi ko alam kung magmamakaawa siya.

Pero wala na akong pakialam.

Dahil sa araw na iyon, hindi na ako ang Amanda na minsang nakikiusap na mahalin siya.

Ako na si Amanda Smith.

At sisiguraduhin kong bawat sentimong ibinigay ko sa kanya ay maibabalik sa akin.

This isn't revenge anymore.

This is business.