Chapter 4

Chapter 4

Agad kong kinuha ang maleta ko at nagsimulang magligpit ng aking mga gamit.

Hindi naman marami ang damit ko.

Sa loob ng apat na taon, hindi ako naging maluho. Karamihan sa pera namin ay napupunta sa pangangailangan ni Zaha at sa mga gastusin sa bahay.

Kaya hindi ako nahirapang mag-impake.

Isa-isa kong inilagay sa maleta ang mga damit ko, ilang personal na gamit, at mga bagay na mahalaga sa akin.

Wala akong planong magdala ng kahit anong bagay na hindi naman akin.

Ayoko nang may maiwang dahilan para bumalik pa rito.

Nang matapos ako, isinara ko ang maleta.

Saktong tumunog ang phone ko.

Agad ko itong kinuha.

Si Attorney.

"Hello?"

"Ms. Amanda!" masiglang sambit niya sa kabilang linya. "Handa na ang lahat."

Napapikit ako sandali.

Sa wakas.

Nagsisimula na talaga ang buhay ko pagkatapos ng lahat ng ito.

"Good," sagot ko. "Please have the documents delivered here."

"Yes, ma'am."

Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy.

"And Attorney..."

"Yes, Ms. Amanda?"

Tumingin ako sa paligid ng silid.

Ang kwartong minsan kong pinangarap na magiging bahagi ng masayang buhay namin.

Ngayon, isa na lamang itong lugar na kailangan kong iwan.

"Ihanap mo rin ako ng buyer para sa bahay na ito."

Saglit na natahimik ang kabilang linya.

"You want to sell the house?"

"Yes."

Maliwanag ang sagot ko.

"I want to sell it."

"May I ask why, ma'am?"

Napangiti ako nang mapait.

"Because I don't want to come back here anymore."

Hindi na ako nagbigay ng karagdagang paliwanag.

"Please find me a buyer. Ibibenta ko ito sa mababang halaga."

"Are you sure, Ms. Amanda? This property is quite valuable."

"I'm sure."

Tumingin ako sa aking maleta.

"I don't care about the price."

Ang gusto ko lang ay matapos na ang lahat.

Hindi ko kailangan ang perang makukuha ko rito.

May sarili akong pera.

May sarili akong pamilya.

At higit sa lahat...

May apelyido akong matagal kong itinago.

Smith.

Kung kailangan ko mang magsimulang muli, kaya kong gawin iyon.

"Understood, ma'am," sagot ng attorney. "I'll handle everything."

"Thank you."

Pagkababa ko ng tawag, hinaplos ko nang bahagya ang wedding ring na matagal ko nang inalis sa aking daliri.

Hindi na ako lumingon sa paligid.

Kinuha ko ang maleta ko at humakbang palabas ng silid.

Sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdaman na tuluyan ko nang iniiwan ang nakaraan. At sa pagkakataong ito ay hindi na ako babalik.

Pagbaba ko sa hagdan, agad kong napansin ang ilan sa mga katulong na tahimik na nakatingin sa akin.

Malungkot ang kanilang mga mukha.

Marahil ay alam na nila na aalis na ako.

Isa sa kanila ang agad na lumapit sa akin.

"Ma'am Amanda, mag-iingat po kayo."

Napangiti ako nang pilit.

Sa loob ng apat na taon, sila ang ilan sa mga taong naging saksi sa lahat ng pinagdaanan ko.

Sila ang nakakita kung paano ko inalagaan ang bahay.

Kung paano ko inihanda ang pagkain ni Dante.

Kung paano ko inasikaso si Zaha.

At sila rin ang nakakita kung paano unti-unting nawala ang saya sa mga mata ko.

"Kayo din po," sagot ko.

Hinawakan ko ang kamay ng katulong.

"Wag kayong mag-alala. Kapag okay na ang lahat, kukunin ko kayong lahat."

Nanlaki ang mga mata niya.

"Ma'am?"

"Narinig mo ako."

Ngumiti ako.

"Hindi ko kayo iiwan."

Hindi man nila alam, hindi ko kayang iwan ang mga taong naging mabuti sa akin.

Tumango sila habang nangingilid ang luha sa kanilang mga mata.

"Thank you po, Ma'am Amanda."

Napangiti ako.

Pero sa likod ng ngiting iyon ay may isang lihim na matagal ko nang itinago.

Isang lihim na hindi alam ni Dante.

Hindi niya alam kung gaano kalaki ang naging tulong ko sa kanyang buhay.

Noong nagsisimula pa lamang siya, halos wala siyang sapat na kapital para maitayo ang kumpanyang pinapangarap niya.

At dahil mahal ko siya noon...

Tinulungan ko siya.

Gamit ang lihim kong pagkatao bilang isang Smith, naging secret investor ako sa kumpanyang itinayo niya.

Hindi niya alam na ang perang ginamit niya upang palaguin ang negosyo niya ay nagmula sa akin.

Hindi niya alam na sa likod ng bawat malaking investment na dumating sa kumpanya niya, ako ang isa sa mga taong tahimik na sumusuporta.

Hindi ko iyon ginawa para yumaman siya.

Ginawa ko iyon dahil gusto kong makita siyang magtagumpay.

Gusto kong makita siyang magkaroon ng magandang buhay.

Gusto kong maging proud sa lalaking pinili ko kahit tutol ang sarili kong ama.

Pero ngayon...

Pinagsisisihan ko ba?

Hindi.

Dahil kahit paano, napatunayan kong kaya niyang umangat.

Ang problema...

Nakalimutan niya kung sino ang tumulong sa kanya noong wala pa siya sa kinalalagyan niya ngayon.

Napahawak ako sa hawakan ng aking maleta.

Pero tapos na iyon.

Panahon na para bawiin ko ang sa akin.

Hindi ko hahayaang gamitin niya habang-buhay ang mga bagay na itinulong ko sa kanya nang hindi man lang niya alam ang pinagmulan.

At hindi lang iyon.

Sisingilin ko siya sa lahat.

Lahat ng perang inilabas ko.

Lahat ng investment.

Lahat ng tulong na ibinigay ko.

Hindi dahil kailangan ko ang pera.

Kundi dahil gusto kong malaman niya na ang babaeng sinabi niyang hindi mabubuhay nang wala siya...

ay siya palang dahilan kung bakit siya nakarating sa kinalalagyan niya ngayon.

Napangiti ako nang malamig.

"Enjoy it while you can, Dante."

Mahina kong bulong.

"Because soon..." Tumingin ako sa pintuan ng bahay. "...I'll take back everything that belongs to me."

At sa araw na malaman niya kung sino talaga ako...

Hindi na magiging si Amanda na iniwan at minamaliit niya ang kaharap niya.

Ako na si Amanda Smith. Ang nag-iisang anak na babae ng pamilyang minsan kong tinalikuran para sa kanya.

At ngayon ay panahon na para bumalik ako sa sarili kong mundo.