บทที่ 7

บทที่6

สะดุดตาเป็นพิเศษ

“อื้อ ดะ เดี๋ยวก่อนสิคะ เข้าไปในห้องก่อนสิ” คนตัวเล็กใช้มือยันแผงอกคนตรงหน้าเอาไว้ด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่า แววตาเธอหวานหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยความต้องการและเหมือนจะมีความเขินอายซ่อนอยู่ในนั้นด้วย จนคนที่ยอมผละจูบออกมองไม่ออกว่าเธอเขินอายจริงๆ หรือกำลังเล่นละครเป็นสาวน้อยบริสุทธิ์อยู่กันแน่

แต่ไม่ว่าเธอจะเล่นละครหรือเขินอายเขาจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจเพราะจุดประสงค์ในค่ำคืนนี้มันชัดเจนอยู่แล้วว่าระหว่างเธอกับเขาต้องการมีเซ็กซ์กันและคืนนี้เขายังคงยืนยันคำเดิมว่าจะทำให้เธอลืมเขาไม่ลงจนมันฝังอยู่ในความทรงจำของเธอไปตลอด

“หึ ได้สิ” เคนเซเปิดประตูห้องรับรองของทางผับด้วยรอยยิ้มมุมปากโดยที่ฝ่ามือหนายังคงโอบรั้งเอวคอดเล็กของเธอเอาไว้ไม่ยอมให้เธอขยับตัวหนีไปไหน ภาพนัวเนียระหว่างกันถูกลูกน้องคนสนิทเก็บไว้หมดทุกช็อตเด็ดตั้งแต่ที่โต๊ะจนมาถึงหน้าห้องรับรองแห่งนี้

ใจจริงเขาไม่ได้อยากจูบเธอเพราะโดยส่วนตัวเขาไม่จูบกับใครและไม่เคยจูบใครมาก่อนเพราะสำหรับเขาแค่มีเซ็กซ์กันก็เพียงพอแล้ว อีกอย่างที่ผ่านมาทุกคนที่ขึ้นเตียงกับเขาต่างก็เป็นแค่คู่นอนชั่วข้ามคืน ไม่มีการผูกมัด และไม่มีการเรียกใครมาซ้ำสองเพราะไม่อยากให้พวกเธอเหล่านั้นคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาพอใจจนอยากสานต่อด้วยนานๆ

การมีเซ็กซ์สำหรับเขาก็เพื่อระบายความใคร่เท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกว่ามันพิเศษอะไรมากมาย อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่คนหมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้ แค่ปลดปล่อยแล้วก็จบ ซึ่งสำหรับเธอก็ไม่ได้ต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยมีเซ็กซ์ด้วย แต่เธออาจจะพิเศษกว่าใครตรงที่เขากับเธอยังต้องเจอกันอีกและยังต้องอยู่ด้วยกันไปสักพักใหญ่เลยแหละ

พรึบ!

“อึ้ม หวาน” ร่างสูงพึมพำด้วยความพอใจหลังจากที่เข้ามาในห้องและจูบเธออีกครั้งจนกระทั่งตอนนี้ได้พาเธอมานอนลงที่เตียงซึ่งทั้งเธอและเขาต่างก็มองสบตากันด้วยความต้องการอย่างเต็มเปี่ยม

ยอมรับว่าเธอถูกใจเขาไม่น้อย ตัวเล็กแต่ซ่อนรูปแถมยังหอมละมุนไปทุกซอกทุกมุม ที่สำคัญผิวเธอทั้งขาวและเนียนนุ่มมือมาก มากจนอยากบดขยี้ให้ช้ำคามือ ให้มันเกิดรอยแดงเพราะฝีมือเขาเอง

“คุณจะถอดชุดเองหรือให้ผมถอดให้” เคนเซยอมผละจากริมฝีปากสีกุหลาบของเธออย่างอ้อยอิ่ง ใจยังอยากจูบต่อ จูบจนปากเธอบวมช้ำเพราะริมฝีปากเธอมันทั้งนุ่มและหวานจนเขาอดใจไม่ไหว แต่เพราะเขาไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ แค่นี้ก็ถือว่าอดทนมามากพอแล้ว

“ถอดเองค่ะ” ฌาณาตอบด้วยความเขินอาย ถึงเธอจะเป็นคนไม่กลัวอะไรและไม่ใช่คนเขินใครง่ายๆ แต่นี่มันอยู่นอกเหนือการควบคุมของเธอ เธอไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้มาก่อนแต่ทว่าตอนนี้เธอกลับข้ามขั้นไปมากกว่านั้นจะไม่ให้เธอเกร็งและเขินอายได้ยังไง

และนี่ยังเป็นเซ็กซ์ครั้งแรกของเธออีกด้วย มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา ยังดีที่ก่อนจะมาที่ห้องนี้เธอดื่มย้อมใจไปหลายแก้วจนพอมีความกล้าขึ้นมาบ้าง ไม่อย่างงั้นเธอคงเงอะงะมากกว่านี้

ส่วนที่ว่าเธอมาต่อกับเขาได้ยังไงนั้นก็เพราะเธอตกลงจะมาต่อกับเขาเองด้วยความเต็มใจและเธอก็ส่งข้อความไปบอกลูกน้องที่รออยู่ข้างนอกว่าเธอเจอเพื่อนเลยอยากนั่งดื่มกันต่ออีกพักใหญ่ โดยที่เธอสั่งห้ามไม่ให้ลูกน้องเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวระหว่างเธอกับเพื่อน หากเธอจะกลับเดี๋ยวจะส่งข้อความไปบอกเอง

ทำให้เธอมาต่อกับเขาบนห้องรับรองนี้ได้ มันเป็นห้องรับรองที่เขาเปิดเอาไว้เพราะตั้งใจจะค้างคืนที่นี่ ซึ่งเธอไม่รู้หรอกว่าเขาตั้งใจเปิดไว้ค้างคืนคนเดียวหรือตั้งใจหาคนมานอนด้วยตั้งแต่แรก เพราะจนถึงตอนนี้เธอยังมองไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่มันกลับทำให้เขาดูน่าสนใจ ดูน่าค้นหาจนเธอยอมมากับเขาง่ายๆ คงเพราะวันนี้เธอเมาและจิตใจก็อ่อนไหวเป็นพิเศษมั้ง

“ดี เพราะผมใจร้อนซะด้วยสิ” เคนเซแสยะยิ้มและขยับตัวลุกขึ้นเพื่อถอดเสื้อผ้าตัวเองออก เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็วก่อนจะกระชากเสื้อออกให้พ้นตัวโดยที่สายตาคมยังคงจับจ้องร่างบอบบางที่นอนอยู่บนเตียงด้วยแววตาเรียบนิ่งแต่มันมีความต้องการและความพึงพอใจซ่อนอยู่

ฝ่ามือหนาเคลื่อนลงมาปลดกระดุมกางเกงต่อ ก่อนจะรูดซิปและถอดกางเกงตามกันไปติดๆ กระทั่งตอนนี้เหลือไว้เพียงอันเดอร์แวร์สีดำที่แทบปกปิดท่อนลำขนาดใหญ่ไว้ไม่ได้เลย

“อึก!” คนตัวเล็กมองตรงนั้นของเขาด้วยความหวาดหวั่นขึ้นมา เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ทว่าฝ่ามือบอบบางก็เอื้อมไปรูดซิปชุดเดรสสั้นของตัวเองจากทางด้านหลัง จากนั้นก็ถอดออกจนเหลือแค่บราลูกไม้สีดำและแพนตีสีเดียวกัน