มิลินของจอมทัพ

มิลินของจอมทัพ

นิยายเรท อีโรติก / 20+

เริ่มเขียน 23/05/2023

ใครจะไปคิดว่าการเดินไปส่งข้าวให้ลูกค้าในวันที่แสนจะธรรมด๊าธรรมดา จะทำให้ฉันบังเอิญได้พบกับเขา…

“คุณ! คุณไปโดนอะไรมาคะเนี่ย!”

. . • ☆ . ° .• °:. *₊ ° . ☆

‘เธอโอเคหรือเปล่า~’ น้ำเสียงที่หอบกระเส่าประสานกับจังหวะที่หนักหน่วงในตอนนั้น.. ฉันจำมันได้ดี..

ทั้งที่มันดีขนาดนั้น เขาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกทรมานสักนิดเเท้ๆ.. ทั้งที่ดีขนาดนั้น.. ทำไมฉันถึงจำเขาไม่ได้!

“..ใครใช้ให้พูดแบบนั้นกับครั้งแรกของผู้หญิงกันเล่า! อบอุ่นจนรู้สึกหงุดหงิดเลย!” มิลินควักน้ำล้างหน้าเป็นชุด มันแทบจะเปียกไปทั้งตัว.. ก่อนจะท้าวแขนแล้วมองตัวเองในกระจกบานใหญ่

‘ช่วยทำ.. ให้แรงกว่านี้ที~ อ๊ะ!’

‘ลินต้องการ~ จะ จนทนไม่ไหวอยู่เเล้ว~’

“กัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเลยไหมมิลิน! กัดให้ตายไปเลย!” ทำตัวแย่ๆ ใส่กันยังจะลืมง่ายซะกว่า.. ที่บอกว่าจำคำพูดฉันได้เนี่ย.. จำประโยคพวกนี้ไปด้วยหรือเปล่านะ!><

. . • ☆ . ° .• °:. *₊ ° . ☆

จอมทัพ

มาเฟียหนุ่ม มือของเขาเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วน 

แต่กลับพลาดท่าเสียทีในวันนั้น วันที่ทำให้เขาได้เจอกับเธอ.. 

สาวน้อยนัตย์ตาสีดำขลับ เธอที่มาพร้อมกับข้าวกล่องในมือ.. 

ข้าวกล่องที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

มิลิน

เพราะกราฟชีวิตไม่เคยจะคงที่ ทำให้เธอต้องถูกเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ

หญิงสาวที่ตกงานเพราะดันไปมีเรื่องกับกิ๊กเจ้าของบริษัท

ทำให้ต้องพลันชีวิตจากพนักงานออฟฟิศมาเป็นเด็กเสริฟ์ที่ร้านอาหารตามสั่ง

และการส่งข้าวที่ไปไม่ถึงปลายทางในวันนั้น ก็เป็นจุดเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตเธอ

*₊ °

"ลินยังไม่เก่ง.."

"ร่อนเร็วกว่านี้ฉันก็แตกแล้ว"

*₊ °

📌WARNING

เยาวชนอายุต่ำกว่า18ปี ควรได้รับคำแนะนำ เนื่องจากเนื้อหามีความรุนแรงทางเพศ

ผิดศีลธรรม ใช้คำหยาบคายรวมไปถึงมีการกระทำความรุนแรงและโหดร้าย

นิยายเรท อีโรติก / 20+

📌

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2537 

ห้าม คัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งในนิยายไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใด ๆทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน 

การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นการกระทำที่มีความผิดทางกฎหมายตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ผู้กระทำความผิดต้องได้รับโทษตามพระราชบัญญัติที่กําหนดไว้

#รับคำขอโทษเป็นเงินเท่านั้นค่ะ!

เขียน : พลูโตไม่มีไดโนเสาร์

——————————

วันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกๆ วัน ฉันยังต้องทำงานเพื่อเลี้ยงตัวเองอย่างไม่มีทางเลือกมากนัก..

กล่องข้าวถูกจัดเรียงใส่ถุง ช้อนส้อมและซองพริกน้ำปลา..

หญิงสาวคำนวณค่าอาหารก่อนจะเตรียมเงินทอนเผื่อลูกค้าที่อาจจะหยิบยื่นแบงค์ใหญ่มาให้ คนสมัยนี้มักแตกแบงค์พันกับทุกร้านค้าที่ซื้อของ แม้จะซื้อของเพียงสิบบาทแต่ก็ให้เเบงค์พันกันถมไป ฉันเลยต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน

สวัสดีนะทุกคน ฉันชื่อ มิลิน มิลินทรา เอนกอนุวัตน์ ชื่อเพราะนามสกุลก็เสนาะหูใช่ไหมละ.. แต่ชีวิตฉันไม่สวยหรูดั่งชื่อสวยๆ หรอกนะ

ฉันเพิ่งเรียนจบหมาดๆ งานที่สมัครก็ต้องออกกลางคันเพราะมีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน ความผิดฉันเองแหละที่ไปมีเรื่องมีราวกับกิ๊กเจ้าของบริษัท สภาพก็เลยถูกเฉดหัวออกจากบริษัทตั้งแต่เดือนแรกที่เข้าทำงาน

บวกกับพิษเศรษฐกิจ ที่ฉันรอว่ามันจะดีขึ้นแต่มันก็ไม่สมหวัง 7-8ปีที่ผ่านมายากเหลือเกินที่ใครจะฟื้นตัว ยิ่งเป็นฉันยิ่งแล้วใหญ่..

ฉันตัวคนเดียวค่ะ พ่อแม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก มีแค่ยายที่เลี้ยงฉันมาอย่างดี แต่ท่านก็เพิ่งจากไปได้ไม่นาน ชีวิตฉันมีเวลาเสียใจได้เพียงหลักอาทิตย์ก็ต้องรีบหางานใหม่ หลังจากประสบพบเจอกับการสูญเสียทั้งคนที่รักและงานในเวลาไล่เลี่ยกัน ฉันก็ได้งานเป็นลูกจ้างอยู่ร้านอาหารตามสั่งทั่วไป ทำมาเกือบสองเดือนแล้วค่ะ ถ้าไม่นับเรื่องเจ้าของร้านขี้หงุดหงิดขี้วีนละก็.. ค่าตอบแทนมันก็พอเลี้ยงชีพได้.. แต่ยังไม่พอ ฉันไม่คิดจะพอใจกับเงินเดือนหลักพันปลายๆ แบบนี้ไปตลอดชีวิตหรอกนะ

หญิงสาวพยายามหางานเสริมตลอดเวลาที่เป็นเด็กเสริฟ์ร้านอาหารข้างทางของ เจ๊หอย หอยใหญ่

“เจ๊ ลินไปส่งข้าวก่อนนะ”

“แกเตรียมเงินทอนไปด้วยละ!”

“เรียบร้อยแล้วจ๊ะ” ฉันชูเงินถอนที่เตรียมเสร็จสรรพ ผ้ากันเปื้อนนี่ยังไม่ถอดเลยด้วยซ้ำ

ขาเรียวรีบเดินเพื่อทำเวลาเพราะที่ร้านข้าวก็มีลูกค้าเต็มร้านจนแน่นขนัด ขืนเอ้อระเหยลอยชาย เจ๊ได้เขวี้ยงตะหลิวใส่หัวฉันอีกเป็นแน่

“สองร้อยบาท สองร้อยบาททท~” ฉันละลั้นละล้าตามประสาได้ไม่นานนัก ก็เหมือนจะตาดีเห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดแถวๆ.. กองขยะ มันคือขาคน.. แต่ทำไมขาคนถึงมาอยู่ตรงนี้ละ?

มิลินหันซ้ายหันขวา คว้าซองพริกน้ำปลากพร้อมฉีกหากนั่นคือขาของพวกโจรชิงราว.. เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ขาที่ว่า มันกระดิกจนเธอแทบเขวี้ยงข้าวกล่องใส่

“อ๊ายยย!” ก่อนจะทำท่าประหลาดๆ พร้อมกับย่องเบาๆ ในเวลาต่อมา…

“อึ่ก!”

เสียงอะไร! นาทีนั้นฉันรวบรวมความกล้า ใช้เท้าเขี่ยกล่องลังที่สุมตัวของเจ้าของขายาวๆ นี่ ก่อนจะสตั้นค้างเพราะร่างกายช่วงบนของเขาอาบโชกไปด้วยเลือด!!

ฉันรีบหาที่วางกล่องข้าวให้ปลอดภัยที่สุด ยัยเจ๊ปากนรกไม่ฟังคำแก้ตัวอะไรของฉันทั้งนั้นถ้าฉันบอกว่าฉันเจอคนบาดเจ็บข้างทาง และทำให้เลือดเลอะเปื้อนกล่องข้าวราคาสองร้อยบาทของแก

“คะ คุณคะ! ได้ยินไหม! ไปโดนอะไรมาเนี่ย!” มิลินใช้เพียงปลายนิ้วเท่านั้นที่สัมผัสเลือดของชายหนุ่มที่นอนไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่เจ้าตัวจะเบิกตามองเธอ สาวเจ้าแอบชะงักไปก่อนจะกลืนน้ำลายเพราะความคมเข้มของสายตา มันเข้มดุดันทะลุเลือด==^

“คุณ ไปโรงพยาบาลไหมคะ”

“..ขับรถเป็นไหม~” คนที่บาดเจ็บเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด

“ค๊ะ? ขับรถ.. เอ่อ เป็นค่ะ”

“ขับให้ที”

“ค๊ะ? แต่ว่าฉันต้องไปส่งข้าวนะ”

“ค่าข้าวนั่นเท่าไหร่”

“เอ่อ.. ถ้าทั้งหมดก็สองร้อยบาทค่ะ”

“ฉันให้เธอหมื่นนึงค่าเสียเวลา พาฉันไปเซฟเฮาส์ที”

“เอ่อ..”

“เร็ว!”

“อ๊ะ! คะ ค๊าาาา!!”

เลือดที่โชกกายแทบจะกลายเป็นน้ำใสบริสุทธิ์ในสายตาฉัน ก็กลิ่นเงินมันหอมหวาน สภาพชีวิตอย่างฉันในตอนนี้ไม่ขอรักศักดิ์ศรีมากกว่าปากท้องหรอกหนาาาา

“ไปค่ะ! มิลินจะช่วยคุณเอง!!”

กล่องข้าวถูกวางทิ้งไว้ มิลินเลือกที่จะก้มลงประคองอีกฝ่ายที่นอนเจ็บ เเผลเดียวที่เธอเห็นคือที่ศรีษะ แต่ก็ดูเหมือนกับว่า.. เขาน่าจะมีบาดแผลจากที่ส่วนอื่นของร่างกายด้วย เพราะมีการทิ้งตัวแล้วฟุ้บหน้ากับไหล่บางแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่คนตัวน้อยก็เหมือนจะสะดุ้งเพราะพูดได้เต็มปากว่าต่อให้เป็นการช่วยเหลือ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับแผงอกของผู้ชายใกล้ๆ แบบนี้ แม้มันจะทำให้ตัวเธอเปื้อนเลือดไปด้วยก็ตาม ก่อนจะพยายามหิ้วปีกหามแขนให้กับคนตัวสูง และประคองด้วยความทุลักทุเล

“ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ”

“..จอมทัพ” เสียงทุ้มละมุนสุด นี่ขนาดเสียงตอนเจ็บนะ ยังรู้สึกใจหวิวเพราะเสียงหล่อไม่แพ้หน้าตาเลยอะ แต่ว่าชื่อแบบนี้ เหมือนฉันเคยได้ยินอยู่นะ..

“จอมทัพ? ชื่อเหมือนมาเฟียคนนั้นเลยนะคะ”

“….”

“เจ๊หอย เจ้าของร้านที่ฉันเป็นลูกจ้างเคยกู้เงินกับมาเฟียคนนั้นด้วยนะ แต่แค่พลาดส่งดอกแค่วันเดียว เชื่อไหมว่าเขาส่งลูกน้องมาแทบจะบุกเข้าไปในร้าน”

“….”

“เป็นคนที่ป่าเถื่อนชะมัดเลย ทั้งที่มีมากกว่าคนอื่นแท้ๆ ทั้งที่ปล่อยเงินให้กู้ ทั้งที่รู้ปัญหาของคนหาเช้ากินค่ำ ช้าแค่วันเดียวเอง”

“เวลามาขอเงินก็อ้อนวอนจะเอาตอนนี้เดี๋ยวนี้ เวลาจะคืนเงินฉันจะเอาคืนตอนนั้นเลยไม่ได้หรือไง?”

“ค๊ะ? ฉันไม่ได้หมายถึงคุณนะ ฉันหมายถึงจอมทัพที่เป็นมาเฟีย.. เอ๊ะ หรือว่า..” มิลินชะงักในท่าแบกปีกหามแขน ก่อนจะหันหน้ามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด จอมทัพขมวดคิ้วมองเธอ

“คนป่าเถื่อนที่เธอว่า..”

“อึ้ก!”

“..ฉันเอง”