พรที่อยากขอ อยากจะลองเป็นเมียหมอสักครั้ง(20+)🔥🔥

พรที่อยากขอ อยากจะลองเป็นเมียหมอสักครั้ง(20+)🔥🔥

last update최신 업데이트 : 2026-02-10
에:  ทรายแมว참여
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
54챕터
674조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

คำโปรย เขา คืออาจารย์หมอหนุ่มผู้หล่อเหลา เยือกเย็น และอันตรายต่อหัวใจ เบื้องหน้า เขาคือ บุรุษในฝันของนักศึกษาทั้งคณะ แต่ เบื้องหลัง คือข่าวฉาวและความลับที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง ณาลัลน์ นักศึกษาแพทย์วัย 20 ปี รู้ดีว่าเขาไม่ควรเอื้อมถึง แต่ยิ่งถูกห้าม…หัวใจก็ยิ่งถลำลึก จากความหลงใหล กลายเป็นความต้องการ จากการแอบมอง กลายเป็นเกมเสี่ยงที่เธอเป็นฝ่ายเริ่ม เมื่อพรที่อยากขอ ไม่ใช่ความสำเร็จหรือเกียรติยศ แต่คือ ‘การได้เขามาเป็นของเธอ’ และเธอยอมแลกทุกอย่าง…แม้ต้องเดินเข้าไปในเงามืดของหมอผู้มีความลับมากมายก็ตาม...

더 보기

1화

ตอนที่ 1 อาจารย์หมอ

The rain came down in sheets the morning Mara first met him.

She slid into the back of the black Range Rover at 7:12 a.m., already on a call, voice low and lethal as she tore into her COO about missed deadlines. The car didn’t move. She glanced up, annoyed.

“Seatbelt,” the driver said in a deep voice with no apology in his voice nor rush.

Mara blinked. The man in the front seat was new, he had broad shoulders straining the seams of a black suit, short dark hair still damp from the rain, jawline sharp enough to make you second guess staring too long. His eyes met hers in the rearview mirror, ver steady and unreadable, the color of dark espresso.

She clicked the belt without breaking eye contact. “You’re not Marcus.”

“Marcus is out sick. I’m Jax. Started today.”

“Jax.” She let the name hang for a second. “Drive. I need to be at the tower in twenty-five minutes.”

He pulled away from the curb with driving as smooth as silk, Just clean acceleration that pressed her back into the leather seat. Mara returned to her call, firing numbers and threats like bullets. She didn’t notice the way Jax’s gaze flicked to her legs when she crossed them, black tailored skirt riding up just enough to show the thin line where her stocking met her thigh, she didn’t notice his fingers tighten on the wheel when she laughed once, sharp and cold, at whatever bullshit excuse the COO was feeding her.

They hit the underground garage beneath Kane Tower. Mara was already reaching for the door handle when Jax was suddenly there out, around, pulling it open before her fingers touched the metal. He held a large black umbrella over her head without a word. Rain drummed on it like gunfire.

She stepped out, close enough now to catch his scent: clean skin, faint leather from the jacket, something warmer underneath. Woodsmoke, maybe. Or just the way his body ran hot.

“Thanks,” she said. With a neutral and professional tone...

He didn’t reply. Just walked her to the private elevator, swiped his access card, held the door. She stepped inside. He stayed outside.

“You’re not coming up?”

“Orders were drive and protect. Not babysit.” A ghost of a smirk tugged his mouth, the first crack in the stone face. “Unless you want me closer, Ms. Kane.”

The doors began sliding shut. Mara held his gaze until the gap was almost gone.

“Call me Mara,” she said.

The doors sealed.

She let out a breath she hadn’t realized she was holding.

The boardroom was already humming when she walked in, twenty suits, glowing screens, coffee going cold. She took the head of the table and spent the next two hours dismantling projections, rewriting timelines, reminding everyone why she ran the company and not them, in a sharp and unforgiving tone, exactly what the shareholders paid for.

But beneath the table her thighs kept pressing together, every few minutes.

She could still hear his voice saying her name like he was tasting it.

When the meeting ended she took the private elevator down alone. The garage lights were low, fluorescent hum. Jax was leaning against the Range Rover, arms crossed, watching her cross the concrete like he’d been waiting all morning.

She stopped a few feet away.

“You always this quiet?” she asked.

“Only when I’m deciding something.”

“Deciding what?”

He pushed off the car and closed the distance. Not touching her. Just shrinking the air until she had to tilt her chin to hold his eyes.

“How long before you tell me to do something we both know I shouldn’t.”

Her pulse slammed against her throat.

“And if I do?”

That smirk again...in a slow, filthy, full of promise kinda way.

“Then we stop pretending this is just a job, Mara.”

She didn’t answer, she just slid into the back seat.

But when he closed the door and circled to the driver’s side, she uncrossed and recrossed her legs.

Deliberately.

And she didn’t tell him to take the fastest route home.

Instead she said, “Take the long way. Through the waterfront.”

He met her eyes in the mirror for one long beat.

Then he turned left instead of right.

The city blurred past them, the rain streaked windows, neon lights bleeding into puddles. Neither of them spoke to each other.

The silence felt thick and deafening

When they reached the empty stretch of road along the river, Mara leaned forward.

“Pull over.”

Jax didn’t ask why. He eased the car into a shadowed spot between two warehouses, killed the engine. Rain tapped the roof like fingers.

He turned in the seat to face her.

She didn’t move to get out.

Instead she reached up, slowly unbuttoned the top button of her blouse.

His eyes darkened.

“Your move, Jax.”

He exhaled through his nose, like he was holding himself back by a thread.

Then he climbed into the back seat.

The door shut behind him with a soft click.

And everything professional disappeared.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
54 챕터
ตอนที่ 1 อาจารย์หมอ
ภายในห้องเรียนที่มีบรรยากาศเงียบสงบและเปี่ยมด้วยสมาธิ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นกระดานไวท์บอร์ดและเอกสารเรียนที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะไม้ยาวเสียงปากกาไวท์บอร์ดกำลังขีดลากบนกระดานเป็นจังหวะเบาๆ ของ ‘อาจารย์คิณณ์ณภัทร’ หมอหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยท่วงท่าสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยทักษะทางความรู้...เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดทับเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ สีฟ้าอ่อน ปลดกระดุมคอไว้หนึ่งเม็ด แว่นตากรอบบางบนสันจมูกช่วยขับให้ดวงตาคมเข้มดูยิ่งน่ามองทุกถ้อยคำที่เขาอธิบายเต็มไปด้วยความมั่นใจและความรู้ในศาสตร์การแพทย์ เสียงทุ้มต่ำของเขาดังชัดไปทั่วห้อง ราวกับทุกถ้อยคำนั้นสามารถสะกดให้ทุกสายตาต้องหันมาจับจ้อง...ในแถวสุดท้ายของห้อง ‘ณาลัลน์’ นักศึกษาแพทย์ปีสาม นั่งนิ่งอยู่กับไอแพดที่เปิดค้างไว้ แต่ปลายปากกาของเธอกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย...ดวงตากลมโตจ้องมองอาจารย์หนุ่มหล่อตรงหน้าอย่างเงียบงัน ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังท่องตามคำอธิบายของเขา แต่ในความเป็นจริง หัวใจของเธอนั้นกำลังกระเพื่อมไหวระลอกแล้วระลอกเล่ายากจะสงบ...“เค้ก...”“หือ...?”“ไอ้เค้ก...”“อะไร! เรียกอยู่นั่นแหละ มีอ
더 보기
ตอนที่ 2 หุ้นโรงพยาบาล 50%
@คฤหาสน์วราเจริญภิวัฒน์... ห้องอาหารขนาดใหญ่ภายในคฤหาสน์ของตระกูลอันเก่าแก่ ภายใต้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยด้วยความหรูหรา บนโต๊ะอาหารมีสมาชิกในครอบครัวทั้งหมดห้าชีวิต นั่งล้อมรอบโต๊ะรับประทานมื้อค่ำในวันหยุดสุดสัปดาห์ “เรื่องปรับปรุงโรงอาหารของพนักงานเป็นยังไงบ้างตาเคน”‘คณาเดช’ หันไปถามบุตรชายคนโต ที่เขามอบหมายให้บริหารงานแทนเขาในตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลของตระกูลวราเจริญภิวัฒน์ ซึ่งเป็นกิจการของครอบครัวคณาเดชเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลนี้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง ตอนนี้ มันถึงเวลาแล้ว ที่เขาจะได้พักผ่อน ให้ลูกๆ ทั้งสามของเขาสานต่อกิจการของครอบครัวไป “เรียบร้อยครับป๊า ฝ่ายตรวจงานรายงานผมเมื่อวานครับ ป๊าจะดูรายละเอียดหรือเปล่าครับ”‘คุณานนท์’ ในนามผู้อำนวยการโรงพยาบาล เขาพึ่งจะสืบทอดตำแหน่งจากบิดาได้เพียงไม่นาน หลังจากที่เขาได้ทำงานอยู่ในโรงพยาบาล และเป็นหมอมาแล้ว 12ปี ตอนนี้ในวัย 38 ปีของเขาก็สมควรที่จะรับตำแหน่งบริหารแบบเต็มตัวซะที “ป๊าจะดูทำไม ลูกของป๊าเก่งขนาดนี้ ไม่ต้องให้ป๊าลงไปแล้ว อีกอย่าง ตาคิมม์ก็เป็นผู้ช่วยลูกอยู่แล้ว ตอนนี้ป๊าวางงานทุก
더 보기
ตอนที่ 3 เหตุเกิดจากความเหงา
@บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น... “โห่...ยายคะ เค้กพึ่งจะอายุ 20 เองนะคะ อีกอย่างเค้กก็เรียนหนักขนาดนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนคะ” “งั้น ก็หลานยายสมใจข้างบ้านเรานี่ล่ะ ยายกับสมใจเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว อีกอย่างหลานก็เป็นเพื่อนกันพอดี ยายว่าหมั้นกันไว้ก่อนดีมั้ย”เพราะความเป็นห่วงหลานสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของ ‘แวววิไล’ เธอเลยอยากให้หลานตัวเองรีบเป็นฝังเป็นฝาให้เร็วที่สุด อย่างน้อยเธอก็อาจจะได้มีโอกาสเห็นเหลนตัวน้อยๆ ของเธอเช่นกัน “ห๊ะ! ไอ้กอล์ฟเนี่ยนะยาย” “ก็จะใครซะอีกล่ะ หลานยัยสมใจหน้าตาดี หล่อ สูงขาวดีนะลูก คนกันเอง บ้านก็อยู่ใกล้กันด้วย ยายว่า คบกันไว้ก็ดีนะ” “ไอ้กอล์ฟกับเค้กเป็นเพื่อนกันนะคะยาย จะไปหมั้นกันได้ยังไงคะ...แม่คะ...แม่ดูยายสิคะ ทำไมจะต้องรีบให้เค้กมีแฟนคะเนี่ย” “ความจริง เรื่องที่ยายหนูพูด แม่ก็เห็นด้วยนะเค้ก คบกันไปก่อนก็ได้ สมัยนี้ แต่งงานกันแล้วก็ยังเรียนหนังสือได้นี่ลูก”‘ณฤดี’ เห็นด้วยกับผู้เป็นแม่ของเธอ ตั้งแต่สามีของเธอเสียชีวิตไปเมื่อ 7 ปีที่แล้ว มันทำให้ตัวเธอรู้สึกไม่ค่อยมั่นคง อยู่กันสามคน ถ้ามีสมาชิกเพิ
더 보기
ตอนที่ 4 ปัญหาของหมอ
“หมอสูฯ(สตินรีแพทย์) บอกมายด์ว่า มายด์เป็นภาวะฮอร์โมนเทสโทสเตอโรน (Progesterone) อยู่ในระดับต่ำค่ะพี่คิณณ์” “หนึ่งในล้านเลยนะที่เป็น” “ก็ใช่น่ะสิคะ ภาวะฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนต่ำ มันเกิดขึ้นกับผู้หญิงวัยทองนะคะพี่คิณณ์ แล้วนี่มายด์อายุแค่ 28 เองนะคะ จะเป็นเรื่องของกรรมพันธุ์ก็ไม่ใช่ ครอบครัวมายด์ไม่มีใครเป็นเลยค่ะ...เฮ้อ...จะทำยังไงดีคะพี่คิณณ์” “พี่ว่า เราลองตรวจละเอียดอีกทีมั้ย มันไม่น่าจะเกิดขึ้นนะ แล้วสภาพร่างกาย อารมณ์ความรู้สึกของเราปกติมั้ย” “ไม่ปกติค่ะ เรื่องนี้แหละค่ะพี่คิณณ์ที่มายด์เครียดมาก ป๊ากับม๊าจะให้มายด์แต่งงาน มายด์ไม่ติดเลยนะคะ แต่มาติดตรงสภาพร่างกายของตัวเองนี่แหละค่ะ” “เธอจะบอกพี่ว่า เธอไม่มีอารมณ์ทางเพศด้วยงั้นเหรอ?” “ใช่ค่ะ น่าอายจัง” “แน่ใจนะ ว่าเราทดสอบตัวเองแล้ว” “แน่ใจสิคะ ขนาดมายด์นั่งใกล้กับพี่คิณณ์ขนาดนี้ มายด์ยังไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ” “เธอไม่มีอารมณ์กับพี่ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่ เราเป็นพี่น้องกัน เธอจะคิดอะไรกับพี่ได้ยังไง” “แต่ว่าพี่คิณณ์หล่อ และมีเสน่ห์ขนาดนี้
더 보기
ตอนที่ 5 ปัญหานี้ปล่อยไว้ไม่ได้
“สรุปคือเรื่องจริงใช่มั้ยคะ?” “ใช่ เรื่องจริง แต่ก็แค่บางส่วนเท่านั้น ส่วนไอ้เรื่องที่พี่ซาดิสม์ มันไม่ใช่เรื่องจริง” “อ่อ...อย่างนี้นี่เอง ที่พี่ใบข้าวเลิกกับพี่ก็เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ยคะ ตอนที่พี่กำลังจะมีอะไรกันเหรอคะ หรือพี่ข้าวกลัวพี่ ก็เลยหนีพี่ไปงั้นเหรอคะ จากนั้นอีกสามเดือนพี่ก็เลิกกัน” “ตอนแรกพี่ก็คิดว่าเธอกลัวพี่นะ ใบข้าวกับพี่ไม่ได้มีอะไรกันเลย อยู่ดีๆ เธอก็หนีพี่ไป แต่พี่มารู้ทีหลัง ว่าจริงๆ แล้วใบข้าวก็มีคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว แต่ที่ยอมแต่งงานกับพี่ ก็เพราะพ่อแม่เขาบังคับ วันที่ใบข้าวหนีพี่ไป ก็มีหนุ่มมารอรับ” “โห...พี่ใบข้าวนี่โคตร Toxic เลยอ่ะ ทำไมเป็นคนแบบนี้ไปได้คะ ก่อนจะแต่งก็น่าจะปฏิเสธพ่อกับแม่ตั้งแต่แรก ก็สิ้นเรื่อง ปล่อยให้จัดงานใหญ่โตจนเป็นข่าวหน้าสื่ออยู่หลายวัน สุดท้ายยังหนีพี่คิณณ์ไปอีก พี่คิณณ์นี่ น่าสงสารนะ มายด์ไม่คิดว่ามันจะแรงขนาดนี้ พี่เงียบมาตลอด เกือบปีมานี้ พี่คงทรมานน่าดูเลยนะคะ” “เรื่องนี้ พี่ไม่โกรธใบข้าวหรอก มันเป็นเพราะพี่เอง พี่ไม่ปฏิเสธป๊าม๊าพี่ ตอนแรกพี่ก็คิดแค่ว่า แต่งงานมีครอบครัวมีลูก ทุกอย่างก็
더 보기
ตอนที่ 6 เป้าหมายฉันคือเธอ!
@ ห้องปฏิบัติการ... “เค้ก...แกได้โรงพยาบาลที่ฝึกปฏิบัติหรือยัง?”นักศึกษาแพทย์มีเวลาเรียนภาควิชาพื้นฐาน 3 ปี ส่วนปีที่ 4-5 (Clinic) ก็จะฝึกปฏิบัติอยู่ภายในโรงพยาบาล ฝึกการเรียนรู้จากแผนกต่างๆ และในปีที่ 6 (Extern) ก็เป็นการฝึกปฏิบัติเต็มรูปแบบในโรงพยาบาลก่อนการสอบใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม “อือ ได้แล้ว” “ห๊ะ! ได้แล้วเหรอ? เมื่อวันก่อนแกยังวิ่งวุ่นหาอยู่เลย ตอนนี้ได้แล้ว?” “อือหือ...” “ที่ไหนล่ะเค้ก?” “โรงพยาบาลอาจารย์คิณณ์ไง ^^” “อ่ะ...ว่าแล้วเชียว แกจะต้องเลือกที่นั่น” “ไอ้กอล์ฟ กับไอ้นิริน ก็เลือกที่เดียวกับฉัน เหลือแกคนเดียวนะโย ไปด้วยกันดิ” “ฉันก็อยากไปนะ แต่ว่ามันไกลจากบ้านฉันอ่ะ ถ้าฉันเลือกที่เดียวกับแกสองคน ฉันก็ต้องเช่าห้องอยู่ ไม่ไหวหรอก”เพราะว่าฐานะทางบ้านของภัคนันท์ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก เธอจะต้องประหยัดค่าใช้จ่าย เพื่อช่วยแม่ของเธอ “งั้น ไปพักบ้านฉันสิ จะไปเช่าทำไมอีก” “ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากรบกวนแก” “ไม่รบกวนหรอก ไปเถอะ บ้านฉันมีหลายห้อง แกไปพักได้สบาย แม่กับยายฉ
더 보기
ตอนที่ 7 เกมช่วงชิง
3 ชั่วโมงต่อมา... “งานที่อาจารย์สั่งไป ถ้าใครไม่เข้าใจ ทิ้งคำถามไว้ในกลุ่ม เดี๋ยวอาจารย์จะมาตอบ เอาล่ะ เลิกคลาสได้”คิณณ์ณภัทรเก็บเอกสารการสอนของเขา สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอจ้องมองเขาตลอดเวลา ใบหน้านวลเนียนแดงก่ำ ปากบางยิ้มออกมาเล็กน้อย แค่ได้เห็นหน้า หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร “อาจารย์คะ”เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา ในมือของเธอถือกล่องสีชมพู คาดว่าข้างในอาจเป็นขนมเหมือนอย่างเคยแน่นอน “อืม...ว่าไงครับ...มีอะไรจะถามอาจารย์หรือเปล่า”สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวอีกคนอัตโนมัติ ราวกับว่า กลัวใครคนนั้นเข้าใจผิด “หนูเอาขนมมาฝากอาจารย์ค่ะ”ใบหน้าหวานแดงกล่ำเพราะความเขินอาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอทำ เธอหลงรักอาจารย์สุดหล่อคนนี้มานาน เธออยากให้รักแรกของเธอ สมหวังกับคนๆ นี้เสียจริง ‘คนอะไรหล่อมาก มีเสน่ห์สุดๆ’ “ทำไมเราจะต้องเปลืองเงินซื้ออะไรมาให้อาจารย์ด้วยล่ะ ความจริงอาจารย์ไม่ค่อยชอบทานขนมหรอกนะครับ”คิณณ์ณภัทรพูดออกไปแบบตรงๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขาเลย คิณณ์ณภัทรเจอแทบ
더 보기
ตอนที่ 8 กล้าๆ หน่อยถ้าใจอยากลอง
ร้าน Im Oun restaurant...เสียงดนตรีบรรเลงจังหวะช้าๆ คลอเบาๆ ภายในร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมืองกรุง โต๊ะอาหารตั้งอยู่ริมกระจกใสบานใหญ่ มองเห็นทัศนียภาพของถนนด้านนอกที่มีแสงไฟจากรถแล่นผ่านเป็นเส้นยาวพร่า เพิ่มความเป็นส่วนตัวในมุมเล็กๆ นี้“นัดพี่มา จะรายงานผลเรื่องของวันนี้เหรอ”คิณณ์ณภัทรนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นนาฬิกาหรูบนข้อมือ เขาเอนหลังพิงพนัก สายตาคมเข้มทอดมองเพื่อนรุ่นน้องตรงหน้าอย่างตั้งใจ“ถ้าไม่มารายงาน วันนี้มายด์คงอกแตกตายแน่นอนค่ะพี่คิณณ์...ร่างกายของมายด์ ดันไปสปาร์คกับนักศึกษาของพี่เข้าอ่ะดิ มายด์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยค่ะ”“คนไหนล่ะ หรือคนที่นั่งข้างๆ เราหรือเปล่า”“ใช่ค่ะ ไม่รู้ว่าชื่ออะไร มายด์ไม่กล้าถามเลยค่ะ”แค่นั่งข้างๆ รมย์นลินก็ตื่นเต้น จนแทบทำอะไรไม่ถูกแล้ว“แสดงว่าคนนี้ใช่”“ค่ะ...มายด์ใจเต้นแรงมากค่ะพี่คิณณ์ เกือบจะหลุดโป๊ะแล้วค่ะ น่าอายจริงๆ ไม่รู้ร่างกายของมายด์มันเป็นอะไรกันแน่ ทำไม ต้องมีปฏิกิริยากับเด็กก็ไม่รู้”“งั้น เด็กคนนี้ ก็เป็นยารักษาเราแล้วใช่มั้ย”“จะรักษายังไงคะพี่คิณณ์ เขายังเป็นเด็กอยู่เลยนะคะ อายุห่
더 보기
ตอนที่ 9 สัญญาณบางอย่าง
1 เดือนต่อมา...ณ โรงพยาบาลวราเจริญภิวัฒน์ บรรยากาศห้องทำงานในตึกศูนย์ศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงกระดาษโน้ตที่ถูกพลิกเบา ๆ ณาลัลน์นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานใหญ่ สมุดบันทึกถูกเปิดค้างไว้แต่ปลายปากกากลับหยุดนิ่ง ดวงตาของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ตัวอักษร หากแต่เป็นร่างของชายหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอต่างหาก “รายละเอียดของการฝึกปฏิบัติของนักศึกษาแพทย์ก็มีคร่าวๆ อย่างเช่น การซักประวัติคนไข้ ตรวจร่างกาย วินิจฉัยโรค และให้แนวทางการรักษาเบื้องต้น อาจารย์จะเป็นคนคอยควบคุมดูแลเราอีกที”น้ำเสียงทุ้ม สุขุม จริงจัง ทุกถ้อยคำชัดเจนและมั่นคง ในขณะที่อธิบายรายละเอียดงานให้กับนักศึกษาแพทย์สาวสวยตรงหน้า สายตาคมกริบกวาดมองไปใบหน้าเนียนเป็นระยะ จนมาหยุดที่ริมฝีปากบางอวบอิ่มเพียงเสี้ยววินาที “เอ่อ...อาจารย์คะ”มือบางบีบเข้าหากันแน่นอย่างชั่งใจ ณาลัลน์รู้สึกว่าระหว่างเธอกับเขามันค่อนข้างอึดอัด ณาลัลน์ไม่อยากให้เขาพูดกับเธอดูเป็นทางการจนเกินไป ‘พูดแบบนี้ เมื่อไหร่เธอจะได้เข้าใกล้เขาสักทีล่ะ’ “ครับ”สีหน้าของเขายังค
더 보기
ตอนที่ 10 อยากรู้ อยากลอง อยากจีบ
“คุณคงไม่ได้ล้อผมเล่นใช่มั้ย” “ไม่ค่ะ เค้กจะล้ออาจารย์เล่นได้ยังไงคะ เรื่องนี้ เค้กจริงจังนะคะ...เอ่อ...เค้กเห็นว่าอาจารย์มีคนมาจีบเยอะมากค่ะ บางที คำสารภาพของเค้ก อาจารย์อาจจะชินแล้วก็ได้ค่ะ”พูดออกไปแล้ว สารภาพออกไปให้หมด ไม่ต้องอาย ถ้าเธอชอบ ก็ลุยให้เต็มที่ไปเลย ‘ยัยเพื่อนตัวแสบบอกเธอไว้อย่างนั้น’ “อืม...อาจจะใช่นะ แต่สำหรับคุณ ผมว่ามันต่างออกไป”‘ถ้าพี่คิณณ์ชอบ พี่ก็ลุยเลยค่ะ อย่ามัวแต่คิดเรื่องผิดถูก จนลืมความสุขของตัวเองนะคะ’ คำพูดของรุ่นน้อง มันยังดังก้องอยู่ในหัวของเขา ถ้าถามเรื่องความรู้สึกตอนนี้ คิณณ์ณภัทรตอบได้เลยว่าชอบ แต่ถ้าถามถึงสภาพร่างกายของเขานั้น มัน ‘พร้อมมาก’ แทบจะอยากจับเธอกดลงให้ไปอยู่ใต้ร่างของเขาเลยทีเดียว “...??” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยกับคำพูดของเขา หัวใจของณาลัลน์เต้นไม่เป็นจังหวะ มาปฏิบัติงานวันแรก เธอก็รุกเขาอย่างบ้าระห่ำ ‘ไม่เป็นไร ถ้าเขาปฏิเสธ ก็ถือซะว่าทดสอบความเข้มแข็งของหัวใจตัวเองก็แล้วกัน’ ณาลัลน์แค่ชอบเขา ไม่ได้ถึงขั้นรักเขาจริงๆ ซะหน่อย “ผมหมายถึง คุณพิเศษกว่าใครไงครับ...”คำพูดท้ายประโยคคิณณ์
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status