KABANATA 4: his family

“Luna?” tanong ng kung sino sa likod ng pintuan.

Nakadapa ako at nilulublob ang mukha sa unan.

Ang punto ko lang ngayon. NINAKAW ANG FIRST KISS KO!

Naiinis ako hanggang ngayon, ewan ko ba. Bakit ba ganito yung nararamdaman ko?! Bakit ang lakas pa rin ng tibok ng puso ko simula ng mangyari ang di inaasahan.

Di inaasahan nga ba?

Bumangon ako mula sa pagkakadapa ko. Naiirita ang mukha ko habang hinuhubad ang heels na may takong na 4 inch. Sumasakit na ang paa ko.

Hindi ako sumagot sa katok at tawag niya sa akin. Kahit pa na sirain niya ang pinto, hindi pa rin ako sasagot. Sabi ko nga sa noo niya lang ako halikan, bakit pati sa bibig?! Nananadya ba ang boss ko na yon?!

“Luna” tawag niya ulit. Pero bakit bigla akong natakot sa boses niya?

Kanina kasi ay kalmado pa ito at parang ang haba pa ng pasensya kung makapagtawag sa akin.

I heard him breathe deeply as if he was pissing off with me. Narinig ko na lang ang mahihinang mura niya nang buksan niya ang pinto ngunit bigo naman ito.

Sinadya ko kasing i-lock ang pinto ng kwarto ko upang walang may makapag-isturbo sa akin. Gusto ko na rin kasing matulog kahit pa alas 12 pa lang. Oras ng tanghalian.

Ilang beses siyang kumatok na parang ubos na talaga ang pasensya niya. Hindi ako tumingin sa pintuan, nasa paa ko lang ang pukos ko dahil namamaga ito sa kadahilanang hindi ako sana'y magsuot ng heels.

Nagpahilot ako sa talampakan ko ng makadama ako ng hapdi at pamumula roon.

Wala ako sa mood ko ngayon. Dahil meron ako ngayon, at ang boss ko na sinira ang araw ko ay dumagdag pa talaga sa lalong pagkasira ng mood ko.

“Luna” he repeatedly thrice and then he pushed the door forcely, hanggang sa masira na nga ang door knob.

Pagkapasok niya pa lang ay siya namang pag-angat ng tingin ko sa kanya.

Namimilog ang mga mata ko nang makita kung paano nadilim ang mga mata niya ng makita ako. Tumataas-baba pa ang dibdib niya na parang galing lang sa karera.

Hindi agad ako nakapagsalita ng makita ko kung paano umigting ang mga panga niya nang mag tama ang mga mata namin.

I raised my eyebrows as a sign of questioning him ‘why are you here?’

Mula sa pandidilim ng mata niya. Nakita ko kung paano napalitan ito ng pagkabahala at parang nanlambot ng makita ang kamay ko na hinihilot ang paa ko.

Nakatingin lang ako sa kanya. Di ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Wala naman akong sasabihin, di'ba?

Nakatayo ito sa harapan ko. Ganon pa rin ang suot niya. Walang pinagbago, pogi pa rin—charr.

Lumuhod ito sa harapan ko na siyang nagpa-doble sa gulat sa dibdib ko.

Nakadress pa rin ako habang parang palaka kung makaaupo sa kama.

Mas lalo akong nagulat ng tinapik niya ang kamay ko at tiningnan niya ang namumula kong paa at medyo minasahe ito na parang gusto niya itong gamutin.

“Ano'ng ginagawa mo, boss—” he cut me off.

“Shh…” pagpapatahimik niya sa akin na ikinatikom ko na lang ng bibig ko.

“Okay na?" tanong niya makalipas ang ilang minuto niyang paghihilot.

This time my lips parted in a sudden jolt. I can feel my cheeks heaten' up, made it red and hot.

“H-ha?—I mean...oo, okay na” saad ko na nauutal pa at kinuha ang paa ko sa kanya.

He then stared at me deeply. Making me confused.

“A-ano?” kinakabahang wika ko at umiwas ng tingin. Masyadong nakakaakit ang kulay abo na mga mata niya. At ayokong pagkititigan yun.

“Nothing ” he simply said. But the small smirk of his didn't escape from my eyes

“Go change now. My parents will arrived later. ” saad niya na ikinagulat ko ng husto.

So ano ngayon? Wag niyang sabihing—

“You'll going to meet them. I'll go ahead. Just go downstairs when you finished yourself. Also, don't wear some sandals or heels. Sleeper is enough.” huling paalala niya bago lumabas ng kwarto at sinara iyon.

Seryoso siya? Talagang ipapakilala niya ako sa magulang niya? Ay oo nga pala! Para na rin may mapatunayan ang boss ko na may asawa ito kahit pa na peki lang ang lahat ng 'to.

Sumuot lang ako ng dress na formal. Gaya ng sabi niya magtsi-tsinelas na lang, ginawa ko na lang para di na sumakit pa ang paa ko.

Bumuntong-hininga muna ako bago ko pinihit ang doorknob para makalabas na ako.

May sasakyan akong narinig na kakarating pa lang. Marahil yun na yung mga magulang niya.

Natatakot ako. Kinakabahan at the same time.

Sinarado ko muna ang pintuan ng room ko bago bumaba sa mahabang hagdan.

Inayos ko muna ang sarili ko bago lumabas. Naglagay lang ako ng light na make-up, para di ako nagmumukhang maputla sa harap ng magulang niya. Nakalugay ang hanggang bewang na kulay itim na buhok ko.

Pagkababa ko pa lang sa sahig. Makikita agad ang mga maid na nasa gilid na. Parang may bisita na importante kaya nasa gilid silang lahat. Ganito pala ang paraan nila kapag nagbibigay galang?

Lumapit sa akin si Rowan. Di na ako nagulat ng hilain niya ang pulso ko at bumaba ito sa maliit kong kamay. He intertwined our hands and then whisper to me.

“Play the cards, Luna.” he whispered, almost tickling me. Nakakakiliti kasi ang malalim niyang boses. Parang nakakaakit.

Wala pa man, kinakabahan na ako papunta sa mahabang mesa. Bago kami makaupo ay yumuko na ako. Maririnig na lang ang malakas na tibok ng puso ko.

“Mom, dad. Meet Luna, my wife” saad ni Rowan, dahilan para iangat ko ang tingin ko sa mga magulang niya.

Sa tindig pa lang ng mga charisma ng mga ito tiyak na matatakot ka. Sa tingin pa lang ng ama niya, para na akong maiihi. Ang ina naman niya ay masidhi lang akong tinitigan.

May edad na ang mga ito. Pero masasabi mong healthy pa rin at hindi mawawala ang kagwapuhan at kagandahan nila.

“Pretty” his mom complement, made me shocked. Sinabihan niya akong maganda? Wow.

Nakakapanindig balahibo talaga ang pamilya niya. Tuwid lang akong ngumiti.

Pinaupo na ako ni Rowan sa upuan, katabi niya lang. Kung hindi pa nagsalita ang dalawang kapatid niya. Paniguradong di ko pa mapapansin na nariyan rin pala sila.

Tumitig muna ako sa mga kasambahay na nakayuko lang. Walang may lakas ng loob na mag-angat ng tingin sa kanila.

Sa mahabang mesa sa dining area. Kami lang ang narito. Hindi ako kumain, nahihiya ako.

“She's kinda mahinhin” boses ng isang di-pamilyar na babae. Bored ang boses niya, para bang tomboy.

"Yeah, right Ven” saad naman ng lalaking bata pa ang edad, parang nasa dise-sais pa lang ang edad. Bata pa siya, pero makikita mo talaga na matured na ito.

" Don't call me Ven, Laurence. Ang baduy!" iritang sambit niya na sinundan ko lang ng tingin.

Para talaga itong tomboy dahil sa suot niya. Pero maganda rin ito. Parang koreana siya sa kinis ng kutis niya.

Nagbabangayan pa ang dalawa. Kung hindi pa natakot sa boses ni Rowan ng sawayin sila, di pa sila titigil. Takot talaga sila sa panganay nila.

"Ahm, by the way I'm Ravenna, but Venna is okay, not Ven" his little sister said seriously and then focus her gaze into her food.

"I'm Laurence" simpleng saad naman nang nakababatang kapatid niya na lalaki.

"Call me your tita Lau, or mommy. Besides, youre my son's wife. You can call me what ever you want to" his mom said and then I just nodded.

Sa pagpapakilala pa lang nila ay para bang nawala ang agam-agam sa damdamin ko.

"Call me dad, or tito Rod." his father said finally after his silence. "By the way ija, sigurado ka na ba sa anak ko?" Maya-maya'y tanong ng ama niya na ikinagulat ko.

"Dad" saway naman ni Rowan sa kaniya dahilan para tuwa silang lahat, except sa akin na tahimik lang.

"C'mon ate, join us, wa'g kang mahiya" ani Venna.

"Oo nga, kami lang 'to ho." pag-aalo ni Laurence sa akin.

Mahina naman akong tumango. Ramdam ko na lang na may humawak sa kamay ko.

Yun pala si Rowan lang. He held my hand and then intertwined it with his.

At first I was shocked with his behavior, but lastly, I realized that it was our act. Just act.

So I let him do that thing. His family busy talking each other. But Rowan and I, silently staring at them while we held each other hands.

I didn't expect this kind of family he had. I'll expect that his family wouldn't like me, or worse, force me to file an annulment even though all of this sudden was just an ACT. Nothing more, nothing less.

I didn't expect that this rich and powerful people in this state, would love me, and accept who I am. Not being me.

They accept me, even though Rowan and I onyl knew this thing that the marriage was fake.

I stared at his family who was laughing at each other. Thinking, what if they found out this fake marriage? What if?