Marked as His: A contract of Possession

ELARA P.O.V

Hindi ko maalala kung kailan nagsimulang mawalan ng boses ang mundo ko. Ang alam ko lang, sa sandaling binuksan ko ang pinto ng penthouse na iyon, hindi na ako kay Elara Virelle. Ako ay naging pag aari na niya.

Hindi dahil sinabi niya.

Kundi dahil ramdam ko.

Tahimik ang lugar, sobrang linis, sobrang lawak. Parang walang puwang para sa kahit anong pagkakamali. Ang sahig ay malamig sa ilalim ng paa ko, at bawat hakbang ko ay may echo na parang paalala na wala akong dapat galawin nang walang pahintulot. Amoy mamahalin ang hangin. Hindi pabango. Hindi bulaklak. Amoy kapangyarihan. Amoy kontrol.

Nakatayo siya sa harap ng floor to ceiling window. Kael Mortis. Nakatagilid ang ulo, isang kamay nasa bulsa, ang isa may hawak na baso na hindi ko alam kung tubig ba o alak. Hindi siya lumingon agad. Parang alam niyang nandoon na ako. Parang matagal na niya akong hinihintay.

“Close the door,” sabi niya, malamig, diretso.

Sinunod ko. Hindi dahil gusto ko. Kundi dahil wala akong lakas para tumanggi.

Nang humarap siya sa akin, doon ko naintindihan kung bakit takot ang mga tao sa kanya kahit wala siyang ginagawa. Matangkad siya, maayos ang postura, ang tingin ay parang sinusukat ang bawat galaw ko. Hindi bastos. Parang ako ay isang bagay na binili niya at ngayon ay sinusuri kung sulit ba.

“You’re late,” sabi niya.

“I followed the schedule your assistant sent,” sagot ko, pilit kalmado ang boses ko.

Ngumiti siya ng kaunti. Hindi ngiting masaya. Ngiting alam niyang may kontrol siya.

“Good. That means you can follow rules.”

Lumapit siya. Hindi mabilis. Hindi mabagal. Sakto lang para maramdaman ko ang bigat ng bawat hakbang niya. Tumigil siya sa harap ko, sobrang lapit na kailangan kong itaas ang tingin ko para lang makatingin sa mata niya.

“You know why you’re here,” sabi niya.

“Opo.”

“Say it.”

Lumunok ako. “Because of the contract.”

“Not good enough,” sagot niya. “Say the truth.”

Tahimik ang ilang segundo. Pakiramdam ko humihigpit ang hangin sa paligid namin.

“I’m here because you own me,” sabi ko, halos pabulong.

Tahimik siya. Pero ang mga mata niya, biglang nag dilim. Hindi galit. Hindi saya. Isang uri ng kasiyahang ayaw niyang ipakita.

“Good,” sabi niya. “At least you understand.”

Umatras siya ng isang hakbang, parang binibigyan ako ng espasyo, pero mas lalo lang akong nakaramdam ng pagkakulong. Umikot siya sa akin, dahan dahan, parang isang predator na wala namang balak umatake agad. Hinayaan niyang lumubog ang katahimikan.

“You belong here now,” sabi niya. “This place, these walls, this city. You move when I say you move. You sleep when I allow it. You leave only when I tell you to.”

Hindi ako umimik. Hindi dahil wala akong gustong sabihin. Kundi dahil wala na akong lakas para ipaglaban ang sarili ko.

“Look at me,” utos niya.

Tumingin ako.

“Fear doesn’t look good on you,” dagdag niya. “But it’s expected.”

Huminga siya ng malalim, saka tumingin sa relo niya. Parang ang buong eksena ay parte lang ng araw niya. Isang bagay na kailangan niyang ayusin bago magpatuloy.

“You will be safe here,” sabi niya. “As long as you remember who you belong to.”

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Ang banta o ang pangakong iyon.

Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog. Ang kwarto ay sobrang laki, sobrang tahimik. Parang kahit anong galaw ko ay may matang nakamasid. Ilang beses akong bumangon, naglakad sa bintana, tumingin sa ilaw ng siyudad sa ibaba. Doon, ang mga tao ay malaya. O akala lang nila.

May kumatok.

Isang beses lang.

“Come in,” sabi ko, halos walang boses.

Si Kael.

Hindi na siya naka suit. Naka long sleeves lang, nakatupi ang manggas. Mas delikado ang itsura niya sa ganito. Mas totoo.

“I don’t knock twice,” sabi niya. “Remember that.”

“Opo.”

Lumapit siya sa kama, umupo sa gilid, hindi man lang humipo. Pero ang presensya niya ay parang humigpit sa dibdib ko.

“Did you read the rules?” tanong niya.

“Yes.”

“Recite rule number one.”

“You make the decisions,” sagot ko agad.

“And rule number three?”

“I do not lie to you.”

Tumango siya. “Good.”

Tumayo siya, humarap sa akin. Itinaas niya ang kamay niya, huminto sa ere, parang nag iisip kung itutuloy ba niya. Hindi niya ako hinawakan. Mas lalo lang akong kinabahan.

“You’re wondering if I’m obsessed,” sabi niya bigla.

Nanlaki ang mata ko. Hindi ako sumagot.

“Everyone does,” dagdag niya. “They think possession is obsession.”

Lumapit siya ulit, mas malapit ngayon. Halos magkadikit na ang noo namin.

“I don’t obsess,” sabi niya. “I secure.”

Tumingin siya sa labi ko, sandali lang, tapos bumalik sa mata ko.

“You were chaos before you signed that contract,” bulong niya. “Debt. Fear. Weak men circling you. I removed all of that.”

Tumayo siya ng tuwid. “You should be grateful.”

Hindi ko alam kung paano sasagot. Kaya tahimik lang ako.

“You will learn,” sabi niya. “To be calm. To be mine.”

Pag alis niya, bumagsak ako sa kama. Nanginginig. Hindi sa lamig. Hindi sa takot lang. Kundi sa kakaibang pakiramdam na ayaw kong aminin.

Sa unang araw pa lang, alam kong delikado siya. Hindi dahil kaya niya akong saktan. Kundi dahil kaya niya akong gawing ligtas. At sa mundong kinalakihan ko, ang kaligtasan ay palaging may kapalit.

Sa labas ng kwartong iyon, si Kael Mortis ay isang alamat. Isang bilyonaryong walang kinakatakutan. Isang lalaking nag aari ng mundo sa papel at lagda.

Sa loob ng kwartong iyon, siya ang lalaking tumingin sa akin na parang ako ang bagay na matagal na niyang hinahanap.

At doon ko naintindihan ang mas masahol na katotohanan.

Hindi lang ako nasa ilalim ng kontrata.

Ako ay minarkahan na bilang kanya.