Chapter 7: A Debt of Guilt

*ERINA ISABEL TUAZON POV

Parang gusto kong umiyak o 'di kaya sumigaw sa sobrang inis na nararamdaman ko. Ewan ko ba kung bakit bigla akong pumayag sa pakiusap niya na manatili siya rito sa apartment ko.

Nawalan ako bigla ng choice dahil sa awa na nararamdaman ko mula sa kaniya. Ayoko rin naman kasi siyang paalisin lalo na't wala siyang naaalala, at baka kung ano pa ang mangyari sa kaniya kapag pinaalis ko siya. Bukod doon ayaw niya ring dalhin ko siya sa ospital o 'di kaya sa presinto. Nabubuang na 'ko sa kakaisip kung ano ang gagawin para mapaalis siya rito.

"Erina, kalma lang. Malalampasan mo rin 'to. Sabi nga niya 'di ba, once na bumalik na ang alaala niya aalis na siya rito," sabi ko sa sarili at napabuntong hininga ng malalim.

Nandito ako ngayon sa kusina, nagluluto ng kakainin naming hapunan. Mabuti na lang may natira pang kalahating baboy sa ref kaya 'yon na lang ang niluto ko. Nakakahiya naman kasi na delata ang ipapakain ko sa kaniya at baka hindi siya kumakain niyon. Sa mukha, ayos, at pananamit niya halatang yayamanin ang lalaking 'yon.

'Yon pa ang inaalala ko, kung ano ang ipapakain ko sa kaniya habang nakatira siya rito.

"Do you need help?" Rinig kong sabi nito, at agad ko naman siyang nilingon.

Nakasuot na siya ng pambahay na damit. Binili ko pa 'yan sa malapit na clothing store mula rito. Wala kasi akong oversize na damit na magkakasya sa kaniya. Kaya 'yong inipon kong pera binawasan ko muna para pambili ng damit niya.

"Uh, hindi na kaya ko na 'to. Magpahinga ka na lang muna dahil baka masakit pa katawan mo," sagot ko at pinagpatuloy na ang ginagawa ko.

"Pagpasensiyahan mo na pala 'yang damit na binili ko sa 'yo. 'Yan lang kasi ang kaya ng budget ko," sabi ko bago siya nilingon. Pero naabutan ko siyang nakamasid sa paligid. Tinitingnan niya ang bawat sulok ng apartment ko, pero hindi ko naman makita sa mukha niya na nandidiri siya or what.

"It's alright, kasya naman sa'kin. Thank you for buying this. Don't worry, I'll pay you back once I have money," aniya nang balingan niya na 'ko ng tingin.

Jusko, men, ang gwapo niya talaga!

"Sige, ikaw bahala, pero okay lang naman sa'kin kung—"

"No, I insist. I will make it up to you for all the help you've given me," putol niya sa akin. Sumang-ayon na lamang ako sa kagustuhan niya, at maliit na ngumiti sa kaniya.

Pinagpatuloy ko na ulit ang ginagawa ko, pero napabuntong hininga na naman ako dahil sa mga iniisip ko. Hindi naman ako nagsisi na tinulungan ko siya, pero hindi ko lang talaga akalain na ang magiging kapalit niyon ay magiging responsibilidad ko siya.

"Ang tapang mo .." aniya na ikinagulat ko. Pero hindi ko siya nilingon, nagpatuloy lang ako sa paghiwa ng mga sangkap sa lulutuin ko.

"You jumped over the bridge without thinking about yourself just to save me. You could have been drowned by what you did, but you still chose to save me," dugtong niya.

"Wala rin naman kasing ibang taong tutulong sa 'yo kanina, at 'yon agad ang pumasok sa isip ko para sagipin ka," sagot ko nang 'di nakatingin sa kaniya.

"That was my first kiss." Aniya na mas lalo kong ikinagulat.

Jusko, nalaman niya ang ginawa ko kanina?!

Oh, my God! Nakakahiya! Parang ayoko na tuloy siyang harapin.

Pero wait— first kiss niya 'yon? FYI, first kiss ko rin 'yon!!

"You stole a kiss from me, but don't worry, I'll forgive you since I survived because of it." Aniya at naramdaman ko ang biglaang pag-alis niya.

Balak niya pa ba 'kong asarin?

Loko 'yon, ah. Siya na nga 'tong tinulungan, siya pa 'tong may balak mang-asar.

"Ako pa talaga? Seryoso? Kung 'di ko kaya siya pakainin?" Naiinis na sabi ko sa sarili.

Wala pang isang araw siyang naka-stay rito pero parang nahuhulaan ko na magkakagulo lang kami rito sa apartment ko.

*WAYNE LOUIE ANDERSON POV

This apartment is small, it’s just enough for one person, but it's clean and neat, probably because a woman lives here.

I don’t want to live here, but I need to stand by my decision and follow through with my plan. I'm not picky, I can live in this apartment. But this is the first time in my whole life that I'll live in a house with a woman I don't fully know.

Will I be able to endure staying here?

"Tara, kain na tayo," she said when I returned to the kitchen. She had just finished cooking, and the food was already prepared on the table.

It smells good, but I don't know if it will suit my taste.

"Kapag 'di mo nagustuhan 'tong niluto ko magsabi ka lang. Bibili na lang ako ng ibang pagkain sa labas."

""No, it's fine, I eat that."

I looked at her while she was putting rice on the plate in front of me. I don’t know, but I was suddenly amazed by her when I remembered how she saved me earlier.

"Thank you for the food you cooked for me. I'll make it up to you." She didn't answer, instead, she just smiled at me and started eating.

"Ilang years ka ng nakatira dito?" I asked just to break the silence covering the place. I don't know why I suddenly became talkative because of this woman.

I just want to know her, that's it.

"Six years .. and counting," she replied, but her face suddenly became sad.

Did I say something wrong?

"Nag-aaral ka pa or nagtatrabaho na?" I asked again, but she didn't replied. She just continued eating and ignored what I said.

"Erina? A-Are you alright?"

"Ha? Ah, oo, okay lang ako. May iniisip lang, pero ang sagot do'n sa tanong mo nagtatrabaho na. Tumigil na 'ko kasi kailangan kaya nagtrabaho na lang muna ako para may pangkain araw-araw."

She's such an amazing woman, even though she's not extremely beautiful, but she's pretty, hardworking, and kind.

I don't know where she got the strength to save me with such a small body. But I am truly amazed by her because of her bravery.