Se connecterNakaramdam ako ng malamig na tubig na binuhos mula sa ‘king ulo, dahilan para magising ako mula sa pagkakatulog.“Gising, mahal na prinsesa!”“Tulog pa yata, e!”“Sabuyan niyo pa. Lagyan niyo ng ice.”Bago pa man ako makaimik, muli na naman nila akong binuhusan ng tubig, This time, sobrang lamig na nito. Nanginig ang buo kong katawan at kasabay nito ang paghugot ko ng malalim na hininga.“Oh, gising na siya!”“Tawagan niyo na si boss. Dali!”Gusto ko sanang gumalaw, pero parehong nakatali ang aking kamay at paa.Magulo rin ang buhok ko. Medyo blurred pa ang aking paningin dahil sa kakagising ko lang. Ngunit nasisiguro kong na sa isang abandonadong lugar kami. Tanging ilaw mula sa isang light bulb lang ang nagbibigay ng liwanag sa silid na ito.“Anong…” My voice trembled. “Anong kailangan niyo sa ‘kin?”Medyo nahihilo ako. Mukhang dahil ito sa nalanghap ko sa panyo kanina.I tried to look outside the window, only to find out it was still dark outside. Anong oras na ba? Bakit ako nandi
“I’m sorry.” Agad akong umiling sa kanya. “But…I’ll figure this out on my own.”“Asli…”“I want to go home,” sambit ko at nagsimula na namang manubig ang aking mga mata. “Please take me home.”Nakita ko ang paghugot niya ng malalim na hininga na para bang pinipigilan niya ang kanyang sarili sa kung anong nais niyang sabihin.Then, he nodded his head. Nilahad niya ang kanyang kamay at walang pagdadalawang isip ko naman itong tinanggap. Giniya niya agad ako sa kanyang Camaro na naka-park sa gilid. He opened the door for me and helped me get in.Nang masiguro niyang maayos na ako ay agad niyang sinarado ang pinto at umikot para sumakay sa passenger’s seat. Binaling ko ang aking tingin sa labas. Medyo basa pa rin ang aking mga mata, ngunit tumigil na ako sa pag-iyak.“Finish your soda so you can throw the can,” wika niya.Doon ko lang naalalang may hawak nga pala akong soda. Tipid lang akong ngumiti sa kanya at sumimsim sa hawak kong soda.Mabuti na lang at kahit sobrang distracted ng isi
Episode 171Mas lalo yatang nanlamig ang katawan ko sa narinig mula sa kanya.At kahit na hindi para akong nanghihina sa narinig, nag-proceed pa rin ako sa family dinner na inaaya sa ‘kin ng mga Ferrell. Kahit na medyo magulo ang isipan ko, kahit papano ay nagawa ko pa ring itawid ang gabing ‘yon.Giliw na giliw sa ‘kin ang mama ni Collin dahil tulad ko, mahirap lang din daw siya noon at boss niya si Mr. Cameron Ferrell. Ngunit dahil sadyang mapaglaro ang tadhana, nagkaroon daw ng something sa kanila, and that led to their marriage.It was a long story, ngunit pinaikli lang niya. Pero kahit papano ay naaaliw akong pakinggan ‘yon. Hindi ko maintindihan kung bakit ngunit nang marinig ko ang kwento nila, parang feeling ko ay mangyayari rin ‘yon sa ‘kin.But then…the man I admired the most is already a married man.“Ouch!”Wala sa sarili kong sambit nang may biglang pumitik sa ‘king noo. Agad kong sinapo ang aking noo at binalingan ng masamang tingin ang may gawa non.Doon ko lang napansi
Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang marinig ko ang pamilyar na boses sa kabilang linya. Wala sa sarili akong napalunok at humigpit ang paghahawak ko sa ‘king phone.I made sure to double check the caller ID and saw it wasn’t a registered number. Muli kong dinikit ang phone sa ‘king tenga at mariing kinagat ang ibabang labi. Hindi ko mahanap ang boses ko kaya naman wala akong ibang nagawa kundi ang manatiling tahimik.Ngunit katulad ko, tahimik din siya sa kabilang linya, tila naghihintay kung sasagot ba ako. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi at wala sa sariling napatitig sa ‘king anak.How would she react if she knew that the one I’m talking on the phone is her father?Yes, it was Axton. Walanmg iba kung ‘di si Axton.Nang walang salitang namayani sa aming dalawa, kaya naman napagdesisyunan kong patayin na lang ang tawag. And just as when I was about to end the call, I heard him talk.“How have you been?”Sobrang baba ng boses nito, mas mababa pa sa usual niyang bos
Hindi na kami dumaan sa bahay. Dumiretso na kami sa photo studio kung saan naghihintay si Yael at si Papa. Pansin ko naman na aliw na aliw si Fairy kakatingin sa labas ng bintana. Marahil ay minsan lang siya makalabas ng bahay.Nang makarating kami sa loob ng studio ay agad kong nakita si Yale na busy sa pakikipag-usap sa mga kakilala niyang kasabayan niya ring nagpapa-photoshoot ngayon.As soon as he saw me, he immediately waved his hand with a smile on his face.“Ate!” sabik niyang wika at agad akong nilapitan.Ngunit nang makita niya ang batang na sa aking braso ay agad siyang natigilan. Bumadha ang gulat sa kanyang mukha nang makita ang mukha ni Fairy. Habang ang anak ko naman ay naka-tilt ang ulo habang nakatingin din pabalik kay Yael.“Yael,” I greeted. “Na-late ba kami?”Saka pa lang siya kumurap na para bang nagising sa reyalidad. Nabaling ang kanyang tingin sa ‘kin at ngumiti. “Hindi po, Ate. Right on-time ka lang po.”Muli siyang napatingin kay Fairy. At kahit walang salitan
“No.”Yan ang naging sagot ni Blythe sa ‘kin. Naging seryoso ang kanyang ekspresyon, at ganoon din ako.Hindi ko talaga ma-gets kung anong meron at bakit sobrang wary niya pagdating sa mga Ferrell. Marami akong tanong ngunit alam ko na rin naman ang sagot na ibibigay niya sa ‘kin.But I need more reason. Kasi feeling ko ay sobrang shallow lang ng kanyang sagot. Being a business rival is one thing, ngunit bakit parang sagad naman yata sa buto na mabanggit lang ang apilyedo ng mga Ferrell, magiging tense na sila.“I see,” mahinang wika ko. “Then I’ll leave Fairy with you tonight. May lakad ka ba? If meron, I’ll be here.”“Bakit?” tanong niya dahilan para mapakunot ang aking noo. “Bakit ka nila iniimbitahan for family dinner? Asli, don’t tell me…”“No, it’s not what you think,” agad kong pagtanggi sa kanya. “Naging malapit na rin ako kay Collin. At isa pa, he’s harmless to me.”“To you, but not to your daughter!” sambit niya. “Ang alam nila, anak ko si Fairy. They’re hostile towards us.
Kinapa ko ang kanyang noo at mahinang napangiwi. Kanina pa ako aligaga sa kung ano ang dapat kong gawin. Gusto ko sanang manghingi ng tulong pero hindi ko naman siya pwedeng iwanan dito lalo na’t mataas ang lagnat niya.Nagkaroon na kasi ako ng trauma noon kung saan masyadong mataas ang lagnat ni Y
A month passed. Laging ganon ang daloy ng buhay ko. Sa weekdays ay cashier ako sa café, sa weekends naman ay nagbebenta ako ng sigarilyo, and then naglilinis sa penthouse ni Mr. Axton sa Sunday. Sa awa rin ng langit, hindi na kami ulit nagkasalubong pa ng landas tuwing naglilinis ako sa penthouse ni
“Be careful. Yan lamang ang magiging payo ko sa inyo. Kapag tingin niyo ay wala sa mood ang nakakasalubong niyo, agad kayong tumabi at padaanin sila. We’ve encountered a lot of guests like them and they’re all not a good. Are we clear?”“Yes, Ma’am!” halos sabay-sabay naming sagot.Pagkatapos kamin
AXTON’S POINT OF VIEWPabalda kong nilapag ang folder sa mesa at nag-angat ng tingin sa tauhan kong walang ibang nagawa kundi kapalpakan, habang si Blythe ay tahimik lang na nakaupo sa tabi. Busy ito sa paglalagay ng kulay sa kuko nito sa paa.Agad na lumuhod ang lalaki sa harapan ko at yumuko.“I’







