Compartilhar

Chapter 4

Autor: Pot
last update Data de publicação: 2026-09-15 10:55:21

Dahan-dahang bumukas ang p***o.

I expected to see Nathaniel's mother.

Pero hindi ako prepared sa naging reaction niya nang makita niya ako.

Hindi siya agad tumingin kay Nathaniel.

Sa akin agad napako ang mga mata niya.

Nanlaki ang mga mata niya.

Parang may nakita siyang multo.

“Mia…”

Napaatras ako.

At sa isang segundo, biglang sumakit ang ulo ko.

Isang mabilis na flash.

Apoy.

Usok.

Isang batang umiiyak.

Isang kamay na mahigpit na humahawak sa kamay ko.

Napapikit ako.

“Elena?”

Boses iyon ni Nathaniel.

Pagmulat ko, nakatingin siya sa akin.

Samantalang ang nanay niya, hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin.

“You're alive.”

Mahina ang pagkakasabi niya.

Napakunot-noo ako.

“Dapat ba hindi?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, tumingin siya kay Nathaniel.

“What did you do?”

Agad nagbago ang expression ni Nathaniel.

“I didn't do anything.”

“You brought her back.”

“I didn't know who she was.”

Napatingin ako sa kanilang dalawa.

“Wait.”

Pareho silang tumingin sa akin.

“You both know something about me.”

Walang sumagot.

I stepped closer.

“Then tell me.”

Nanatiling tahimik ang babae.

“Who am I?”

Bahagya siyang napailing.

“Hindi mo pa dapat tinatanong 'yan.”

“Why?”

“Because once you remember…”

Huminto siya.

“Remember what?”

Hindi siya sumagot.

Naramdaman kong umiinit ang ulo ko.

“Everyone keeps telling me to stay away from Nathaniel. My mother. Your son. And now you.”

Tinitigan ko siya.

“Pero wala ni isa sa inyo ang nagsasabi kung bakit.”

Lumapit ako.

“Who is Mia?”

Nanginginig ang labi niya.

Then she looked at my wrist.

Sa bracelet.

Bigla siyang namutla.

“Take that off.”

Napatingin ako sa bracelet.

“What?”

“Please.”

Lumapit siya sa akin.

“Take it off.”

Umiling ako.

“No.”

“Please, Elena.”

“Why?”

“Because that bracelet…”

Hindi niya natapos ang sinabi niya.

Tumayo si Nathaniel sa pagitan namin.

“That's enough, Mom.”

His mother looked at him.

“You don't understand.”

“Then explain.”

“You shouldn't have brought her here.”

“I didn't bring her here.”

“Then why is she here?”

Tahimik si Nathaniel.

I looked at him.

Then at his mother.

“Twenty years.”

Napakunot-noo ako.

“Anong ibig mong sabihin kanina?”

Nathaniel looked at his mother.

“Twenty years.”

His mother slowly lowered her eyes.

“Twenty years ago…”

Huminga siya nang malalim.

“…you disappeared.”

Nanlamig ako.

“Who disappeared?”

She looked directly at me.

“You.”

Parang biglang tumahimik ang buong mundo.

I shook my head.

“That's impossible.”

“You were a child.”

“Then why don't I remember?”

“Because your mother made sure you wouldn't.”

Napatigil ako.

“My mother?”

Tumango siya.

“She wanted to protect you.”

“From what?”

Her eyes shifted toward Nathaniel.

“From us.”

Natahimik ako.

“From your family?”

She nodded.

“From mine.”

I looked at Nathaniel.

“Then what happened that night?”

His mother closed her eyes.

“The fire.”

My chest tightened.

“What happened?”

“You were inside the house.”

“I know.”

“No.”

Umiling siya.

“You don't know everything.”

She took a shaky breath.

“Your mother brought you there.”

“Why?”

“She wanted answers from my husband.”

“About what?”

“The truth.”

“What truth?”

Hindi siya sumagot.

Then Nathaniel suddenly grabbed the edge of the table.

Napatingin ako sa kanya.

“Nathaniel?”

His face had gone pale.

His eyes were closed.

“I remember.”

His mother's face immediately changed.

“No.”

Nathaniel shook his head.

“I remember that night.”

“Stop.”

“You were there.”

His mother stepped backward.

“Nathaniel, please.”

“You were holding Mia.”

Bigla akong napatingin sa kanya.

“You saw me?”

His eyes opened.

“Yes.”

Mahina ang boses niya.

“But I couldn't reach you.”

My chest tightened.

“What happened?”

“You were crying.”

He swallowed.

“Then the fire got bigger.”

His eyes dropped to my bracelet.

“And you gave me this.”

I looked at the bracelet.

“You said you gave it to me.”

“I thought I did.”

His mother suddenly spoke.

“No.”

Pareho kaming napalingon sa kanya.

“I gave her that bracelet.”

Nathaniel stared at her.

“What?”

“I gave it to her.”

“Why?”

She looked at me.

“Your father asked me to.”

My heart stopped.

“My father?”

Tumango siya.

“But my father died when I was young.”

Her eyes filled with tears.

“I know.”

“Then why are you saying he asked you?”

She hesitated.

Then—

“Because he wasn't dead when you disappeared.”

Nanigas ako.

Nathaniel stared at his mother.

“Mom…”

“He was alive.”

I couldn't breathe.

“But…”

My voice trembled.

“Who died then?”

Walang sumagot.

I looked from Nathaniel to his mother.

“Who did you bury?”

His mother's eyes filled with tears.

Then she whispered—

“Someone who was supposed to make everyone believe your father was dead.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“So my father was alive?”

“Yes.”

“Where is he now?”

Hindi siya sumagot.

“Where is my father?”

She looked toward the hallway.

Biglang nagbago ang expression niya.

“Someone is coming.”

Napalingon si Nathaniel sa p***o.

“What?”

She grabbed my arm.

“Listen to me.”

Her fingers were trembling.

“Whatever you remember next…”

Tumingin siya kay Nathaniel.

“…don't trust the person who tells you they saved you.”

Napakunot-noo ako.

“What does that mean?”

Hindi siya sumagot.

May narinig kaming footsteps sa hallway.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Palapit nang palapit.

Nathaniel immediately stepped in front of me.

“Stay behind me.”

Mas lalo akong kinabahan.

The footsteps stopped outside the room.

The door handle slowly moved.

My mother wasn't here.

Nathaniel's mother was trembling.

And Nathaniel—

was staring at the door like he already knew who was on the other side.

The door opened.

At unang nakita ko ang isang lalaking matagal ko nang pinaniwalaang patay.

My father.

Pero hindi iyon ang pinakanakakatakot.

Dahil sa unang pagkakataon na makita ko siya—

ngumiti siya sa akin na parang alam niyang naalala ko na ang lahat.

Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 73

    Hindi ko na binalikan ang cassette.Hindi na kailangan.Nakuha na namin ang kailangan namin mula sa September 17 recordings.Ang mas mahalagang tanong ngayon ay nasa isang maliit na papel sa harap namin.ASK ELI WHY.“Kung gusto talaga nilang malaman natin ang sagot mula kay Eli,” sabi ni Nathaniel, “kailangan nating malaman kung saan siya nanggaling bago siya pumunta sa Room 17.”Tumango ako.Hindi sapat na alam naming naroon siya.Kailangan naming malaman kung bakit.Binalikan namin ang access logs.Isa-isa naming tiningnan ang entries noong September 17.9:02 AM.D.V. — WEST WING3:18 PM.D.V. — WEST WING3:21 PM.E.R. — WEST WING3:22 PM.L.R. — WEST WINGNapahinto ako.“Wait.”Itinuro ko ang oras.“Bakit tatlong oras ang pagitan ng unang entry ni D.V. at ni Eli?”“Maybe he left.”“Then bakit may second entry si D.V.?”Napatingin si Nathaniel sa logbook.Tama ako.May dalawang entry si D.V.At sa pagitan ng dalawang oras na iyon—walang record ng paglabas niya.“Hindi siya lumabas

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 72

    September 17, 2006.Isang araw bago ang gabing binago ang lahat.Paulit-ulit kong tinitigan ang petsang nakasulat sa cassette.Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa September 18 na matagal ko nang pilit binubuo sa isip ko.“September 17.”Marahang binigkas ni Nathaniel ang petsa.“May naaalala ka?”Umiling ako.“Not yet.”Pero hindi ko maalis ang tingin ko sa cassette.IF LIA EVER FINDS THIS… TELL HER THE TRUTH ABOUT SEPTEMBER 17.“Bakit may nagsulat nito?” tanong ko.“Because someone knew you'd eventually find it.”“Or someone wanted us to.”Tumingin siya sa akin.“Meaning?”“Baka hindi lahat ng clue na nakikita natin ay para tulungan tayo.”Natahimik siya.Tama siya.Sa dami ng kasinungalingang natuklasan namin, hindi na ako basta naniniwala sa anumang bagay na kusang lumalapit sa amin.Pero isang bagay ang alam ko.Kailangan kong maalala ang September 17.---Bumalik kami sa records room.Hindi muna namin binuksan ang Room 17.Hindi pa.May mas mahalagang bagay

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 71

    Matagal kong tinitigan ang huling mensahe sa cellphone ni Nathaniel.11:47 WASN'T WHEN IT STARTED.IT WAS WHEN THEY CHANGED IT.Parang may humila sa isang bahagi ng isip ko.Hindi ko alam kung alaala ba iyon o pakiramdam.Pero alam kong may mali.Hindi nagsimula ang lahat sa Room 17.At hindi rin nagsimula noong 11:47.May nangyari muna.Bago nila kami dinala roon.Bago nila kinuha ang pahina.Bago nila binago ang mga alaala namin.“Lia.”Napatingin ako kay Nathaniel.“May naalala ka?”Umiling ako.“Not yet.”“Then don't force it.”“Hindi ko ito pinipilit.”Tumingin ako sa screen.“Parang may bahagi ng isip ko na ayaw pa akong papasukin.”Tahimik siya.“Maybe because someone made sure you couldn't.”Napatingin ako sa kanya.“Memory intervention.”Tumango siya.“Exactly.”---Muli kong tiningnan ang pinto ng Room 17.Hindi pa rin namin ito binuksan.At sa unang pagkakataon, naisip ko—baka tama si Mara.Baka hindi talaga namin kailangang pumasok.Hindi pa.“May paraan para malaman kung

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 70

    Hindi ko agad pinindot ang recording.Nakatitig lang ako sa screen ng cellphone ni Nathaniel.YOU'RE LISTENING TO THE WRONG PART.PLAY IT AGAIN.Dalawang simpleng mensahe.Pero parang may taong sadyang nagtuturo sa amin kung saan kami dapat makinig.“Play it.”Napatingin si Nathaniel sa akin.“Sure ka?”“Hindi.”Huminga ako nang malalim.“Pero kailangan natin.”Pinindot niya ang audio.Muling umalingawngaw ang static.Mahinang ingay.Parang malalayong yabag.At pagkatapos—ang boses ni Eli.“Lia…”Napapikit ako.Boses niya.Mas bata.Mas malinaw.At pagkatapos—ang boses ng babae.“She remembers.”Tahimik kaming nakinig.Hanggang sa marinig muli ang tunog ng pinto.Click.Isang maikling katahimikan.At pagkatapos—isang malakas na kalabog.Napatingin ako kay Nathaniel.“Stop.”Pinause niya.“May narinig ka?”“Bago bumukas ang pinto.”Binalikan namin ng ilang segundo.Pinakinggan ulit.Static.Yabag.At sa background—may isa pang boses.Mahina.Halos natatabunan ng ingay.Pero malinaw

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 69

    Matagal kong tinitigan ang larawan sa cellphone ni Nathaniel.Isang lumang hallway.Isang pinto.At sa gitna nito, isang maliit na metal plate na may numerong—17.Sa ilalim ng larawan, iisa lang ang mensahe.YOU WERE THERE.Hindi ko alam kung alin ang mas nakakabahala.Ang larawan.O ang pakiramdam na parang nakita ko na ang lugar na iyon.“Pupunta tayo roon.”Napatingin ako kay Nathaniel.“Ngayon?”Tumango siya.“Bago pa may makapagbago ulit ng mga bagay.”“Mara?”Napalingon kami sa kanya.Nakatayo pa rin siya sa parehong lugar.“Hindi kayo dapat pumunta roon.”“Bakit?”Hindi siya sumagot.“Mom,” sabi ni Nathaniel, “kung may alam ka tungkol sa Room 17, sabihin mo na.”“Hindi.”“Why?”“Dahil hindi iyon simpleng kuwarto.”Napatingin ako sa kanya.“Then what is it?”Napapikit si Mara.“Doon nagsimula ang lahat.”---Hindi na namin siya pinilit.Hindi dahil naniwala kami sa kanya.Kundi dahil alam naming hindi niya sasabihin ang buong katotohanan.Makalipas ang ilang minuto, nasa sasaky

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 68

    Hindi gumalaw si Nathaniel.Nakatitig lang siya sa likod ng litrato.HE REMEMBERS EVERYTHING NOW.Parang ilang segundo siyang hindi huminga.“Nathaniel?”Hindi siya sumagot.“Nathaniel.”Dahan-dahan siyang napatingin sa akin.At doon ko nakita ang pagbabago sa mukha niya.Hindi takot.Hindi gulat.Kundi pagkilala.Parang may matagal nang nakasarang pinto sa isip niya na biglang bumukas.“May naalala ako.”Nanlamig ang kamay ko.“Ano?”Hindi siya agad sumagot.Tumingin siya sa litrato.Sa amin.Sa akin.Kay Eli.At sa lalaking may silver ring.“Hindi ito ang unang pagkakataon na nakita ko siya.”Napatingin ako sa kanya.“Ano?”“Yung lalaki.”Tumuro siya sa larawan.“Hindi ko siya unang nakita noong gabing iyon.”“Then when?”Pumikit siya.Huminga nang malalim.“Bago pa tayo makarating sa West Wing.”---Umupo siya.Parang biglang nawala ang lakas sa katawan niya.Lumapit si Mara.“Nathaniel…”“Mom.”Napatingin siya sa ina niya.“Don't.”Tumigil si Mara.“Please.”Umiling siya.“Hindi m

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status