Compartir

Chapter 3

Autor: Pot
last update Fecha de publicación: 2026-09-15 10:52:54

Kinabukasan, bumalik ako sa hospital.

Hindi dahil gusto kong makita si Nathaniel.

At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

I needed answers.

After everything that happened last night, lalo lang dumami ang tanong sa isip ko.

Sino ang tinutukoy ng lalaking pumunta sa bahay namin?

Bakit sinabi niyang dapat patay na ako?

At higit sa lahat—

ano ang nangyari noong gabing nasunog ang bahay na hindi ko naman maalala?

Pagbukas ko ng p***o ng hospital room, agad kong nakita si Nathaniel.

Nakaupo siya sa kama.

Wala siyang kausap.

Walang nurse.

Just him.

At nang magtama ang mga mata namin—

bigla siyang natahimik.

“You're here.”

Isinara ko ang p***o sa likod ko.

“Yes.”

Matagal niya akong tinitigan.

“You shouldn't be.”

Napakunot-noo ako.

“That's exactly what your uncle said.”

Biglang nagbago ang expression niya.

“What?”

“Your uncle.”

Tumayo siya.

“Which uncle?”

“I don't know his name.”

“Describe him.”

“Matangkad. Gray hair. He was at the office before.”

Naging seryoso ang mukha niya.

“Did he come to your house?”

Hindi ako sumagot.

Hindi na niya kailangang tanungin ulit.

He already knew.

Lumapit siya sa akin.

“What did he say?”

“That I was supposed to be dead.”

Huminto siya.

Parang biglang nawala ang hangin sa buong room.

“Mia…”

Napaatras ako nang bahagya.

“Don't call me that.”

“Why?”

“Because I don't know who Mia is.”

Matagal niya akong tinitigan.

“You do.”

“What?”

“You just don't remember.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Then help me remember.”

Hindi siya sumagot.

“I've spent three years working for you,” dagdag ko. “Tatlong taon, Nathaniel. And apparently, you knew something about me the entire time.”

“I didn't.”

“Then why did you hire me?”

Napatingin siya sa kabilang side ng room.

I knew it.

May tinatago siya.

“You knew.”

“I had a feeling.”

“A feeling?”

“That I'd seen you before.”

“Then bakit hindi mo ako tinanong?”

“I tried.”

“When?”

“During your interview.”

Napakunot-noo ako.

“You asked me if I had any connection to your family.”

“Yes.”

“And when I said no?”

“I believed you.”

“Then why the photograph?”

Tahimik siya.

“Because I found it the day before your interview.”

Napatigil ako.

“Where?”

“In my father's study.”

Napatingin ako sa kanya.

“The photograph of the two children?”

Tumango siya.

I remembered the little girl.

The boy.

The white dress.

The bracelet.

“What happened in that house?”

His expression darkened.

“I don't know.”

“You don't know?”

“I remember pieces.”

“What pieces?”

Matagal bago siya sumagot.

“Your hand.”

“My hand?”

“You were holding mine.”

May kung anong kumirot sa dibdib ko.

“Where?”

“The night of the fire.”

Napahawak ako sa braso ko.

“Hindi ko maalala.”

“I know.”

“Then tell me.”

He looked at me.

“You were crying.”

“You told me that yesterday.”

“There was something else.”

“What?”

His eyes didn't leave mine.

“I promised you something.”

Napakunot-noo ako.

“What did you promise?”

“I promised I'd come back for you.”

Parang may kung anong humila sa dibdib ko.

“But you never did.”

Mahina lang ang pagkakasabi ko.

His expression changed.

“I didn't know where you were.”

“You could have looked.”

“I did.”

Napatingin ako sa kanya.

“What?”

“For years.”

“Then why didn't you find me?”

His jaw tightened.

“Because someone made sure I wouldn't.”

“Who?”

“I don't know.”

“You're lying.”

“I wish I was.”

Tahimik kaming dalawa.

Then his eyes dropped to my wrist.

Biglang nagbago ang mukha niya.

“Where did you get that?”

Sinundan ko ang tingin niya.

Sa bracelet ko.

“This?”

“Yes.”

“My mother gave it to me.”

Unti-unting lumapit si Nathaniel.

“She gave you that?”

“Yes.”

Tinitigan niya ang bracelet na para bang may nakita siyang multo.

“That bracelet…”

“What about it?”

He swallowed.

“That was mine.”

Napahinto ako.

“What?”

“I gave it to you.”

Hindi ako nakapagsalita.

“When?”

He closed his eyes.

At nang magsalita siya ulit, mahina na ang boses niya.

“The night of the fire.”

---

May kumatok sa p***o.

Pareho kaming napalingon.

Isang nurse ang pumasok.

“Mr. Vale, may naghahanap po sa inyo sa baba.”

“Who?”

“Your mother.”

Agad nagbago ang expression niya.

“Tell her I'm not available.”

Tumango ang nurse.

Pero bago siya tuluyang makalabas—

“Wait.”

Tumingin si Nathaniel sa akin.

Then sa bracelet ko.

“Don't let her see Elena.”

Napakunot-noo ako.

“Why?”

Hindi siya sumagot.

Bago pa ako makapagtanong ulit, may narinig kaming boses mula sa hallway.

Mahina.

Pero malinaw.

“Mia?”

Nanigas ang buong katawan ko.

Dahan-dahan akong napalingon kay Nathaniel.

Hindi siya gumagalaw.

Hindi rin siya nagsasalita.

But his eyes—

his eyes were fixed on me.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mukha ng isang lalaking akala ko ay walang kinatatakutan.

Because whoever was standing outside that door didn't know me as Elena.

She knew me as Mia.

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 73

    Hindi ko na binalikan ang cassette.Hindi na kailangan.Nakuha na namin ang kailangan namin mula sa September 17 recordings.Ang mas mahalagang tanong ngayon ay nasa isang maliit na papel sa harap namin.ASK ELI WHY.“Kung gusto talaga nilang malaman natin ang sagot mula kay Eli,” sabi ni Nathaniel, “kailangan nating malaman kung saan siya nanggaling bago siya pumunta sa Room 17.”Tumango ako.Hindi sapat na alam naming naroon siya.Kailangan naming malaman kung bakit.Binalikan namin ang access logs.Isa-isa naming tiningnan ang entries noong September 17.9:02 AM.D.V. — WEST WING3:18 PM.D.V. — WEST WING3:21 PM.E.R. — WEST WING3:22 PM.L.R. — WEST WINGNapahinto ako.“Wait.”Itinuro ko ang oras.“Bakit tatlong oras ang pagitan ng unang entry ni D.V. at ni Eli?”“Maybe he left.”“Then bakit may second entry si D.V.?”Napatingin si Nathaniel sa logbook.Tama ako.May dalawang entry si D.V.At sa pagitan ng dalawang oras na iyon—walang record ng paglabas niya.“Hindi siya lumabas

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 72

    September 17, 2006.Isang araw bago ang gabing binago ang lahat.Paulit-ulit kong tinitigan ang petsang nakasulat sa cassette.Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa September 18 na matagal ko nang pilit binubuo sa isip ko.“September 17.”Marahang binigkas ni Nathaniel ang petsa.“May naaalala ka?”Umiling ako.“Not yet.”Pero hindi ko maalis ang tingin ko sa cassette.IF LIA EVER FINDS THIS… TELL HER THE TRUTH ABOUT SEPTEMBER 17.“Bakit may nagsulat nito?” tanong ko.“Because someone knew you'd eventually find it.”“Or someone wanted us to.”Tumingin siya sa akin.“Meaning?”“Baka hindi lahat ng clue na nakikita natin ay para tulungan tayo.”Natahimik siya.Tama siya.Sa dami ng kasinungalingang natuklasan namin, hindi na ako basta naniniwala sa anumang bagay na kusang lumalapit sa amin.Pero isang bagay ang alam ko.Kailangan kong maalala ang September 17.---Bumalik kami sa records room.Hindi muna namin binuksan ang Room 17.Hindi pa.May mas mahalagang bagay

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 71

    Matagal kong tinitigan ang huling mensahe sa cellphone ni Nathaniel.11:47 WASN'T WHEN IT STARTED.IT WAS WHEN THEY CHANGED IT.Parang may humila sa isang bahagi ng isip ko.Hindi ko alam kung alaala ba iyon o pakiramdam.Pero alam kong may mali.Hindi nagsimula ang lahat sa Room 17.At hindi rin nagsimula noong 11:47.May nangyari muna.Bago nila kami dinala roon.Bago nila kinuha ang pahina.Bago nila binago ang mga alaala namin.“Lia.”Napatingin ako kay Nathaniel.“May naalala ka?”Umiling ako.“Not yet.”“Then don't force it.”“Hindi ko ito pinipilit.”Tumingin ako sa screen.“Parang may bahagi ng isip ko na ayaw pa akong papasukin.”Tahimik siya.“Maybe because someone made sure you couldn't.”Napatingin ako sa kanya.“Memory intervention.”Tumango siya.“Exactly.”---Muli kong tiningnan ang pinto ng Room 17.Hindi pa rin namin ito binuksan.At sa unang pagkakataon, naisip ko—baka tama si Mara.Baka hindi talaga namin kailangang pumasok.Hindi pa.“May paraan para malaman kung

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 70

    Hindi ko agad pinindot ang recording.Nakatitig lang ako sa screen ng cellphone ni Nathaniel.YOU'RE LISTENING TO THE WRONG PART.PLAY IT AGAIN.Dalawang simpleng mensahe.Pero parang may taong sadyang nagtuturo sa amin kung saan kami dapat makinig.“Play it.”Napatingin si Nathaniel sa akin.“Sure ka?”“Hindi.”Huminga ako nang malalim.“Pero kailangan natin.”Pinindot niya ang audio.Muling umalingawngaw ang static.Mahinang ingay.Parang malalayong yabag.At pagkatapos—ang boses ni Eli.“Lia…”Napapikit ako.Boses niya.Mas bata.Mas malinaw.At pagkatapos—ang boses ng babae.“She remembers.”Tahimik kaming nakinig.Hanggang sa marinig muli ang tunog ng pinto.Click.Isang maikling katahimikan.At pagkatapos—isang malakas na kalabog.Napatingin ako kay Nathaniel.“Stop.”Pinause niya.“May narinig ka?”“Bago bumukas ang pinto.”Binalikan namin ng ilang segundo.Pinakinggan ulit.Static.Yabag.At sa background—may isa pang boses.Mahina.Halos natatabunan ng ingay.Pero malinaw

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 69

    Matagal kong tinitigan ang larawan sa cellphone ni Nathaniel.Isang lumang hallway.Isang pinto.At sa gitna nito, isang maliit na metal plate na may numerong—17.Sa ilalim ng larawan, iisa lang ang mensahe.YOU WERE THERE.Hindi ko alam kung alin ang mas nakakabahala.Ang larawan.O ang pakiramdam na parang nakita ko na ang lugar na iyon.“Pupunta tayo roon.”Napatingin ako kay Nathaniel.“Ngayon?”Tumango siya.“Bago pa may makapagbago ulit ng mga bagay.”“Mara?”Napalingon kami sa kanya.Nakatayo pa rin siya sa parehong lugar.“Hindi kayo dapat pumunta roon.”“Bakit?”Hindi siya sumagot.“Mom,” sabi ni Nathaniel, “kung may alam ka tungkol sa Room 17, sabihin mo na.”“Hindi.”“Why?”“Dahil hindi iyon simpleng kuwarto.”Napatingin ako sa kanya.“Then what is it?”Napapikit si Mara.“Doon nagsimula ang lahat.”---Hindi na namin siya pinilit.Hindi dahil naniwala kami sa kanya.Kundi dahil alam naming hindi niya sasabihin ang buong katotohanan.Makalipas ang ilang minuto, nasa sasaky

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   Chapter 68

    Hindi gumalaw si Nathaniel.Nakatitig lang siya sa likod ng litrato.HE REMEMBERS EVERYTHING NOW.Parang ilang segundo siyang hindi huminga.“Nathaniel?”Hindi siya sumagot.“Nathaniel.”Dahan-dahan siyang napatingin sa akin.At doon ko nakita ang pagbabago sa mukha niya.Hindi takot.Hindi gulat.Kundi pagkilala.Parang may matagal nang nakasarang pinto sa isip niya na biglang bumukas.“May naalala ako.”Nanlamig ang kamay ko.“Ano?”Hindi siya agad sumagot.Tumingin siya sa litrato.Sa amin.Sa akin.Kay Eli.At sa lalaking may silver ring.“Hindi ito ang unang pagkakataon na nakita ko siya.”Napatingin ako sa kanya.“Ano?”“Yung lalaki.”Tumuro siya sa larawan.“Hindi ko siya unang nakita noong gabing iyon.”“Then when?”Pumikit siya.Huminga nang malalim.“Bago pa tayo makarating sa West Wing.”---Umupo siya.Parang biglang nawala ang lakas sa katawan niya.Lumapit si Mara.“Nathaniel…”“Mom.”Napatingin siya sa ina niya.“Don't.”Tumigil si Mara.“Please.”Umiling siya.“Hindi m

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status