Share

Chapter 3

Author: Pot
last update publish date: 2026-09-15 10:52:54

Kinabukasan, bumalik ako sa hospital.

Hindi dahil gusto kong makita si Nathaniel.

At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

I needed answers.

After everything that happened last night, lalo lang dumami ang tanong sa isip ko.

Sino ang tinutukoy ng lalaking pumunta sa bahay namin?

Bakit sinabi niyang dapat patay na ako?

At higit sa lahat—

ano ang nangyari noong gabing nasunog ang bahay na hindi ko naman maalala?

Pagbukas ko ng p***o ng hospital room, agad kong nakita si Nathaniel.

Nakaupo siya sa kama.

Wala siyang kausap.

Walang nurse.

Just him.

At nang magtama ang mga mata namin—

bigla siyang natahimik.

“You're here.”

Isinara ko ang p***o sa likod ko.

“Yes.”

Matagal niya akong tinitigan.

“You shouldn't be.”

Napakunot-noo ako.

“That's exactly what your uncle said.”

Biglang nagbago ang expression niya.

“What?”

“Your uncle.”

Tumayo siya.

“Which uncle?”

“I don't know his name.”

“Describe him.”

“Matangkad. Gray hair. He was at the office before.”

Naging seryoso ang mukha niya.

“Did he come to your house?”

Hindi ako sumagot.

Hindi na niya kailangang tanungin ulit.

He already knew.

Lumapit siya sa akin.

“What did he say?”

“That I was supposed to be dead.”

Huminto siya.

Parang biglang nawala ang hangin sa buong room.

“Mia…”

Napaatras ako nang bahagya.

“Don't call me that.”

“Why?”

“Because I don't know who Mia is.”

Matagal niya akong tinitigan.

“You do.”

“What?”

“You just don't remember.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Then help me remember.”

Hindi siya sumagot.

“I've spent three years working for you,” dagdag ko. “Tatlong taon, Nathaniel. And apparently, you knew something about me the entire time.”

“I didn't.”

“Then why did you hire me?”

Napatingin siya sa kabilang side ng room.

I knew it.

May tinatago siya.

“You knew.”

“I had a feeling.”

“A feeling?”

“That I'd seen you before.”

“Then bakit hindi mo ako tinanong?”

“I tried.”

“When?”

“During your interview.”

Napakunot-noo ako.

“You asked me if I had any connection to your family.”

“Yes.”

“And when I said no?”

“I believed you.”

“Then why the photograph?”

Tahimik siya.

“Because I found it the day before your interview.”

Napatigil ako.

“Where?”

“In my father's study.”

Napatingin ako sa kanya.

“The photograph of the two children?”

Tumango siya.

I remembered the little girl.

The boy.

The white dress.

The bracelet.

“What happened in that house?”

His expression darkened.

“I don't know.”

“You don't know?”

“I remember pieces.”

“What pieces?”

Matagal bago siya sumagot.

“Your hand.”

“My hand?”

“You were holding mine.”

May kung anong kumirot sa dibdib ko.

“Where?”

“The night of the fire.”

Napahawak ako sa braso ko.

“Hindi ko maalala.”

“I know.”

“Then tell me.”

He looked at me.

“You were crying.”

“You told me that yesterday.”

“There was something else.”

“What?”

His eyes didn't leave mine.

“I promised you something.”

Napakunot-noo ako.

“What did you promise?”

“I promised I'd come back for you.”

Parang may kung anong humila sa dibdib ko.

“But you never did.”

Mahina lang ang pagkakasabi ko.

His expression changed.

“I didn't know where you were.”

“You could have looked.”

“I did.”

Napatingin ako sa kanya.

“What?”

“For years.”

“Then why didn't you find me?”

His jaw tightened.

“Because someone made sure I wouldn't.”

“Who?”

“I don't know.”

“You're lying.”

“I wish I was.”

Tahimik kaming dalawa.

Then his eyes dropped to my wrist.

Biglang nagbago ang mukha niya.

“Where did you get that?”

Sinundan ko ang tingin niya.

Sa bracelet ko.

“This?”

“Yes.”

“My mother gave it to me.”

Unti-unting lumapit si Nathaniel.

“She gave you that?”

“Yes.”

Tinitigan niya ang bracelet na para bang may nakita siyang multo.

“That bracelet…”

“What about it?”

He swallowed.

“That was mine.”

Napahinto ako.

“What?”

“I gave it to you.”

Hindi ako nakapagsalita.

“When?”

He closed his eyes.

At nang magsalita siya ulit, mahina na ang boses niya.

“The night of the fire.”

---

May kumatok sa p***o.

Pareho kaming napalingon.

Isang nurse ang pumasok.

“Mr. Vale, may naghahanap po sa inyo sa baba.”

“Who?”

“Your mother.”

Agad nagbago ang expression niya.

“Tell her I'm not available.”

Tumango ang nurse.

Pero bago siya tuluyang makalabas—

“Wait.”

Tumingin si Nathaniel sa akin.

Then sa bracelet ko.

“Don't let her see Elena.”

Napakunot-noo ako.

“Why?”

Hindi siya sumagot.

Bago pa ako makapagtanong ulit, may narinig kaming boses mula sa hallway.

Mahina.

Pero malinaw.

“Mia?”

Nanigas ang buong katawan ko.

Dahan-dahan akong napalingon kay Nathaniel.

Hindi siya gumagalaw.

Hindi rin siya nagsasalita.

But his eyes—

his eyes were fixed on me.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mukha ng isang lalaking akala ko ay walang kinatatakutan.

Because whoever was standing outside that door didn't know me as Elena.

She knew me as Mia.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   EPILOGUE

    Years later, bumabalik pa rin ako sa unang page.Hindi sa lumang record.Hindi sa Family Archive.Hindi sa kahit anong document na minsan kong hinabol.Sa notebook ko.Nandoon pa rin ang unang sentence na isinulat ko.My name is Lia.Simple lang.Pero noong una ko itong isinulat, hindi ko alam kung gaano karaming bagay ang kailangan kong pagdaanan bago ko talaga maintindihan ang ibig sabihin nito.Ngayon, ilang taon na ang lumipas mula nang buksan namin ang mga bagay na matagal naming hindi pinag-uusapan.Marami nang nagbago.May mga bagong litrato sa family album.May mga bagong lugar na napuntahan.May mga birthday na hindi na namin kailangang gawing espesyal para lang maalala.May mga Christmas dinner.Mga random family pictures.Mga ordinaryong araw na walang malaking nangyari.At iyon ang mga araw na pinakagusto ko.Dahil hindi na kailangan ng malaking dahilan para maging mahalaga ang isang araw.Minsan, sapat nang magkakasama kayo.---Nasa sala ako nang dumating si Mama.May ha

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 178

    Minsan, akala natin kailangan nating maalala ang lahat para masabing kilala natin ang sarili natin.Matagal kong inisip iyon.Kaya hinanap ko ang mga lumang records.Mga litrato.Mga pangalan.Mga petsa.Mga taong maaaring may alam sa mga bagay na hindi ko maalala.Akala ko kapag nabuo ko ang buong kwento, saka ko mararamdaman na buo na rin ako.Pero mali pala ako.Hindi lahat ng nawawala ay kailangang maibalik.May mga bagay na hindi na magiging malinaw.May mga araw na mananatiling malabo.At may mga alaala na baka habang buhay kong tatanungin kung tama ba ang pagkakaalala ko.Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong pagkakakilanlan.Dahil ang pagkatao ko ay hindi nagsimula sa isang record.Hindi rin nagtapos sa isang pangalan na itinago.Nagsimula ito sa buhay na nabuhay ko.Sa mga taong minahal ko.Sa mga taong nasaktan ko.Sa mga taong nanatili.At sa mga desisyong ako na mismo ang gumagawa.---Isang umaga, bumaba ako sa sala.Nandoon sina Mama at Papa.May almusal sa mesa.Or

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 177

    Lumipas ang ilang linggo.Hindi naman biglang naging perfect ang lahat.May mga araw na tahimik lang ako.May mga araw na marami akong iniisip.At may mga araw na bigla kong naaalala ang mga bagay na dati kong pilit hinahanap.Pero hindi na ako bumabalik sa dating ako.Hindi na ako gumigising para maghanap ng sagot.Gumigising ako para isipin kung ano ang gusto kong gawin.At isang umaga, habang nakaupo ako sa harap ng laptop ko, nakita ko ang isang blank document.Matagal ko itong tinitigan.Hindi ko alam kung saan magsisimula.Sanay akong magsimula sa isang tanong.Saan nagsimula?Sino ang may alam?Ano ang itinago?Pero ngayon, wala akong kailangang imbestigahan.Kaya ang unang isinulat ko ay isang simpleng pangungusap.I don't want to spend the rest of my life looking backward.Binasa ko iyon nang dalawang beses.Pagkatapos, nagsimula akong mag-type.Hindi records.Hindi dates.Hindi pangalan ng ibang tao.Sarili kong kwento.---Maya-maya, dumaan si Mama sa kwarto.“Ano 'yan?”“W

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 176

    Hindi ko inaasahan na si Mara ang unang darating.Saturday evening nang tumunog ang doorbell.Nasa kusina ako kasama si Mama habang si Papa naman ay may inaayos sa dining table.“Ako na,” sabi ni Papa.Narinig ko ang pagbukas ng pinto.Maya-maya, narinig ko ang boses na matagal ko nang hindi naririnig sa loob ng bahay.“Good evening.”Napahinto ako.“Mara?”Lumabas ako ng kusina.Nandoon siya sa may pintuan.May maliit siyang paper bag sa kamay.Ngumiti siya nang makita ako.“Hi, Lia.”Ngumiti rin ako.“Hi.”Lumapit siya.“May dala ako.”“Ano 'yan?”“Dessert.”Napatingin si Papa sa paper bag.“Hindi ka na talaga nagbabago.”“Mas mabuti nang dessert kaysa documents,” sagot ni Mara.Natawa kami.At sa simpleng biro na iyon, biglang gumaan ang buong bahay.---Nang gabing iyon, sabay-sabay kaming kumain.Si Mara.Si Mama.Si Papa.At ako.Walang folder sa mesa.Walang lumang record.Walang kailangang pag-usapan tungkol sa archive.Nagkuwentuhan lang kami.Tungkol sa pagkain.Sa mga bagon

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 175

    Pagkalipas ng ilang araw, nakaupo ako sa sahig ng kwarto ko habang nakaharap sa maliit na kahon na matagal nang nakatago sa ilalim ng cabinet.Hindi ko ito binuksan agad.Nasa tabi nito ang bagong family album.May laman na itong isang picture.Yung picture namin nila Mama at Papa.Tatlong taong nakangiti.Isang simpleng araw.Isang simpleng alaala.Pero sa kabilang side ng kwarto, nandito pa rin ang mga bagay mula sa nakaraan.Lumang litrato.Mga papel.Mga sulat.Mga bagay na ilang linggo kong ginugol ang oras para hanapin.Dati, gusto kong malaman ang lahat.Ngayon, ang tanong ko na lang ay—Ano ang gusto kong dalhin sa susunod na bahagi ng buhay ko?Binuksan ko ang kahon.Nandoon ang lumang drawing ko.Yung batang ako.Yung bahay.At yung pangalan.Lia.May ilang lumang litrato rin.Isa kay Mama.Isa kay Papa.Isa kay Eli.At isang litrato kung saan bata pa ako.Tiningnan ko ang bawat isa.Hindi ko itinapon.Hindi ko rin itinago ulit.Inilabas ko ang ilang bagay at inilagay sa iba

  • The Name He Wasn’t Supposed to Remember   CHAPTER 174

    Saturday morning, maaga akong nagising.Hindi dahil may kailangan akong hanapin.Kundi dahil may plano kami.“Ready ka na?” sigaw ni Papa mula sa baba.“Almost!”Pagkababa ko, nakita ko silang dalawa ni Mama sa sala.May dala siyang maliit na bag.Si Papa naman may hawak na camera.Napangiti ako.“Talaga bang kailangan natin 'yan?”“Told you,” sabi ni Papa. “Family picture.”Tumawa ako.“Akala ko joke lang.”“Hindi ako nagbibiro tungkol sa pictures.”“Since when?”“Since today.”Napailing ako.Simple lang ang plano namin.Pumunta sa isang lugar na dati naming madalas puntahan, kumain nang sabay-sabay, mag-picture, at umuwi bago gumabi.Walang agenda.Walang kailangang pag-usapan tungkol sa nakaraan.At higit sa lahat, walang kailangang ayusin.Gusto lang naming magkaroon ng isang araw na amin.---Sa daan, hindi ko namalayan na ako pala ang madalas magsalita.“Dito tayo dumaan.”“Bakit?”“Mas maganda yung view.”Sumunod si Papa.“Sure ka?”“Yep.”“Boss ka ngayon?”“Choice ko 'to.”Tum

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status