Chapter 5

Hindi ako makagalaw.

Nakatayo lang ako sa gitna ng hospital room habang nakatitig sa lalaking nasa doorway.

Hindi ko siya kilala.

At least, hindi ko siya kilala sa buhay na naaalala ko.

Pero may kung anong parte sa akin na gustong lumapit sa kanya.

Parang may pamilyar sa mukha niya.

Parang matagal ko na siyang nakita.

“Mia…”

Napasinghap ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero nang marinig ko ang pangalan ko mula sa kanya, may kung anong kumirot sa dibdib ko.

“Who are you?”

Hindi niya agad sinagot.

Sa halip, tumingin siya kay Nathaniel.

“Still protecting her?”

Tumigas ang panga ni Nathaniel.

“Leave.”

“Twenty years, Nathaniel.”

Mababa at kalmado ang boses ng lalaki.

“And you're still making the same mistake.”

“What mistake?”

“Believing you were the one who saved her.”

Napatingin ako kay Nathaniel.

“What is he talking about?”

Hindi siya sumagot.

“Tell her.”

Nanatiling nakatitig ang lalaki kay Nathaniel.

“Tell her what happened that night.”

“Not here.”

“Then where?”

Napuno na ako.

“Stop.”

Pareho silang napatingin sa akin.

Lumapit ako sa kanila.

“If everyone knows what happened except me, then I'm done being the last person to know.”

Tumahimik ang lalaki.

Tinitigan niya ako nang matagal.

At sa unang pagkakataon, nawala ang kakaibang ngiti sa mukha niya.

“You really don't remember.”

“Remember what?”

Isang hakbang ang ginawa niya papalapit sa akin.

Agad namang humarang si Nathaniel.

“Don't.”

Huminto ang lalaki.

Napangiti siya nang bahagya.

“Still the same.”

“What does that mean?”

“Even after all these years…”

Tumingin siya kay Nathaniel.

“…you still put yourself between her and the truth.”

“Get out.”

Malamig ang boses ni Nathaniel.

Pero hindi siya umalis.

Sa halip, bumalik ang tingin niya sa akin.

“You want to know why your mother told you to forget?”

Tumango ako.

“Then ask her.”

Napalingon ako sa mother ni Nathaniel.

“Why?”

Nakatitig lang siya sa sahig.

“I was trying to protect you.”

“From whom?”

Hindi siya sumagot.

“From my father?”

Umiling siya.

“From Nathaniel?”

Umiling ulit.

“Then from whom?”

Tahimik siyang nakatayo.

Hanggang sa nagsalita ang lalaking nasa doorway.

“From me.”

Nanlamig ako.

Napatingin ako sa kanya.

“You?”

“Yes.”

“Why?”

Nagbago ang expression niya.

“Because I was the only person who knew what your father had done.”

Agad nagsalita si Nathaniel.

“You're lying.”

Tumingin ang lalaki sa kanya.

“You still don't remember everything.”

“Enough.”

“No.”

Lumalim ang boses niya.

“You remember the fire.”

Nanigas si Nathaniel.

“You remember holding her hand.”

Humakbang siya palapit.

“But you don't remember who pulled her away from you.”

Napatingin ako kay Nathaniel.

Halatang pilit niyang inaalala.

“You don't remember who carried her out.”

Tahimik ang buong room.

“I thought it was me.”

Mahina ang boses ni Nathaniel.

Napangiti ang lalaki.

“That is exactly what they wanted you to believe.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Then who saved me?”

Tumingin siya sa akin.

“You're asking the wrong question.”

“Then what's the right question?”

Matagal niya akong tinitigan bago siya sumagot.

“Who wanted you dead?”

Nanlamig ang katawan ko.

Hindi ako makapagsalita.

At bago pa ako makapagtanong ulit, naramdaman kong hinawakan ni Nathaniel ang kamay ko.

Mahigpit.

Mainit.

Protective.

Pero nang magdikit ang mga daliri namin—

biglang may pumasok na memory sa isip ko.

Isang batang lalaki.

Isang hallway na puno ng usok.

Ang maliit kong kamay na mahigpit na nakakapit sa kamay niya.

Then another hand.

Mas malaki.

Mas malakas.

Hinila ako palayo.

May sumisigaw.

“Don't let him find you!”

Napapikit ako.

“Mia?”

Boses ni Nathaniel.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

“I remembered something.”

Lumapit siya.

“What?”

Napatingin ako sa lalaking nasa doorway.

“He wasn't the one who pulled me away.”

Nakunot-noo si Nathaniel.

“Who was?”

Pinilit kong alalahanin.

Pero parang usok ang memory.

Kapag sinusubukan kong hawakan—

nawawala.

Then suddenly, isang mukha ang lumitaw sa isip ko.

My mother's face.

Napasinghap ako.

“It was my mother.”

Biglang namutla ang mother ni Nathaniel.

“No…”

Napalingon ako sa kanya.

Pero ang lalaking nasa doorway—

ngumiti.

Parang hindi siya nagulat.

Parang hinihintay niya lang na maalala ko iyon.

May inilabas siyang maliit na envelope mula sa coat niya.

“This belongs to you.”

Inihagis niya iyon sa kama.

Napatingin ako kay Nathaniel bago ko kinuha.

May pangalan sa harap.

Hindi Elena.

Hindi Reyes.

Isang pangalan lang.

Mia.

Nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan ko ang envelope.

May isang lumang litrato sa loob.

My mother.

My father.

At ang father ni Nathaniel.

Magkakasama sila.

Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanlamig ako.

May petsa sa ibaba ng photograph.

Three days before the fire.

Binaligtad ko ito.

May nakasulat sa likod.

Limang salita.

We agreed she would disappear.

Hindi ako makapaniwala.

Tumingin ako sa mother ko sa litrato.

Then at Nathaniel's mother.

“What's this?”

Walang sumagot.

“Anong ibig sabihin nito?”

Nangingilid ang luha sa mata niya.

I looked at Nathaniel.

“Your mother knows something.”

“Mia…”

“Don't.”

Umatras ako.

“I'm tired of everyone telling me that they're protecting me.”

Huminga ako nang malalim.

“Kung protection 'to, bakit parang ako lang ang hindi binigyan ng chance malaman ang totoo?”

Tahimik si Nathaniel.

Then suddenly—

bumukas ang p***o.

Isang nurse ang pumasok.

Pale ang mukha niya.

“Mr. Vale…”

“What happened?”

Huminga siya nang malalim.

“May incident po downstairs.”

“What kind of incident?”

“Someone tried to access the hospital records.”

Tumigas ang mukha ni Nathaniel.

“Whose records?”

Nag-alangan ang nurse.

Then she looked at me.

“Yours.”

Nanlamig ako.

“Mine?”

Tumango siya.

“Specifically…”

She swallowed.

“Your file under the name Elena Reyes.”

Tahimik ang buong room.

Tumingin ako kay Nathaniel.

Then sa photograph.

Then sa pangalan sa envelope.

Mia.

At doon ko na-realize—

hindi lang nila gustong itago kung sino ako.

May taong gustong burahin ang taong kilala nilang Elena Reyes.