FAZER LOGINFRANNY Anim na Buwan Matapos ang Proposal Hindi lang ang amoy ng kape at ulan ang bumubuo sa tahanan namin ngayon, kundi pati na rin ang matamis na amoy ng pancake sa umaga, at kung minsan, ang bahagyang nasusunog na amoy ng bacon kapag si Enzo ang nagluluto. Anim na buwan na ang lumipas simula nang mag-propose siya sa kusina, at pakiramdam ko, bawat araw ay isang panibagong layer ng pagmamahal at pag-a-adjust ang idinadagdag sa aming buhay. Ang singsing sa aking daliri ay isang palaging paalala ng pangakong binuo namin, isang pangako na sa bawat pagdaan ng araw ay mas nagiging matibay. Ang bahay, na dating tila isang malamig at walang buhay na mansyon, ay puno na ngayon ng buhay. Ang mga pader na dating nagpaparamdam sa akin ng pagka-intruder ay bumubulong na ngayon ng mga kuwento ng tawanan, mga lihim na bulungan sa gabi, at ang maliliit na gulo na dala ng dalawang bata. Hindi na ito ang bahay ni Enzo; tahanan na namin ito. Abala ako sa kusi
FRANNY Isang taon pagkaraan Iba na ang hitsura ng bahay ngayon. Hindi sa paraan na nagbabago ang marmol o bakal, nananatili ang mga bagay na iyon, kundi sa paraan na binabago ng buhay ang isang espasyo. May mga drawing na nakadikit sa refrigerator. Isang pares ng maliliit na sneakers na naiwan sa tabi ng hagdan. Isang malambot na kumot na nakabalot sa sopa, na amoy pa rin ng shampoo ni Mason. At tawanan. Palaging may tawanan. Ngayong umaga, ang hangin ay amoy ulan at kape. Ang mga bintana ay nakabukas, at sa kung saan sa labas, ipinapakita ni Sophie kay Mason kung paano sumipol. Ito ay isang kakila-kilabot, mataas na tunog, ngunit pinagtatawanan nilang dalawa, at hindi ko mapigilang tumawa kasama sila mula sa kusina. "Maingat sa dalawang iyan," babala ni Maria, dala ang isang plato ng biscotti sa mesa. "May pinaplano sila." "Palagi naman,
FRANNY Tatlong araw pa lang simula nang umalis si Victoria, pero sa paanuman ay pakiramdam ng bahay ay isang ganap na ibang lugar. Hindi na mabigat ang hangin. Ang mga silid, na dating napakatahimik na maririnig mo ang tik-tok ng grandfather clock sa bulwagan, ay buhay na ngayon sa mga tunog ng tawa ng mga bata, mga kaldero na nagkakalat sa kusina, at si Maria na humuhuni ng isang lumang kanta habang naghahanda ng hapunan. Ang mansyon, kasama ang lahat ng salamin at marmol nito, ay hindi na malamig. Pakiramdam nito ay... tinitirhan. Ngayong umaga, nagising ako sa tunog ng katok ni Sophie sa aking pinto. Nang buksan ko ito, nakatayo siya doon na nakasuot ng hindi magkatugmang medyas at hawak ang kamay ni Mason, pareho silang nakangiti. "Almusal!" buong pagmamalaki niyang sabi. "Nagluluto si Daddy." Kumukurap ako. "Nag-ano siya?" Tumawa si
FRANNY Iba ang pakiramdam ng bahay matapos siyang umalis. Hindi mas tahimik, kundi... mas magaan. Na para bang ang hangin mismo ay sa wakas ay huminga pagkatapos ng matagal na pagpigil. Ang mga takong ni Victoria ang huling bagay na narinig ko habang lumabas siya ng pinto, bawat tunog ay umalingawngaw sa foyer na parang babala. Ang tunog ay nananatili pa rin, mahina at matalas, kahit na wala na siya dito. Sinabi ni Enzo sa driver na dalhin siya kahit saan niya gusto. Hindi siya lumingon. Hindi ko alam kung inaasahan ko siyang lumingon. Sa unang pagkakataon simula nang pumasok ako sa bahay na ito, hindi ako nakaramdam na parang bisita. Hindi ako nakaramdam na parang nanghihimasok sa mundo ng iba. Pagod lang ang nararamdaman ko. Nakita ko si Maria sa kusina pagkaraan ng ilang sandali. Nakatayo siya sa tabi ng kalan, naghahalo ng isang bagay sa isang palayok na
FRANNY Tahimik ang biyahe pabalik sa bahay. Mahina ang ungol ni Mason sa likuran, nakatitig sa bintana na mahigpit na hawak ang kanyang toy dinosaur, hindi alintana sa tensyon na bumabalot sa loob ng sasakyan. Nagmamaneho si Enzo na ang isang kamay ay nasa manibela, ang isa pa ay nakapatong malapit sa gearshift. Hindi siya nagsasalita, at ako rin. Hindi nakakailang ang katahimikan, mabigat ito, puno ng lahat ng alam nating naghihintay sa atin kapag pumasok tayo sa mahabang driveway na iyon. Ang mansyon ay lumilitaw sa paningin sa pamamagitan ng mga puno, lahat ay salamin at bato at matatalas na gilid, at hindi na ito pakiramdam na tahanan. Pakiramdam nito ay isang pagsubok. Nang pumarada si Enzo sa harap, nakatayo na si Maria sa pintuan, nakasuot pa rin ang apron, ang kanyang ekspresyon ay isang halo ng ginhawa at pag-aalala. Sa sandaling makita siya ni Mason, bumaba siya ng sasa
Franny Hindi ko alam kung gaano katagal akong umupo doon matapos umalis si Enzo. Ang silid ay nararamdaman na malawak, masyadong tahimik nang wala ang kanyang mababang boses. Nararamdaman ko pa rin ang init ng kanyang mga kamay sa akin, ang matatag na diin ng kanyang hinlalaki na humahaplos sa galit na pulang marka na iniwan ni Victoria. Medyo masakit ang aking pulso, pero mas malala ang sakit sa aking dibdib—mas mabigat, mas mapanganib. Dapat kong iimpake ang aming mga gamit. Iyan ang patuloy na bumubulong sa akin ng rasyonal na bahagi ko. Si Mason at ako ay makakahanap ng motel sandali, o makikitulog sa isa sa aking mga kaibigan hanggang sa makabangon ako. Hindi ito magiging perpekto, pero magiging ligtas. Iyan ang mahalaga, hindi ba? Pero pagkatapos ay narinig ko ito muli, mababa at matatag, nakaukit sa akin na parang isang panunumpa: Hindi ka pupunta kahit saan. Hindi dahil sa kanya. Hindi kailanman. Ang







