Chapter 5 - She's My Wife

Sa isang ordinaryong gabi napansin ni Mira na may mali kay Sebastian.

Naupo ito sa sofa, suot pa rin ang coat kahit nasa loob na ng bahay, nakasandal ang ulo sa sandalan, bahagyang nakapikit ang mga mata. Madilim ang ilaw sa sala, tahimik ang siyudad sa labas, ngunit ang lalaking nasa harap niya ay tila may pasan na bigat na mas mabigat pa sa katahimikan.

“Gabi ka na naman umuwi,” kaswal na sabi ni Mira habang inilalapag ang bag niya.

Hindi agad sumagot si Sebastian.

Nang tuluyan nitong imulat ang mga mata, doon niya nakita ang hindi niya inaasahan. Mapula ang mga mata nito, punong puno ng pagod na hindi na kayang itago ng yabang o lamig. Sa unang pagkakataon mula nang makilala niya ito, mukhang… marupok si Sebastian.

“Magpahinga ka,” sabi ni Mira matapos ang sandali. “Umuubo ka na naman.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Sebastian, isang ngiting walang saya. “Para kang doktor.”

Kumunot ang noo ni Mira. “Seryoso ako.” 

Tumingin si Sebastian sa kanya, hindi yung karaniwang malamig na sulyap, kundi isang matagal at tahimik na titig, na parang sinusubukang tandaan ang isang bagay na maaaring mawala.

“Hindi mo kailangang mag alala,” mahina niyang sabi.

Hindi na sumagot si Mira.

Matagal na niyang napapansin ang mga bagay na iyon. Ang mga gamot na nakatago sa kabinet, ang mga tawag mula sa ospital tuwing dis oras ng gabi na hindi nito ikinukuwento, ang paraan ng pagtitig ni Madam Cecilia sa anak na parang bawat segundo ay mahalaga. Hindi lang malamig si Sebastian Montenegro.

May sakit siya.

At mas masakit pa roon, nag iisa siya.

Hindi agad nakatulog si Mira noong gabing iyon.

Nakahiga siya sa gilid ng sahig, nakatingin sa munting liwanag na sumisilip mula sa ilalim ng pintuan ng kwarto ni Sebastian. Naisip niya kung ilang gabi na itong ganoon bago pa siya pumasok sa buhay nito, binibilang ang oras, ang hininga, nagpapanggap na wala siyang pakialam kung may bukas pa o wala.

Hindi niya namalayan kung kailan, pero sa kung anong paraan, naghalo halo na ang mga dahilan niya.

Hindi na lang ito kontrata.

At ang pagkakaalam na iyon ang siyang ikinakatakot niya.

***

KINABUKASAN NG HAPON, mas huli kaysa dati umuwi si Mira mula sa trabaho. Halos wala nang tao sa gusali nang lumabas siya, dumidilim na ang langit, at malamig ang hangin ng taglamig. Hinigpitan niya ang yakap ng coat sa katawan at naglakad papunta sa kalsada.

Doon biglang may humawak sa kanya mula sa likuran.

“Na miss mo ba ako?”

Nanlamig ang dugo niya.

Si Carlo.

Bago pa siya makasigaw, yumakap ang braso nito sa baywang niya at kinaladkad siya papunta sa isang nakaparadang sasakyan. Nanlaban si Mira, kumakalmot, pumapalag, nagkikiskisan ang takong ng sapatos niya sa semento.

“Bitawan mo ako!” sigaw niya.

Walang taong malapit. Walang agarang tumulong.

Isinubsob siya ni Carlo sa backseat at marahas na isinara ang pinto. Kumlik ang lock.

“Tumigil ka,” singhal nito habang pumapasok sa driver’s seat. “Pinahiya mo ako. Sinira mo ako. Ito ang utang mo.”

Malakas ang tibok ng puso ni Mira. Dinukot niya ang telepono pero agad itong sinampal ni Carlo palabas ng kamay niya, dumulas sa ilalim ng upuan.

“Hindi ka ililigtas ni Sebastian,” panunuya ni Carlo habang pinaandar ang makina. “Yung gwapo mong asawa? Wala siyang pakialam sa’yo.”

Umusad ang sasakyan.

Napapikit si Mira saglit at pilit na huminga.

Huwag mag panic. Mag isip.

Sinipa niya ang likod ng upuan ni Carlo, paulit ulit, kasabay ng pagsigaw hanggang sa masunog ang lalamunan niya. Nag mura si Carlo habang pilit kinokontrol ang manibela.

At saka—

Isang napakalakas na banggaan.

Tinamaan ang sasakyan sa gilid nang napakalakas, itinapon si Mira pasulong, sumakit ang balikat niya sa seatbelt. Pumutok ang salamin. Umungal ang bakal.

Huminto ang lahat.

Bago pa makagalaw si Carlo, biglang binuksan ang pinto ng driver’s seat.

Si Sebastian.

Maputla ang mukha, pero nakakakilabot ang katahimikan sa mga mata niya.

Hindi siya sumigaw. Hindi siya nag alinlangan.

Hinila niya si Carlo palabas sa kuwelyo at buong lakas itong inihampas sa hood ng sasakyan. Sinubukan ni Carlo lumaban, pero binaluktot ni Sebastian ang braso nito sa likod at idiniin siya pababa, sapat para mawalan ng lakas.

“Hindi ka talaga natututo,” mahina ngunit mapanganib na sabi ni Sebastian.

Gumapang palabas ng sasakyan si Mira, nanginginig ang mga binti.

“Sebastian—” simula niya.

“Sa likod ko,” utos nito nang hindi lumilingon.

Umalingawngaw ang sirena ng pulis sa malayo.

Tumawa si Carlo nang baliw, may dugo sa sulok ng labi. “Akala mo panalo ka na? Akala mo sulit siya?”

Mas humigpit ang hawak ni Sebastian.

“Isang salita pa,” babala niya, “at pagsisisihan mong buhay ka pa.”

Dumating ang mga pulis, kumikislap ang pula at asul na ilaw, hinihiwa ang gabi.

“Anong nangyayari rito?” tanong ng isang pulis.

Bago pa makapagsalita si Mira, humakbang si Sebastian pasulong.

“She's my wife,” malamig niyang sabi. “Hina-harass siya ng gagong ito.”

Tumunog ang mga salitang iyon nang mas malakas kaysa sa mga sirena.

Nanigas si Mira.

She's my wife.

Hindi sa papel.

Hindi sa lihim.

Hindi sa pagpilit.

Sa harap ng lahat.

Nanlaki ang mata ni Carlo habang tinitingnan si Sebastian. Ang mga pulis ay nagkatinginan at agad siyang ginapos.

Habang inilalayo si Carlo, bumigay ang lakas ni Mira.

Nasalo siya ni Sebastian.

Matatag ang mga bisig nito, matibay, protektado sa paraang hindi niya inaasahan at hindi niya napaghandaan.

“Ligtas ka na,” mahina nitong sabi, parang sa sarili.

Tumingala si Mira sa kanya, mabilis ang tibok ng puso.

Sa sandaling iyon, sa ilalim ng kumikislap na ilaw ng pulis at sa harap ng mundo, naintindihan niya ang isang katotohanang hindi na niya kayang itanggi.

Hindi lang siya pinoprotektahan ni Sebastian.

Pinipili niya siya. Hindi nito alam kung hanggang kailan, pero ang mahalaga kay Mira ay nadama nitong importante siya ngayong araw na ito para kay Sebastian.