Chapter 1

The Man She Mistook

Malakas ang bass ng music sa loob ng exclusive lounge bar habang pabago-bago ang kulay ng ilaw na tumatama sa mukha ng mga taong naroon. Expensive perfumes mixed with alcohol filled the air habang ang mahihinang bulungan at paminsang tawanan ay nagsasama-sama sa buong lugar.

Vivoree sat alone sa isang velvet couch sa pinakadulong parte ng VIP area. She crossed her legs elegantly habang hawak ang wine glass sa manipis niyang mga daliri. Her black dress hugged every curve of her body perfectly, enough to make several men glance at her from afar.

Pero hindi niya iyon pinapansin.

She was irritated.

“This is ridiculous…” she whispered under her breath saka inikot ang tingin sa paligid.

Kanina pa siya naghihintay.

Nakausap niya online ang isang discreet agency na nag-ooffer ng “companionship services” para sa mga mayayamang babae. At kahit nahihiya siya noong una, nilunok niya ang pride niya.

She needed to learn.

Hindi puwedeng manatili siyang inosente habang ang fiancé niyang si Damien ay halos ipamukha na wala siyang alam pagdating sa kama.

The memory alone made her jaw tighten.

“Don’t just lie there, Vivoree. Kahit anong ganda mo kung wala ka namang alam…”

Napahigpit ang hawak niya sa wine glass.

She hated that memory.

Kaya heto siya ngayon.

Hiring a man.

A stranger.

Para turuan siya.

“Ma’am, would you like another drink?” magalang na tanong ng waiter.

Vivoree sighed softly. “No. I’m waiting for someone.”

Tumango ang waiter bago umalis.

At doon niya nakita iyon.

A man walking toward the bar counter.

Matangkad.

Broad shoulders.

Black long sleeves rolled perfectly on his forearms habang mabagal itong naglalakad na para bang pag-aari nito ang lugar. His presence alone was enough to silence the people around him unconsciously.

Napalunok si Vivoree.

God.

Hindi niya makita nang maayos ang mukha nito dahil bahagyang nakatagilid ito, pero kitang-kita niya ang matalim na jawline nito at ang seryosong aura na bumabalot dito.

Then the bartender immediately straightened when the man stopped in front of the counter.

“Good evening, sir.”

Sir?

Vivoree frowned slightly.

Maybe mataas lang talaga standards ng agency na ito.

Her gaze slowly traveled over him again.

Expensive watch.

Cold expression.

Dangerously attractive.

Hindi siya mukhang escort.

Pero based sa sinabi ng agency, “high-class” daw ang ipapadala nila.

And damn…

This man looked expensive.

Lumapit siya rito bago pa man niya mapigilan ang sarili niya.

Narinig ni Lorcan ang tunog ng heels na papalapit kaya bahagya siyang lumingon. His eyes landed on a woman wearing a black dress that perfectly matched her fair skin and seductive figure.

His gaze darkened slightly.

Beautiful.

Pero masyadong halata ang tensyon sa mukha nito.

Parang may gustong gawin pero nagdadalawang-isip.

Lorcan remained silent habang pinapanood itong huminto sa tabi niya.

Vivoree cleared her throat.

“Are you… the one I booked?”

For the first time that night—

Lorcan looked genuinely amused.

His eyebrow slowly lifted habang dahan-dahan siyang humarap sa babae.

“And what exactly did you book, Miss?”

God.

His voice was deep.

Calm.

The kind of voice that could easily make a woman weak.

Vivoree forced herself to stay composed.

“You know exactly what I mean,” she answered softly, trying to sound confident kahit na halos mabingi siya sa lakas ng tibok ng puso niya.

Lorcan stared at her for a few seconds.

Then suddenly—

He chuckled.

A low, dangerous chuckle.

At parang mas lalong uminit ang buong paligid dahil doon.

“What’s funny?” iritang tanong na ni Vivoree dahil sa pagtawa nito.

Bahagyang umiling si Lorcan, pero hindi nawawala ang amusement sa mukha nito. Para bang ngayon lang siya nakakita ng babaeng ganito kalakas ang loob na lapitan siya nang basta-basta.

“Leave, just leave, Miss,” malamig nitong sambit.

Pagkasabi noon ay bumaba ang tingin niya sa singsing sa daliri ng babae. His eyes narrowed slightly bago siya napailing ulit.

Agad nang tumalikod si Lorcan at nagsimulang maglakad palayo.

Hindi na niya gusto ang lugar na iyon.

And whenever Lorcan De Luca gets tired of something…

it disappears.

Sa pagkakataong iyon, ibig sabihin lang noon ay mawawala ang buong exclusive bar. Hindi siya pinagbigyan ng may ari, so this bar will completely disappear. That is how powerful he is.

Mabilis ang mga hakbang niya palabas ng building habang tahimik na sumusunod sa kanya ang ilang tauhan niya. Halos yumuyuko pa ang mga empleyado sa daraanan niya habang ang iba ay kinakabahang umiiwas ng tingin.

Pero hindi iyon napapansin ni Vivoree.

Ang nasa isip lang niya ay ang lalaking binayaran niya na bigla na lang siyang iniwan.

“Hey! Mister!” irita niyang tawag habang pilit itong hinahabol gamit ang heels niya.

Hindi lumilingon si Lorcan.

Mas lalo tuloy nainis si Vivoree.

“Excuse me?! I’m talking to you!”

Pero parang hangin lang para rito ang boses niya.

Paglabas nila sa likod ng building ay agad na sumalubong ang malamig na hangin ng gabi. Nasa rooftop sila.

At sa gitna noon ay isang naghihintay na helicopter.

Unti-unting nanlaki ang mata ni Vivoree.

Okay…

Masyado namang bongga para sa isang escort.

Pero bago pa niya tuluyang mapag-isipan iyon...

Umalingawngaw ang unang putok ng baril.

Napasinghap si Vivoree.

Sunod-sunod na putok agad ang narinig niya mula sa loob ng building.

Basag ng salamin.

Pero si Lorcan?

Parang wala lang.

Ni hindi ito lumingon.

Dere-diretso lang itong naglakad papunta sa helicopter habang ang mga tauhan nito ay mabilis nang bumunot ng baril.

Nanigas si Vivoree sa kinatatayuan niya.

What the hell is happening?

“Sir, this way,” sambit ng isa sa mga lalake habang binubuksan ang pinto ng chopper para kay Lorcan.

Pumasok agad si Lorcan sa loob.

At eksaktong isasara na sana ang pinto nang biglang may humawak sa braso ni Vivoree.

“Hey! Let me go!” galit niyang sigaw habang pilit kumakawala.

Halos makaladkad siya ng lalaking naka-black suit papunta sa helicopter.

Naiinis siya.

Sobrang naiinis.

Iniwan na nga siya ng lalakeng binayaran niya, nadamay pa siya sa kung anumang kaguluhan na nangyayari roon.

“What the fvck?” malamig at iritang tanong ni Lorcan nang makita siyang hinihila papasok.

“Pasensya na, Sir,” agad na sambit ng tauhan nito. “Nakita namin siyang nakasunod sa inyo. Baka magsumbong pa na kayo ang sakay ng chopper.”

“Hey!” agad na singit ni Vivoree.

Halos masama ang tingin niya kay Lorcan.

“Binayaran na kita, malaki ang bayad ko sa’yo tapos tatakas ka? Isang linggo na akin ang oras mo tapos bigla kang aalis?!”

Halos hindi makapaniwala ang ilang tauhan ni Lorcan habang nakatingin sa babae.