Chapter 4 - Take Care Of It

Matapos ang kasunduang pinirmahan nila ni Sebastian, may katahimikan na bumalot sa buhay ni Mira—hindi ang uri ng katahimikang payapa, kundi iyong mabigat, mapagmatyag, at puno ng hindi binibigkas na tensyon.

Sa papel, malinaw ang lahat.

Sa loob ng bahay, wala ni isa ang talagang malaya.

Magkasama sila sa iisang bubong, pero para silang dalawang estrangherong napilitang magbahagi ng espasyo. Walang almusal na magkasabay. Walang gabi ng usapan. Walang tanong kung kumusta ang araw ng isa’t isa. Para silang dalawang linya na sadyang hindi dapat magtagpo—pero paulit-ulit na inilalapit ng tadhana.

Para kay Sebastian, sapat na ang ganitong ayos.

Para kay Mira, natuto siyang makisabay.

Tuwing umaga, mas maaga siyang nagigising. Tahimik ang kilos—parang may takot na makalikha ng kahit kaunting ingay. Maghahanda siya ng sarili, kukunin ang bag, at lalabas bago pa man bumaba si Sebastian. Tuwing gabi naman, uuwi siya bago mag-ala-diyes, eksakto sa oras na itinakda ng lalaki, kahit wala namang malinaw na paliwanag kung bakit. 

May mga gabing naririnig niya ang pagbukas at pagsara ng pinto ng study. May mga madaling-araw na naririnig niya ang mahihinang ubo—pinipigilan, parang ayaw ipaalam na may kahinaan.

Hindi siya nagtatanong.

Hindi dahil wala siyang pakialam, kundi dahil alam niyang ayaw ni Sebastian na may nakakakita ng bitak sa kaniyang mundo.

***

Sa trabaho, doon mas ramdam ni Mira ang bigat ng mga pagbabago.

Hindi dahil sa tsismis tungkol kay Carlo—sanay na siya roon. Ang mas ramdam niya ay ang presensya ni Miguel Rosales.

Matagal na niyang alam ang tingin nito sa kaniya. Hindi iyon lantad, hindi agresibo, at lalong hindi bastos. Tahimik lang—pero palagi. Ang tipo ng lalaking hindi humihingi ng kapalit, pero umaasa pa rin sa sarili niyang paraan.

“Mira.”

Napatingin siya mula sa monitor.

Nakatayo si Miguel sa tabi ng mesa niya, may hawak na folder. Maayos ang suot gaya ng dati, pero may kakaibang pag-aalinlangan sa mga mata—parang ilang beses na niyang inulit sa isip ang sasabihin bago tuluyang lumapit.

“May departmental dinner mamaya,” sabi nito. “Sabay-sabay kami. Baka gusto mong sumama.”

Saglit na natahimik si Mira.

Alam niya ang ibig sabihin ng imbitasyong iyon. Alam din niya kung bakit ngayon ito inaalok—matapos ang lahat ng nangyari sa buhay niya. Kung tatanggapin niya, parang binibigyan niya ng maling pag-asa ang isang taong hindi naman niya kailanman hiniling na umasa.

“Sorry,” mahinahon niyang sagot. “May lakad ako.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Miguel. “Palagi ka na lang may lakad.”

Hindi iyon akusasyon. Isa lang iyong obserbasyon—at marahil, isang huling pagsubok.

Tumingin siya diretso kay Mira, tila naglakas-loob.

“May asawa ka na ba talaga?”

Hindi umiwas ng tingin si Mira. Hindi rin siya nagpaligoy-ligoy.

“Meron.”

Parang may bahagyang nabasag sa mukha ni Miguel—hindi galit, kundi pagkakaunawa. Isang realization na dumating nang huli.

“Kung mas maaga kong nalaman,” mahina nitong sabi, “baka hindi na ako umasa.”

Hindi humingi ng tawad si Mira para sa desisyon niya—pero nagsalita pa rin siya, dahil alam niyang hindi siya ganap na inosente sa pag-asang iyon.

“Pasensya na,” sabi niya, simple at diretso.

Tumango si Miguel, pilit ngumiti. “Sana maging masaya ka.”

Pag-alis nito, doon lang napahinga nang malalim si Mira.

Sa araw na iyon, mas malinaw sa kaniya ang pagkakaiba ng dalawang uri ng lalaki—

ang marunong umatras,

at ang marunong manakit.

***

PAGLABAS NI MIRA ng gusali ng opisina, agad niyang nakita ang kotse ni Sebastian na nakaparada sa gilid ng kalsada. Hindi siya nagulat—pero may kakaibang bigat pa rin sa dibdib niya tuwing nakikita niya ang lalaking iyon.

Tahimik siyang pumasok sa sasakyan.

Hindi pa man tuluyang nakakaandar ang kotse, may biglang humarang sa harap.

Si Carlo.

Nakatayo ito sa ilalim ng ilaw ng poste, mga mata’y puno ng galit at panlalait—parang matagal nang nagaabang. Nang makita niyang si Sebastian ang nasa driver’s seat, umangat ang labi niya sa isang mapanuksong ngisi.

“Hey,” sigaw niya. “Ikaw ba ang lalaki ni Mira?”

Nanikip ang noo ni Mira. Ramdam niya ang kahihiyan na gumapang sa balat niya.

Huminto ang sasakyan. Dahan-dahang bumaba si Sebastian.

Tahimik. Diretso. Walang bahid ng emosyon.

“May kailangan ka?” kalmadong tanong nito.

Hindi kilala ni Carlo si Sebastian, pero sa tindig at suot pa lang, alam niyang hindi ito karaniwang tao. Lalo siyang nairita.

“Heh,” nanlait siya. “Ito pala ang napili mo, Mira? Ang arte—mukhang babae. Pang-picture lang ba ‘yan?”

Napakabastos ng mga salitang lumabas sa bibig nito.

“Gusto mo ba ng isa pang bugbog?” galit na singhal ni Mira.

Lalong naging bastos ang tingin ni Carlo, sinusukat si Sebastian mula ulo hanggang paa.

“Talaga bang pinakasalan mo ‘to? May lakas ba ‘yan? O mukha lang ang puhunan?”

Itinaas ni Mira ang kamay niya—handa na siyang sumampal.

Pero biglang hinawakan ni Sebastian ang pulso niya.

“Uwi na,” malamig nitong sabi.

Nanlaki ang mga mata ni Mira. Hindi niya inasahan ang ganitong reaksyon—o kawalan nito.

“Mira, tingnan mo ang nahanap mo!” lalong lumakas ang loob ni Carlo. “Duwag! Maganda lang ang mukha, wala namang silbi!”

Ayaw manahimik ni Mira, pero itinulak siya ni Sebastian papasok sa passenger seat.

“Ang pakikipagtalo,” mababang sabi nito, “walang silbi.”

Isinara niya ang pinto.

“Duwaaaag!” sigaw ni Carlo.

Tumigil si Sebastian sa tapat ng kotse, tumingin kay Carlo nang malamig, at nagsalita nang payapa—pero may bigat.

“Mas madaldal ka pa sa babae.”

Umandar ang kotse bago pa makasagot si Carlo.

Sa salamin, nakita ni Mira si Carlo na sinisipa ang puno sa galit.

Tahimik ang loob ng sasakyan. Mabigat.

Habang nakahinto sa stoplight, tumawag si Sebastian.

“Take care of it.”

Inakala ni Mira na tungkol iyon sa trabaho.

Pagdating sa tapat ng apartment niya, bumaba si Mira, hawak ang coat na ipinahiram nito.

“Ibabalik ko na lang ‘to,” mahina niyang sabi.

Tumingin sa kanya si Sebastian.

“Ang panget ng taste mo.”

Hindi siya makapagtalo. Totoo naman.

“Pasensya na sa abala,” sabi ni Mira.

“Alam mo naman,” sagot nito, saka tumingin palayo.

Pagkasara ng pinto, mabilis na umalis ang kotse.

Pagod. Iyon lang ang naramdaman ni Mira.

***

MADALING-ARAW, ginising siya ng tawag ni Bea.

“Group chat. Ngayon na.”

999+ messages.

Isang video ang paulit-ulit na pinapanood ng lahat—si Carlo, duguan at nakaluhod sa isang abandonadong bodega, binubugbog nang walang awa. Hindi sa papatay na paraan, kundi para ipahiya.

Hindi siya nakatulog muli.

Pagsikat ng araw, tinawagan niya si Sebastian.

“May pinagawa ka ba kay Carlo?” diretso niyang tanong.

“Oo,” walang pag-aalinlangang sagot nito.

Hindi niya inasahan ang katapatan.

“Naaawa ka ba?” tanong ni Sebastian.

“H-Hindi,” agad niyang sagot. “Nag-aalala lang ako… baka ikaw ang madamay.”

“Wala kang kinalaman,” malamig nitong sabi. “At hindi rin ikaw ang dahilan.”

Naputol ang linya.

Nakatitig si Mira sa itim na screen, magulo ang isip.

Sa gabing iyon, unang beses niyang naisip—

baka ang “Take care of it” ay hindi kailanman tungkol sa trabaho.