Chapter 6 - Their Violations

Hinawakan ni Sebastian ang kamay ni Mira, at sa pagkakataong iyon ay walang pag-aalinlangan sa pagitan nila. Hindi iyon aksidente, hindi rin iyon basta reflex—sadyang pinili nilang hindi bumitaw. Magkatabi silang nakatayo habang pinapanood si Carlo na pinoposasan ng mga pulis, ang ilaw ng patrol car ay paulit-ulit na tumatama sa kanilang mga mukha, parang nagpapaalala na totoo ang lahat ng nangyayari.

Isang malinaw na paglabag iyon sa kasunduan nila.

At alam ni Mira kung sino ang unang lumabag.

Napangiti siya nang bahagya, isang ngiting may halong hiya at kakaibang saya na pilit niyang tinatago. Si Sebastian ang nauna. Hindi lang sa paghawak ng kamay niya—kundi sa mas mabigat na bagay.

“She’s my wife.”

Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip niya.

Ipinagbabawal iyon. Malinaw sa kontrata nila na hindi dapat isapubliko ang kasal. Hindi ito dapat maging totoo sa paningin ng iba, at lalong hindi dapat maging totoo sa pagitan nilang dalawa.

Pero ginawa iyon ni Sebastian—walang pag-aatubili, walang paliwanag.

At iyon ang mas nakakapagtaka.

Ngunit may isang bagay na mas mahalaga kaysa sa lahat ng iyon.

Isang patakaran na hindi nila kailanman dapat sirain.

Hindi sila dapat mahulog sa isa’t isa.

Iyon ang sentro ng kasunduan. Iyon ang linya na hindi dapat tawirin.

Dahil sa sandaling gawin nila iyon, wala nang babalikan.

At para masigurong hindi iyon mangyayari, si Sebastian mismo ang nagtakda ng parusa.

Kapag may lumabag, kailangan nitong pumunta sa sentro ng siyudad, mag-squat at tumalon habang tumatahol na parang aso.

Isang kahihiyang parusa.

Isang bagay na hindi mo iisiping manggagaling sa isang Sebastian Montenegro.

Ngunit sa likod ng pagiging katawa-tawa nito, malinaw ang intensyon—gawin itong sapat na nakakahiya para walang maglakas-loob sumugal.

At sa totoo lang, hindi iyon ginawa para sa kanya.

Ginawa iyon para kay Mira.

Isang paalala kung gaano niya ito kaayaw noon.

Kung gaano niya gustong manatili ang lahat sa pagitan nila bilang isang kasunduan lang.

At wala nang higit pa.

***

Sa loob ng presinto, malamig at tahimik, ngunit puno ng tensyon ang paligid. Nakaupo si Mira sa isang silyang bakal, tahimik na pinagmamasdan ang mga taong abala sa kani-kanilang gawain. Nandoon ang ilang pulis na nag-uusap, ang iba’y nag-aasikaso ng papeles, ngunit ang atensyon niya ay nakatuon lamang sa isang direksyon.

Kay Sebastian.

At sa lalaking katabi nito.

Si Nico Agustin—ang personal assistant at pinakamalapit na pinagkakatiwalaan ni Sebastian. Maayos ang tindig nito, kalmado ang boses, ngunit halatang sanay sa ganitong sitwasyon. Hawak nito ang mga dokumento habang kausap ang mga pulis, detalyadong ipinapaliwanag ang mga kasong isasampa laban kay Carlo.

“Attempted abduction, harassment, at physical assault,” malinaw niyang sabi. “Siguraduhin nating hindi siya agad makakalabas.”

Tumango ang pulis, tinanggap ang mga papeles.

Walang emosyon sa mukha ni Sebastian habang nakatayo sa tabi, ngunit halata ang presensya nito—mabigat, mapanganib, at handang gumalaw anumang oras.

Hindi siya lumalapit.

Pero hindi rin siya umaalis.

At sapat na iyon para kay Mira.

Makalipas ang ilang sandali, lumapit si Nico sa kanila.

“Naayos ko na ang initial filing,” sabi niya kay Sebastian. “Pwede nang ipagpatuloy bukas ang formal statement.”

Tumango si Sebastian. “Good.”

Saglit na tumingin si Nico kay Mira. “Miss Mira, kung may kailangan po kayo, sabihin niyo lang.”

Bahagya siyang ngumiti at tumango. “Salamat.”

Pagkatapos noon ay muling bumalik si Nico sa kanyang trabaho, at si Sebastian naman ay tumayo nang tuwid.

“Tara na,” maikli nitong sabi.

Wala nang tanong si Mira. Sumunod na lang siya.

Tahimik ang biyahe pauwi.

Walang nagsasalita, pero hindi iyon komportableng katahimikan—iyon ay punong-puno ng mga bagay na hindi masabi.

Nakatingin si Mira sa labas ng bintana, ngunit ang isip niya ay nananatili sa lalaking nasa tabi niya.

“She’s my wife.”

Hindi niya iyon maalis sa isip niya.

“Bakit mo sinabi ‘yon?” sa wakas ay tanong niya.

Huminto ang sasakyan sa isang traffic light. Hindi agad sumagot si Sebastian. Ilang segundo ang lumipas bago ito nagsalita.

“Kailangan.”

Isang simpleng sagot.

Pero hindi sapat.

“Hindi iyon parte ng kasunduan natin,” dagdag niya, mas mahina na ang boses.

Dahan-dahang lumingon si Sebastian sa kanya. Ang titig nito ay diretso, matalim, at tila sinusukat ang bawat reaksyon niya.

“At ang paghawak mo sa kamay ko,” sagot nito, “parte ba ‘yon?”

Napatigil si Mira.

Wala siyang maisagot.

Dahil pareho silang may kasalanan.

Pareho silang lumabag.

At pareho nilang alam iyon.

Muling umandar ang sasakyan, at muling bumalot ang katahimikan.

Ngunit iba na ito ngayon.

Mas mabigat.

Mas totoo.

Pagdating sa bahay, agad bumaba si Mira at pumasok sa loob. Ramdam niya ang pagod sa buong katawan, ngunit higit pa roon ang pagod na hindi niya maipaliwanag.

Sumunod si Sebastian, ngunit huminto ito sa may pintuan.

“Kailangan kong umalis,” sabi nito.

“Work?” tanong niya.

Tumango ito. “May aasikasuhin pa.”

Sandaling nagkatinginan ang dalawa. Parang may gustong sabihin si Mira, pero hindi niya alam kung paano sisimulan.

Kaya tumango na lang siya. “Mag-ingat ka.”

Walang ngiti.

Walang dagdag na salita.

Pero may kung anong nanatili sa pagitan nila.

Bago tuluyang umalis, saglit siyang tiningnan ni Sebastian—isang tingin na masyadong matagal para maging casual, ngunit masyadong tahimik para mabasa.

Pagkatapos ay tumalikod ito at umalis.

At muli, naiwan si Mira.

Mag-isa.

Tahimik ang bahay.

Masyadong tahimik.

Dahan-dahan siyang naupo sa sofa, parehong lugar kung saan nagsimula ang lahat ng pagdududa niya tungkol kay Sebastian. Napahinga siya nang malalim, ngunit hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib niya.

Hindi dahil kay Carlo.

Kundi dahil sa nangyari pagkatapos.

Sa mga salitang hindi dapat sinabi.

Sa mga kilos na hindi dapat ginawa.

At sa pakiramdam na hindi na niya kayang balewalain.

Dahan-dahan niyang kinuha ang telepono at tinitigan iyon ng ilang segundo bago tuluyang tumawag.

Ilang ring lang ang lumipas bago may sumagot.

“Mira?”

Si Bea.

At sa simpleng pagkarinig ng boses nito, parang biglang bumigay ang lahat ng pinipigilan niya.

“Bea…” mahina niyang tawag.

“Ano’ng nangyari? Okay ka lang ba?” agad na tanong nito.

Napapikit si Mira, pilit inaayos ang boses.

“May nangyari kanina… pero okay na ako.”

Hindi iyon ang totoo.

Alam niya.

At alam din ni Bea.

“Hindi lang ‘yon,” dugtong niya, mas tahimik na ngayon. “Parang… may nagbabago.”

Tahimik sa kabilang linya.

“At natatakot ako,” amin niya.

Dahil alam niya kung saan patungo iyon.

At kapag nangyari iyon—

Kapag tuluyan nilang nilabag ang pinakamahalagang patakaran—

Wala nang paraan para umatras.

At wala nang kasunduan ang makakapigil sa kung anong mangyayari sa kanila.