Chapter 7

Kakalapag pa lamang ni Adrian Villareal mula sa kanyang flight nang makarating sa kanya ang balita tungkol sa kasal ni Sebastian. Kung hindi lang siya abala sa mga responsibilidad sa ibang bansa, matagal na sana siyang umuwi para makita ang babaeng iyon.

At ngayong kakabalik pa lang niya at narinig niyang tumira na ang babae sa bahay ni Sebastian—at mas lalong nakakagulat, pumayag pa ito—hindi na siya nag-aksaya ng oras. Dumiretso siya sa isang private bar kung nasaan si Sebastian nang hindi na nagpapalit ng damit.

Pagpasok niya, agad niyang nakita ang kaibigan na kalmado lamang na nakaupo sa sofa, isang kamay ay nakasandal sa sandalan habang ang isa ay marahang umiikot sa hawak na baso ng alak. Tila walang pakialam si Sebastian sa mga nangyayari sa paligid—parang ang buong mundo ay kayang i-mute basta’t piliin niya.

Ngunit kilala siya ni Adrian.

Alam niyang ang ganitong katahimikan ay hindi kawalan ng pakialam—kundi pagpipigil.

“Matagal na ba kayong nag-uusap ni Nico?” tanong ni Sebastian, magaan ang tono ngunit may halong lamig na hindi kayang itago.

Hindi agad sumagot si Adrian. Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit, tila ba sinusukat ang pagitan nila. Kinuha niya ang baso ng alak sa mesa nang walang paalam at inubos iyon sa isang lagok, parang sinusubukang palamigin ang sarili o takasan ang tensyon sa hangin.

Isang maliit na buntong-hininga ang kumawala sa kanya bago siya muling nagsalita.

“Nag-aalala lang ako sa’yo,” sabi niya, parang kaswal lang ang usapan—parang walang bigat ang bawat salitang binibitawan niya.

Bahagyang kumunot ang noo ni Sebastian, at sa isang iglap ay lumamig ang buong aura niya. Hindi niya kailangang itanong kung saan galing ang impormasyon. Si Nico lang ang may access sa ganoong detalye.

At kung sino man ang nagkalat ng balita—

Hindi niya iyon pinahintulutan.

At lalong hindi niya iyon ikinatuwa.

Wala siyang gana sa ganitong usapan.

Hindi niya kailangan ng opinyon.

Hindi niya kailangan ng panghihimasok.

Sa totoo lang, sapat na ang iniisip niya tungkol sa babaeng nasa bahay niya ngayon para sumikip ang dibdib niya sa inis.

Isang dagdag na presensya.

Isang hindi planadong variable.

Isang komplikasyon na hindi niya dapat pinayagan mula pa lang sa simula—ngunit heto na ngayon, naroon na, hindi na mababawi.

At ang mas nakakainis—

Hindi niya ito basta-basta maalis.

Lalong dumilim ang ekspresyon niya, kahit hindi halata sa unang tingin.

“Don’t fall in love with her,” biglang sabi ni Adrian habang nagsasalin ulit ng alak sa baso niya, tila ba wala lang—parang ang sinasabi niya ay hindi kayang guluhin ang isang katulad ni Sebastian.

Ngunit mali siya.

Bahagyang tumigil ang galaw ni Sebastian.

At saka siya napatingin.

Diretso.

Malamig.

Mapanganib.

“May sakit ka ba?” diretso niyang sagot, walang emosyon ang boses ngunit sapat para maramdaman ang iritasyon.

Ngumiti lang si Adrian, tila ba inaasahan na niya ang reaksyon. Walang bahid ng pagkapikon sa mukha niya—sa halip, mas lalo pa siyang naging relaxed, parang mas naaaliw pa sa sitwasyon.

“Isipin mo,” patuloy niya, parang nagkukuwento lang, “isang babae—nakatira sa iisang bahay kasama mo.”

Ilang segundo siyang tumigil, iniikot ang alak sa baso bago muling nagsalita.

“Hindi na malayo na pati puso mo, mapasok na rin niya.”

Sa simpleng pangungusap na iyon, tila mas lalong bumigat ang hangin sa paligid.

At doon tuluyang nainis si Sebastian.

“Kung hindi ka marunong magsalita, tumahimik ka na lang,” malamig niyang sabi, hindi na tinatago ang pagkainis.

Ngunit si Adrian—

Hindi siya ang tipo ng taong uurong.

Umiling lang siya, ang ngiti sa labi ay may halong pang-aasar.

“Hindi porket hindi ako nagsasalita, hindi ko na kayang magsalita,” sagot niya, parang sinasadya pang pahabain ang usapan.

Isang matalim na tingin ang ibinato sa kanya ni Sebastian—isang tingin na kayang magpatigil ng kahit sino.

Ngunit hindi si Adrian.

Kalmado lang siyang umiinom muli ng alak, tila ba walang nararamdamang tensyon. Parang sanay na siya sa ganitong klaseng atmospera—o marahil, sinasadya niyang panatilihin iyon.

At sa pagitan ng katahimikan nila, sa pagitan ng mga salitang may halong biro at babala, may isang bagay na hindi kailangang sabihin nang direkta.

Pareho nilang alam.

Hindi na simpleng usapan ang lahat.

Hindi na ito basta tungkol sa isang babae na nakatira sa iisang bahay.

May mas malalim na bagay na unti-unting nabubuo—isang bagay na hindi kontrolado ni Sebastian, kahit gaano pa niya kagustuhin.

At iyon ang mas delikado.

***

Sa bahay naman nina Sebastian at Mira, ibang eksena ang nagaganap. Naroon si Mira, ka-videocall ang kaniyang matalik na kaibigan na si Bea na siyang nasa isang business trip malayo sa kaniya. Kaya naman hanggang videocall lang sila muna ngayon. 

Nasa harap ng camera si Bea, abala sa paglalagay ng face mask habang nakakunot ang noo, halatang nag-aalala.

“Don’t fall in love with him,” diretsahang sabi niya.

Sa kabilang side, nakaupo si Mira sa dining chair, tahimik na kumakain ng noodles na parang wala lang.

“Huwag kang masyadong mag-alala,” kaswal niyang sagot. “Hindi mangyayari.”

Ngunit hindi kumbinsido si Bea.

“Magkasama na kayo sa iisang bahay,” sabi niya, halatang hindi mapakali. “Madaling mawalan ng kontrol sa ganitong setup.”

Humigop si Mira ng sabaw bago sumagot, tila walang anumang bigat ang sinasabi.

“Hindi talaga,” sabi niya. “Sinubukan ko na nga eh. Umupo ako sa kandungan niya, pero itinulak niya pa rin ako.”

Sandaling tumahimik si Bea, parang pinoproseso ang narinig.

“Even if I stood naked in front of him,” dugtong ni Mira na parang nagkukuwento lang ng simpleng bagay, “hindi siya mawawalan ng kontrol.”

Sa puntong iyon, wala talagang duda si Mira.

Si Sebastian, puro salita lang.

Kapag dumating sa totoong sitwasyon, hindi niya kayang gawin.

Sa ibang babae, baka hindi maglakas-loob si Bea na magsalita ng ganoon. Pero kay Mira—

Hindi na kailangan ng anumang effort.

Kahit sinong normal na lalaki, kapag naiwan sa isang kwarto kasama siya, mahihirapang manatiling kalmado.

Ngunit si Sebastian—

Iba.

“Kaya huwag kang mag-alala,” dagdag ni Mira habang umiinom muli ng sabaw. “Kahit may mangyari man, ako pa ang unang mawawalan ng kontrol.”

Natapos niya ang huling higop ng sabaw at ibinaba ang chopsticks sa mesa.

“Gwapo siya,” dagdag niya, parang nag-iisip nang malalim. “Maganda ang katawan. Kung magkakaanak ako sa kanya, siguro… magiging maganda ‘yon.”

Napatawa si Bea sa sinabi niya.

“E di go,” biro nito. “Mag-anak ka na sa kanya.”

Kumuha si Mira ng tissue at pinunasan ang labi niya, tila ba normal lang ang lahat ng sinasabi niya.

“At kapag bumalik siya,” sabi niya nang walang pag-aalinlangan, “susubukan ko.”

At sa paraan ng pagkakasabi niya, hindi iyon biro.

Hindi iyon panunukso.

Kundi isang plano.

Isang bagay na maaaring magbago sa lahat—kapag naisakatuparan.

At sa sandaling iyon, kahit hindi niya aminin—

Maging si Mira ay nagsisimula nang lumapit sa linya na matagal na nilang ipinagbabawal tawirin.