The Only Exception

ขาเรียวสวยที่กำลังพาดพิงไปกับพนักโซฟาใจกลางห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์การถ่ายภาพ 'ขนม' วาดลวดลายการโพสต์ท่าตามแบบฉบับของนางแบบแนวเซ็กซี่ได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่มีอาการเคอะเขินแต่อย่างใด ฝ่ามือเรียวสวยทั้งสองข้างกอบกุมหน้าอกกลมโตสองเต้าพลางใช้สายตาจิกไปที่เลนส์กล้อง ชั้นในตัวจิ๋วลายลูกไม้สีขาวสะอาดตาใช้ปิดบังเพียงส่วนสงวนไว้อย่างหมิ่นเหม่ยิ่งทำให้เธอยิ่งดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก เสียงชัตเตอร์ดังระรัวต่อเนื่องในขณะที่หญิงสาวก็ปรับเปลี่ยนท่าไปเรื่อย

แชะ! แชะ! แชะ! 

" สวยครับ " ตากล้องที่หันเลนส์จดจ้องไปยังตัวนางแบบเอ่ยชมอย่างพอใจกับความเป็นมืออาชีพของหญิงสาว ขนมโพสต์ท่าทางและใช้สายตาเก่งมาก ๆ จึงทำให้นิตยสารแนววาบหวิวเลือกเธอขึ้นปกอยู่บ่อยครั้ง

" โอเคครับ เรียบร้อย " ชายหนุ่มลดกล้องลงต่ำจากใบหน้าพลางส่งยิ้มให้นางแบบที่ยิ้มรับเขาก่อนจะมีผู้หญิงอีกคนวิ่งเอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัวร่างเล็กที่เพิ่งทำหน้าที่เสร็จหมาด ๆ

" ขอบคุณค่ะ " ขนมเอ่ยขอบคุณหญิงสาวที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี ก่อนจะเดินมาหาชายหนุ่มที่เลื่อนดูรูปภาพที่เพิ่งถ่ายเสร็จ

" เป็นไงบ้างคะ? "

" เก่งมากเลยครับน้องขนม ภาพออกมาสวยมาก ๆ ไม่แปลกใจเลยที่เค้าพากันแย่งตัวเราไปขึ้นปก "

" แหม๋~ ชมกันเกินไปแล้ว พี่เตอร์ถ่ายสวยด้วยแหละ ไม่งั้นรูปหนมไม่ออกมาดีขนาดนี้หรอกค่ะ " เสียงหวานใสเอ่ยพร้อมกับคลี่ยิ้มบางให้ตากล้องคนสนิท ที่มีงานทีไรเป็นต้องเจอเค้าทุกที ให้พูดกันจริง ๆ แล้วเค้าก็ฮ็อตไม่แพ้เธอหรอก เตอร์ถือเป็นตากล้องอิสระอันดับต้น ๆ ที่ถูกเรียกตัวมาทำงานให้กับนิตยสารต่าง ๆ ด้วยฝีมือการถ่ายภาพที่เขาเก็บเกี่ยวประสบการณ์มานับสิบปี ทำให้ขนมและเตอร์เจอกันอยู่บ่อยครั้ง

" เราโพสต์ท่าเก่งแถมหุ่นดีขนาดนี้ ใครถ่ายให้ก็ออกมาสวยทั้งนั้นแหละ "

" หูยย~ ชมเก่ง แต่ก็ขอบคุณค่ะ " เธอยิ้มหวานให้ชายหนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเปลี่ยนชุดที่ถูกเตรียมไว้สำหรับนางแบบ

ร่างเล็กเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมที่เธอใส่มาตั้งแรก ก่อนจะล้วงเอาสมาร์ตโฟนในกระเป๋าถือใบเล็กออกมา พลางหย่อนสะโพกลงที่เก้าอี้ภายในห้องและต่อสายหาใครบางคน

" ฮัลโหล~ ยัยฟ้าครึ้มอยู่ไหน " เสียงเล็กแหลมถามปลายสายทันทีเมื่ออีกคนกดรับสาย

' โอ้ยยย~ ฉันก็มาทำงานน่ะสิยะ แกรู้เวลาทำงานฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ ' ปลายสายแว้ดกลับทันทีตามประสาเพื่อนสาวที่พูดคุยเย้าแหย่กันจนคุ้นชิน

" เออ ก็รู้ แกล้งถามไปงั้นแหละ...ดีเลย ถ้าแกทำงานช่วยบอกน้องชายแกมารับฉันหน่อยสิ ดึกแล้วไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว "

' เหอะ~ มามุขนี้อีกละ ถามจริงเถอะไม่เบื่อบ้างเหรอไอ้มุกไม่ยอมขับรถไปทำงานแล้วอ้างว่าขี้เกียจขับเพื่อจะให้น้องชายฉันไปรับเนี่ย? แล้วอีกอย่างไอ้ฝุ่นมันเคยไปรับแกสักครั้งยังห้ะ!? ' ขนมกลอกตามองบนก่อนจะถอนหายใจใส่ปลายสายเสียงดังอย่างรำคาญ

" เออ ไม่เคยมารับแล้วยังไงอ่ะ แกช่วยเพื่อนหน่อยไม่ได้รึไง พูดโน้มน้าวเป็นไหมห้ะ! "

' อิคนพูดโน้มน้าวเป็นไม่โทรหามันเองล่ะ ฉันพูดจนไม่รู้จะพูดยังไงละ มันไม่ไปรับแกหรอก เลิกตื๊อมันได้ละอีคนตายด้านแบบนั้นอ่ะ '

" นี่! อย่ามาว่าฝุ่นของฉันนะ ตอนนี้ฝุ่นอาจจะยังไม่รู้ใจตัวเองว่าจริง ๆ แล้วชอบฉันอยู่แต่ต้องคีพลุคคูล ๆ ไว้เพื่อรักษาภาพลักษณ์อยู่ไง ฉันตามจีบอยู่ทุกวันแกคิดว่าน้องชายแกจะไม่รู้สึกอะไรกับคนสวย ๆ อย่างฉันจริง ๆ น่ะเหรอ? "

' มั่นไม่ไหว ก็เห็นตามมาเป็นปี ๆ ละ มันเคยสนใจแกไหมห้ะ? แกอาจจะตกผู้ชายได้เป็นร้อยแต่หนึ่งในร้อยนั้นไม่มีน้องชายฉันแน่นอน '

" ไม่จริง น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับใจคนไม่เคยได้ยินเหรอ? ตามตื๊อทุกวันมันต้องได้สักวันแหละ" ขนมเถียงปลายสายอย่างมั่นอกมั่นใจพร้อมกับกอดอกเชิดหน้า

' น้ำหยดลงหินทุกวันหินรำคาญ แกก็ไม่เคยได้ยินใช่ม้ะ? นี่ยัยหนม ผู้ชายมีเป็นร้อยเป็นพันแกจะมาตามตื๊อไอ้ฝุ่นมันทำไมห้ะ ช่วงเวลาหนึ่งปีที่แกตามมันเนี่ยแกมีผัวเป็นร้อยคนแล้วมั้ง '

" ก็อยากได้น้องแกเป็นผัวอะทำไม แล้วฉันก็จะเอาให้ได้!! "

' โอ้ยย~ สาธุ ขอให้ได้เถอะ ถ้าแกได้น้องฉันเป็นผัวนะให้เลยแสนนึง '

" นี่ยัยฟ้าครึ้มอย่ามาท้าฉันนะ "

' ทำได้ป่ะล่ะ ' ปลายสายเอ่ยอย่างท้าทาย

" ได้! ต้องทำให้ได้คอยดู เตรียมตัวต้อนรับว่าที่น้องสะใภ้คนนี้ได้เลย!! " ขนมพูดกับอีกคนด้วยความมั่นใจถึงแม้ลึก ๆ แล้วจะแอบหวั่นกับคำท้าทายของเพื่อนสาว เพราะรู้ดีว่าน้องชายของเพื่อนนั้นเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ แค่คุยด้วยธรรมดาอีกฝ่ายยังไม่อยากจะคุยด้วยเลย นี่จะต้องจับมาทำผัวก็ใช่เรื่องง่ายที่ไหน แต่ก็รับปากเพื่อนไปแล้วอ่ะ ได้ทั้งน้องชายเค้าแถมได้เงินมาอีก ทั้งขึ้นทั้งร่องใครจะไม่เอาล่ะ

' เหอะ~ ก่อนจะทำให้มันมาเป็นผัวแกเนี่ย บอกมันให้ไปรับแกให้ได้ก่อนเถอะ '

" หน็อย~ยัยฟ้าครึ้ม ดูถูกฉันมากเกินไปละนะ "

' ขี้เกียจคุยกะแกละ เสียเวลาทำงานฉิบหาย แค่นี้นะ...อ่อ แล้วอีกอย่างถ้าคิดจะมาเป็นน้องสะใภ้ฉันละก็ เลิกเรียกฉันว่าฟ้าครึ้มได้ละ ไม่งั้นฉันจะไปเป่าหูไอ้ฝุ่นไม่ให้คุยกับแก '

" จ้าาาาา คุณฟ้าใส ลำพังทุกวันนี้ฝุ่นยังไม่อยากจะคุยกับฉันอยู่ละ ถ้าแกทำแบบนั้นฉันโกรธแกแน่ "

' งั้นก็เรียกดี ๆ แค่นี้แหละ! ' ฟ้าใสตัดสายทันทีหลังเอ่ยจบโดยที่ขนมยังไม่ได้ตอบกลับอะไร

" ฮึ่ยย ยัยเพื่อนบ้า เป็นเพื่อนประสาอะไรแทนที่จะช่วยเพื่อน " ขนมเอ่ยกับสมาร์ตโฟนที่ถืออยู่ในมือหลังจากที่ถูกอีกคนตัดสายไปเสมือนว่าสิ่งของในมือคือเพื่อนสนิท

หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ในมือก็ถูกต่อสายหาบุคคลที่สามที่ถูกกล่าวถึงเมื่อสักครู่ และไม่นานนักปลายสายก็กดรับก่อนจะกรอกเสียงแข็งกลับมา

' ว่า? ' ขนมได้ยินน้ำเสียงเฉยชาที่ฟังจนชินแล้วก่อนจะตอบกลับอีกคนไป พร้อมกับทำใจดีสู้เสือปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้ดีขึ้น

" ฝุ่นนน อยู่ไหนอ่ะ ช่วยมารับพี่หน่อยได้ไหม พี่เพิ่งเลิกงานอ่ะ " ขนมทำเสียงออดอ้อนอย่างที่ชอบทำกับอีกคนแต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ไต้ฝุ่นจะหลงคารมหรือเผลอไผลกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนแบบนี้สักครั้ง

' ใช่เรื่อง? ' ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

" โถ่~ ฝุ่น นี่มันดึกมากเลยนะ จะปล่อยให้พี่กลับคนเดียวจริง ๆ เหรอ? " คนตัวเล็กแสร้งทำเสียงน่าสงสารหวังให้อีกคนใจอ่อนอย่างที่ชอบทำทุกๆครั้ง

' ไปเองได้ก็ต้องกลับเองได้สิ ทำไมผมต้องไปรับด้วย แค่นี้นะ '

ตู๊ด..

" ดะ...เดี๋ยว ฝุ่น! ฝุ่น! ไต้ฝุ่น ฮึ่ย!! ไอ้เด็กบ้า!! " ขนมสบถเสียงดังกับสมาร์ตโฟนของตน พร้อมกับฟึดฟัดใช้มือทุบกระเป๋าถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ตัวอย่างอารมณ์เสีย

" สักวันเถอะ พี่จะทำให้นายกลับมาง้อให้ได้ ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี " ขนมยกแขนขึ้นกอดอกอย่างงอน ๆ ทั้ง ๆ ที่งอนไปอีกฝ่ายก็ไม่ง้ออยู่ดี