LOGIN“I'm glad you find me handsome,” Matteo replied in a husky voice.“Bakit? Hindi ka naniniwala?” tanong ko.“If you said I am, then I am.”I let out a laugh. “Hindi ako magkakaroon ng maraming kaaway kung hindi ka gwapo.”Unti-unting tumaas ang gilid ng labi ko.“Go and do your makeup. We're gonna be late.”“Hindi pa tuluyang tuyo ang buhok ko. Can you do it for me?” I said, pouting at him.Tinapos niya ang ginagawa niya sa sleeves niya at saka kinuha sa akin ang blower. He blow-dried my hair gently.Ngumiti ako at saka naglagay na rin ng make-up.Nang matapos niyang patuyuin ang buhok ko, he kissed it. He then made me look up and kissed my forehead.“Why do you look beautiful?” tanong niya rin.Tumawa ako. “Siyempre, ako na ito.”He snorted and cocked a brow at me.Matapos namin ay umalis din kami para kitain sina Miguel. Kay Matteo nila ibinigay ang address kaya hindi ko alam ang agenda. I was just going with the flow.Kaya nagtaka ako nang huminto ang kotseng sinasakyan namin sa tap
“Bakit sila pupunta sa US?” tanong ko.“I don't know yet but Miguel is inviting us,” sagot ni Matteo.Dahil matagal na hindi kami nagkita dahil sa problema nila kay Leo, isang buwan din siyang nanatili sa akin.Bukas ang flight namin pabalik sa US kasi darating din sina Miguel. And they are inviting us. Hindi alam ni Matteo kung bakit. Maybe a double date again?Nilagay ko sa maleta ang huling damit ko. Ang tinira ko na lang sa cabinet ay ang isusuot ko bukas sa flight namin. Tapos na akong mag-impake. Tapos narin si Matteo. Matapos din naming mag-dinner ay maaga kaming natulog para sa flight bukas.Kinabukasan nga ay maaga kaming nagising. Ngumiti ako habang lumalabas na kami ng villa. I stayed there for a while na parang naninibago ako na aalis na ako.“Thank you for staying with us, Ms. Zaria. It has been a pleasure serving you. We wish you all the best and hope our paths cross again someday,” sabi sa akin sa front desk nang mag-check out ako after a few months.Ngumiti ako sa bab
Hindi natuloy ang pag-alis ni Matteo ng Pilipinas. Hindi kami nagkita sa loob ng isang buwan na usapan namin.“You said one month. I miss you really badly,” I said on the line. Medyo nag-iinit ang mata ko dahil sa nalaman kong hindi kami magkikita.And who knows when we are going to see each other again?I heard him sigh frustratedly.“You don't know how badly I miss you. I just can't leave now. The whole family is busy… and Leo is not here.”Pumikit ako nang mariin. Hindi na ako nagsalita at ibinaon ang ulo sa unan.I was so excited it's already another month only to end up this disappointed?“Baby,” he called but I refused to talk.I heard him groan.“Damn it! Kung ako lang, matagal na akong nasa iyo. Luca was just so pissed off. Si Leon lang ang hinahayaang lumabas ngayon,” he explained, almost begging.I shook my head, refusing to understand him.“Bakit siya lang? What's so important about him? And you told me we'll see each other after one month!” mataas na boses kong reklamo.I
“I will see you again, okay,” natatawang bulong ni Matteo sa akin.He thought I'm being silly but I'm really sad. Hindi ko alam kung bakit. Alam ko naman na ngayon siya babalik sa Pilipinas. Wala naman akong nararamdaman na lungkot kahapon.In fact, we had a double date yesterday. Ang saya-saya ko. Lahat ng ginawa namin, kasama si Yana at Miguel.Isa pa, sanay na ako na palagi siyang bumabalik sa Pilipinas. Kaya hindi ko alam kung bakit nagiging emosyonal ako ngayon.I chuckled to hide my sadness.“After one month. Baka abutin na naman ng six months! Ang tagal no'n!” reklamo ko na half meant.“One month and I'll see you again,” bulong niya ulit at saka kinalas ang yakap sa akin.The sudden absence of his warm hugged made me felt sad.He waved at me. I waved back. Nauuna na sina Yana at Miguel. Nakapagpaalam na sila sa akin.Nang makalapit sa kanila si Matteo, they started walking fast. They're a bit late for their flight kaya medyo nagmamadali sila.I watched them disappear into the d
“Isasama kita sa Pilipinas.”My heart skipped a beat. Napakurap-kurap ako sa niluluto ko at hindi nakapagsalita agad.Nakaupo si Matteo sa countertop at pinagmamasdan akong nagluluto para sa amin. He was sipping on his coffee while waiting for me to finish cooking.“Luca is getting serious with his threats.”Inangat ko ang mata ko sa kanya. He looked so serious and determined. His eyes were fixed on me, watching me with his hawk eyes.I raised a brow.“You know why I left the Philippines, right? Gusto mo akong bumalik?”“It's been years. Kung pinapahanap ka man nila, hindi na sila kasing desidido noong una. Baka nga tinigilan na nila ang paghahanap dahil sa tagal mong nawala,” he said in a serious tone.Pinanliitan ko siya ng mata bago ibinagsak ang tingin sa niluluto ko.I can't agree with him. I'm not yet ready to go back to the Philippines. Iniisip ko pa lang kung ano ba ang nangyari kay Papa, umuurong na ang lakas ko. I'm not ready to face whatever it is that I left.I'm not as bo
“Zaria, you don't have to choose, pwede nating puntahan lahat ng gusto mo,” bulong ni Matteo. He was watching me as his hand rested on my back.I was squinting my eyes, thinking about what shop to enter.Nasa ganoon kaming scenario nang biglang natuon ang mata ko sa isang babaeng nagsasalita.She was speaking Tagalog kaya alam ko agad na Pilipino siya.May hawak siyang batang babae, probably around two years old. Halata sa babae na may problema siya at naiiyak.Nagtama ang mata namin. I tried to smile at her. Matteo nodded at her.Kaya siguro siya lumapit sa amin kasi pinansin namin siya.“Hello,” she said, a bit nervous.“Hello po. May problema po ba?” tanong ko.Agad na nangilid ang luha ng babae sa amin ng makompirma na Pilipino rin kami. Or in my case, half pinoy. “Matagal ba kayo rito? Pwede bang iwanan ko muna sa inyo itong anak ko?” she said, begging us.Nagulat ako sa biglaang pag-iyak ng babae.“M-May emergency akong pupuntahan at hindi siya puwedeng doon. Wala akong mapag-i
Totoo nga ang sabi ni Daddy na hindi pumapayag si Arthur na paalisin ako sa mansion. Dahil ayaw kong magpaiwan kina Mommy, wala silang choice sa mansion kundi ang hayaan sina Daddy at Mommy na manatili rito.Hindi rin kayang umalis nina Mommy kapag nakikita nilang umiiyak ako. Kaya pumayag si Tita
Dahan-dahan akong lumapit kay Leon. Tiningnan ko kung gising ba siya, pero marahan naman ang paghinga niya. Do not tell me he was asleep?“Leo,” tawag ko. Hinawakan ko ang braso niyang naka-display sa harap ko.“Hmmm…”Umirap ako. “Alis. That's my bed. Hindi tayo kasya nang dalawa.”He chuckled dar
Lalabas sana si Mommy, pero nang makita niyang malalalim na ang paghinga ko, naibaba niya ulit ang pinagkainan ko. Umupo siya sa kama at saka hinawakan ang kamay ko.“Francesca, anong nangyayari sa’yo?” kinakabahan niyang tanong. “Calm down.” Medyo nagpapanic na rin siya kagaya ko. Kaya lang, hind
Hindi ko alam kung ano na ang nangyayari sa labas. Kung ano na ang balita kay Leon, kung naayos na ba ang isyu nila ni River. Kung hinahanap na ba niya ako o ano?Ang dami kong tanong. And I want answers to them. Pero walang kumakausap sa akin.Dalawang araw na akong hindi nakakalabas ng kwarto. Pi







