LOGINIt’s been one week since dumating si Papa. Akala ko ay matagal na naman akong makakatanggap ng tawag mula sa Sanctuary since recently lang akong galing doon. At recently lang din kaming nag-meeting. They know it’s not easy to collect new information about the Vergaras.Kaya nagulat ako nang hatinggabi ay nakatanggap ako ng tawag. Gabi palagi tumatawag ang kung sino man ang tumatawag sa akin mula sa Sanctuary, kaya kahit tulog ako, kapag nakakarinig ako ng tawag, napipilitan akong gumising.“Hello?” naalimpungatan kong sabi.“Euanne.”Napaupo ako nang ma-recognize kong si Papa ang nasa kabilang linya. Napasapo ako sa ulo ko dahil sa biglaang pag-upo.“Papa?” My voice was hoarse from having to wake up in the middle of the night.“Did you talk to your cousin?” tanong niya.Ngumiwi ako. Alam ko na kasi na tatanggi siya.“No, Papa, but I already know na hindi siya papayag.”“Tell him we will pay. Kahit magkano ang gusto niyang amount,” he insisted.Napahilot ako sa sentido ko.“Just try it
Pagbaba ko sa 18th floor, dumiretso ako sa opisina ko. At dahil nauna ako sa 19th floor, akala nila dito sa floor ay kararating ko lang. Totoo na wala na akong naririnig na nag-uusap tungkol sa akin, pero nahahalata ko pa rin ang mga tingin nila at ang mga judgment nila para sa akin.But I couldn’t care less. They are all just so insignificant for my attention.Kaya kahit na nakikita kong parang ang laki ng kasalanan ko sa kanila, wala akong pakialam. Pumasok ako sa opisina ko at nagpasyang magsimula ng magtrabaho. Hours have passed as I worked…reviewed the project goals and the other things that needed to be done.Matapos ko ang pagrereview ng documents, magsesend sana ako ng email sa finance department when I decided not to. Pupunta na lang ako sa kanila para pag-usapan ang delayed payment. Hindi nagpa-progress ang project dahil sa delayed payment.Naglalakad na ako palabas ng opisina nang mapalingon sa akin si Lira. Mabilis siyang tumayo at saka naglakad palapit sa akin.“Ma’am, ma
I was the first one to wake up. Kasi kahit naman late na kaming natulog, nakatulog naman na ako bago ako umalis ng Sanctuary.Naligo ako habang natutulog pa si Matteo. After kong maligo isinuot ko ang bathrobe ko para lumabas at para gisingin si Matteo.I brushed his hair gently as I tried to wake him up.“Wake up,” I whispered.He groaned. Ilang segundo pa bago niya mabagal na minulat ang mata niya. Agad sumilay ang ngiti niya nang makita niya ako.“Good morning,” he greeted hoarsely, namumungay ang mata.I chuckled. “Good morning. Bumangon ka na. I'm done taking a shower.”Bumaba ang mata niya sa suot kong bathrobe. Kita ko kung paano tumaas ang sulok ng labi niya. In a snap, mabilis siyang umupo at saka ako biglang hinawakan sa bewang. Nanlaki ang mata ko nang mapaabante ako sa kanya. Napadapa ako sa kama. Mabilis niyang siniksik ang ulo niya sa leeg ko. Then I felt him smell me there.“You should’ve woken me up before taking a shower. We could’ve saved water by showering together,
“You're not useless, Matteo. You're just down right now. You're just as important as your brothers and cousins.”“Hmmm? You think so?”Tumango ako. A moment of silence engulfed us. Kapag walang nagsasalita sa amin, nagde-depina ang kalungkutan niya at ayaw ko non. “Let's sleep?” aya ko para basagin ang katahimikan.“Let's stay here. I don't think I can sleep right now.”I badly wanted to know who made him like this. Nag-away ba silang magkakapatid?“Let's go to the balcony then.”Hinigit ko siya palabas ng balcony. Mabuti at nagpatianod siya sa akin. Tumama sa amin ang malamig na hangin nang buksan ko ang glass door. Lights from the city welcomed us.Lumapit ako sa railing at saka pinagmasdan ang tanawin. The cold wind and the serenity of the moon were calming me. And I hoped it would calm him too.Akala ko ay sa tabi ko tatayo si Matteo pero sa likod ko siya tumayo. Pumalupot ulit ang kamay niya sa bewang ko at saka muling ipinatong ang ulo niya sa kaliwang balikat ko.“What happene
Matapos ang meeting ko sa mga tauhan namin, hindi na ako bumalik sa mansion. Dumiretso ako sa chopper na maghahatid sa akin sa barnhouse. I don’t need to sleep. Nagawa ko na iyon maghapon, kakahintay na ipatawag ako ni Papa.Pagdating ko sa chopper, ready na yon para ihatid ako. At nang bumaba yon sa barnhouse, inimbitahan ako ng mga tauhan na magpalipas muna doon pero hindi na ako pumayag. Sumakay na ako sa sasakyan ko at tumulak pa-Manila.It was too dark driving in the forest. Matataas ang mga puno. Kahit kapag umaga at maaraw, parang madilim pa rin ang paligid dahil sa mga punong nakapaligid. Kaya ngayon na walang araw at buwan lang ang nasa langit, I could only rely on my headlights.Mabagal akong nagmamaneho. Lubak-lubak ang daanan at napakadilim. May mga nasasalubong akong mga galang hayop. I do get scared sometimes for my safety, but living a life with the thought na anumang oras ay puwede kaming salakayin at ipapatay, my fear for something else is short-lived.Nang dumating a
“Papa, having a child isn't my priority right now! You see, kahit ang tagal-tagal kong umaaligid kay Matteo, may progress naman. Hinahayaan na niya akong makialam sa personal niyang buhay.”Tumaas ang kilay ni papa sa akin, challenging me to say what changed.“I can now see his schedule. And you know what I discovered?” I trailed off, watching his reaction. “Yung tinitingnan mong possible business partner, Henry Ramos? He met up with Matteo. You should cut whatever connection you’re planning to have with him. They’re getting dangerously close to tracing us if you make me stop whatever I’m doing with Matteo.”Kita ko ang pagkagulat ni papa.“Henry is a trusted man,” aniya. He got bothered.“And cross out the Neurobyte company. Matteo invested in the company.”Suminghap si papa. Napahilot siya sa sentido niya. Yung babae sa opisina ni Matteo na pinag-awayan namin, Melisa Santos, she is the daughter of the owner of Neurobyte. We finance that company to exist, with the plan of using it ag







