เข้าสู่ระบบAng araw ay unti-unting lumubog sa abot-tanaw, nagbigay ng mainit na gintong liwanag sa malawak na sementeryo. Ang mga dahon ay mahinang umuugong sa malamig na simoy ng hangin ng taglagas, ang kanilang mga madahon na gilid ay bumubulong ng mga lihim mula sa mga nakaraang panahon. Nakatayo si Iza sa
Ang hangin ay puno ng tensyon habang si Iza ay nakatayo sa harap ng nakakatakot na estruktura ng Manila Prison. Ang malamig at kulay-abong mga pader nito ay tila lumulunok sa kanya, isang kuta ng kawalang pag-asa na nag-iiwan lamang ng mga anino sa kanyang paligid. Maraming gabi ang ginugol niya sa
Bida pa rin ang buwan sa langit, nkakatakot na katahimikan sa abandonadong bodega. Noong panahon ng kasiglahan, ang gusaling ito ay puno ng buhay, ngunit ngayon ay nakatayo ito na may mga basag na bintana at kalawangin na mga pintuan, sumasalamin sa kawalang pag-asa sa loob. Sa loob, isang grupo pa
Ang huling bahagi ng chandalier ay nagbigay ng mahahabang anino sa sala habang si Mark at Aileen, mga magulang ni Iza, ay umupo sa kanilang karaniwang pwesto sa malaking sofa. Ang pamilyar na tunog ng telebisyon ay pumuno sa hangin, ngunit wala sa kanila ang talagang nakikinig. “Hindi rin sya nagpa
Tumawa ang lalaki, isang malupit na tunog na walang saya. "Walang pagkakataon, sweetheart. Isasama ka namin, gusto mo man o hindi."Sa mga salitang iyon, sinimulan siyang hilahin pabalik patungo sa warehouse kung saan siya nakatakas kanina. Sinubukan niyang humila ng kanyang mga paa upang bumagal, n
Pagkatapos ng tila isang walang katapusang oras, umabot siya sa isang bukasan ng warehouse—lagusan papunta sa warehouse na pinanggalingan nya, na tumitingin patungo sa isa pang warehouse na katabi nito. Sumilip siya dito at nakita niyang ito ay parang imbakan—puno ng mga kahon at crate.Dahan-dahan
Nagkaroon ng kaunting liwanag sa magulong isipan ni Iza. Kung hindi dahil kay kath ay baka tuluyan na syang lumipad papuntang Japan. Mabuti na lamang kahit papaano ay natauhan sya sa mga sinabi ni Kath kanina. "I think I can't do this," mahinang bulong nya sa kaniyang sarili.Ngayon ay hawak nya an
Umuwi si Iza na gulong gulo ang isipan. Tulala sya hanggang ngayon at hindi nya alam kung paano sya nakauwi. Napaupo sya sa sofa at napahilamos sa kaniyang mukha.Bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa na handa na syang umamin kay Roman na nagpapanggap lamang sya na walang naaalala?Napakagat sya sa kani
Naging smooth ang takbo ng three days shoot nila Iza. Naging mabilis lang ang pagtake ng mga scenes dahil na rin sa tulong ng kaniyang mgaka-eksena. Sa katunayan ay hindi sya nahirapan dahil sa mga advise na ibinigay sa kaniya ng mga katrabaho nyang veteran na. Ang pressure na nararamdaman nya ay na
Lumabas kaagad si Lily ng hospital at hinanap ang lalaki. Tumingin sya sa mga taong lumabas na nasa harapan ngunit napahampas sya sa kaniyang noo dahil ni hindi man lang nya tinanong ang nurse kung anong kulay ng damit nito o kung ano ang itsura. Napapikit sya ng mariin at minura ang sarili.“Nagmam







