LOGINAng araw ay unti-unting lumubog sa abot-tanaw, nagbigay ng mainit na gintong liwanag sa malawak na sementeryo. Ang mga dahon ay mahinang umuugong sa malamig na simoy ng hangin ng taglagas, ang kanilang mga madahon na gilid ay bumubulong ng mga lihim mula sa mga nakaraang panahon. Nakatayo si Iza sa
Ang hangin ay puno ng tensyon habang si Iza ay nakatayo sa harap ng nakakatakot na estruktura ng Manila Prison. Ang malamig at kulay-abong mga pader nito ay tila lumulunok sa kanya, isang kuta ng kawalang pag-asa na nag-iiwan lamang ng mga anino sa kanyang paligid. Maraming gabi ang ginugol niya sa
Bida pa rin ang buwan sa langit, nkakatakot na katahimikan sa abandonadong bodega. Noong panahon ng kasiglahan, ang gusaling ito ay puno ng buhay, ngunit ngayon ay nakatayo ito na may mga basag na bintana at kalawangin na mga pintuan, sumasalamin sa kawalang pag-asa sa loob. Sa loob, isang grupo pa
Ang huling bahagi ng chandalier ay nagbigay ng mahahabang anino sa sala habang si Mark at Aileen, mga magulang ni Iza, ay umupo sa kanilang karaniwang pwesto sa malaking sofa. Ang pamilyar na tunog ng telebisyon ay pumuno sa hangin, ngunit wala sa kanila ang talagang nakikinig. “Hindi rin sya nagpa
Tumawa ang lalaki, isang malupit na tunog na walang saya. "Walang pagkakataon, sweetheart. Isasama ka namin, gusto mo man o hindi."Sa mga salitang iyon, sinimulan siyang hilahin pabalik patungo sa warehouse kung saan siya nakatakas kanina. Sinubukan niyang humila ng kanyang mga paa upang bumagal, n
Pagkatapos ng tila isang walang katapusang oras, umabot siya sa isang bukasan ng warehouse—lagusan papunta sa warehouse na pinanggalingan nya, na tumitingin patungo sa isa pang warehouse na katabi nito. Sumilip siya dito at nakita niyang ito ay parang imbakan—puno ng mga kahon at crate.Dahan-dahan
Pagpasok pa lang ni Iza ay ramdam na kaagad nya ang pagiging busy ng mga tao sa paligid. Aligaga ang mga ito na para bang may hinahabol na task or deadline. Kaliwa at kanan ang mga naglalakad at ang ilan pa ay halos magpunas na ng pawis kahit na malakas naman na ang aircon sa loob ng building.“Gra
Patuloy na binabaybay ni Roman ang kalsada pauwi. Tapos na silang magdinner kasama ang mga Rosales. Madilim na ang langit at medyo malamig na rin ang simoy ng hangin sa labas. Hindi nya maiwasan na lingunin ang asawa na ngayon ay tulala sa labas. Tila malalim na naman ang iniiisip.Alam nyang nakaka
Patuloy lamang na nakamasid si Iza sa buong sala. Matagal na panahon din ang nakalipas simula nang makapunta sya rito. 18 years old sya nang umalis sya rito at nagsulat pa sya noon ng sulat sa mga Rosales dahil hindi nya alam if paano sila kokontakin. Patuloy na nagkukwentuhan sila Roman at ang mga
“Ma’am, nakahanda na po si Aikee. Nakahanda na rin po si Sir Roman. Kayo na lang po ang hinihintay sa baba.”Pinakawalan ni Iza ang isang malalim na hininga habang nakaharap sa salamin. Wala sa plano nya ang mga poster parents nya dahil unang una sa lahat ay never sya nitong kinamusta kahit noong ma







