LOGIN
Kabanata 1: Ang Walang-Awang CEO
Maagang dumating si Alexander Blackwood sa punong tanggapan ng Blackwood Industries. Tulad ng nakasanayan, siya ang unang pumasok sa gusali at ang huling umaalis. Sa edad na tatlumpu't lima, isa siya sa pinakabatang bilyonaryo sa bansa. Ngunit hindi lamang ang kanyang yaman ang dahilan kung bakit siya kinatatakutan. Kilala siya bilang isang lalaking walang puwang para sa pagkakamali, walang oras para sa emosyon, at walang awa sa sinumang mabigong maabot ang kanyang pamantayan. Nang bumukas ang elevator sa ika-limampung palapag, agad na tumahimik ang mga empleyadong nakasalubong niya. "Good morning, Sir Alexander," sabay-sabay nilang bati. Bahagya lamang siyang tumango bago dumiretso sa conference room. Naghihintay na roon ang mga miyembro ng board at ilang matataas na opisyal ng kumpanya. Ramdam ang tensyon sa hangin habang isa-isang binubuksan ang mga ulat para sa quarterly meeting. Naupo si Alexander sa pinakadulong bahagi ng mahabang mesa. Ang malamig niyang mga mata ay mabilis na sinuri ang bawat presentasyon. Lumipas ang ilang minuto bago siya huminto sa isang pahina. "Who prepared this report?" malamig niyang tanong. Nagkatinginan ang mga naroon. Dahan-dahang nagtaas ng kamay si Richard Gomez, ang vice president ng marketing. "A-Ako po, Sir." Tahimik na inilapag ni Alexander ang folder. "Explain this." Kinabahan si Richard. "Sir, base po sa projections namin—" "Wrong." Naputol agad ang kanyang sasabihin. Napalunok si Richard. "Sir?" Tumayo si Alexander at ipinakita ang dokumento. "Ang inaasahang kita ay bumaba ng walong porsyento. Ang market analysis ay kulang. At ang strategy mo ay parang ginawa ng intern." Natahimik ang buong silid. Namutla si Richard. "Sir, binase po namin iyan sa—" "Excuses." Matalim ang boses ni Alexander. "Wala akong pakialam sa dahilan. Ang mahalaga ay mali ang resulta." Walang makatingin nang diretso sa kanya. Sanay na sila rito. Isang maliit na pagkakamali lamang ay sapat na upang mawalan ng trabaho ang isang tao. "Tatlong taon ka nang vice president," patuloy ni Alexander. "At ito lang ang kalidad ng trabaho na kaya mong ibigay?" Pawisan na si Richard. "Bigyan n'yo po ako ng pagkakataong ayusin ito." Tahimik na tumingin si Alexander sa kanya. Ilang segundo ang lumipas. Pagkatapos ay nagsalita siya. "No." Nanlaki ang mga mata ni Richard. "S-Sir?" "You're fired." Parang bumagsak ang mundo ni Richard. Napatakip sa bibig ang ilang empleyado. "Sir, please—" "Security." Agad bumukas ang pinto. Pumasok ang dalawang guwardiya. "Walang lugar sa kumpanyang ito para sa mga taong hindi kayang gawin ang kanilang trabaho." Hindi na nakapagsalita si Richard habang dahan-dahang inilalabas ng mga guwardiya. Pagkasara ng pinto, lalo pang bumigat ang katahimikan. Walang sinuman ang nangahas magsalita. Walang sinuman ang nagtangkang depensahan ang dating vice president. Alam nilang sila ang susunod kung magkakamali sila. Umupo muli si Alexander. "Continue." At parang walang nangyari, ipinagpatuloy niya ang meeting. Ngunit sa loob-loob ng marami, muli nilang napatunayan kung bakit tinatawag siyang The Ruthless Billionaire. Pagkatapos ng pulong, dumiretso si Alexander sa kanyang opisina. Mula sa salaming bintana ay tanaw niya ang buong lungsod. Dati, may isang taong kayang palambutin ang kanyang puso. Ang kanyang asawa. Ngunit pitong taon na ang nakalipas mula nang mawala ito sa isang trahedya. Kasabay ng pagkawala nito ay tila namatay rin ang bahagi ng kanyang pagkatao. Simula noon, trabaho na lamang ang kanyang naging mundo. Isang katok ang gumambala sa kanyang pag-iisip. "Pumasok." Lumitaw ang kanyang sekretarya. "Sir, nandito na po si Miss Mia." Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Alexander. Sa unang pagkakataon buong araw, nawala ang lamig sa kanyang mga mata. Maya-maya ay bumukas ang pinto. Isang maliit na batang babae ang masayang tumakbo papasok. "Daddy!" Ngumiti si Mia habang yumakap sa kanya. At sa kabila ng pagiging walang-awang CEO na kinatatakutan ng lahat, awtomatikong lumambot ang puso ni Alexander. "Hello, Princess." Hindi alam ng buong mundo na ang pinakamakapangyarihang lalaki sa silid ng mga boardroom ay walang laban sa kanyang pitong taong gulang na anak. Ngunit habang masayang nagkukuwentuhan ang mag-ama, walang sinuman ang nakakaalam na malapit nang magbago ang kanilang buhay. Sa loob lamang ng ilang araw, isang babaeng nagngangalang Sophia Carter ang papasok sa kanilang mundo. At siya ang magiging dahilan kung bakit muling matututong magmahal ang lalaking minsang isinumpang hindi na muling ibibigay ang kanyang puso.Ang Pier ng mga KasinungalinganNanatiling nakatitig si Sophia sa litrato sa kanyang cellphone.Si Mia.Nakatayo sa gilid ng lumang pier.Maliit.Takot.At walang kamalay-malay kung gaano kalaking gulo ang umiikot sa paligid niya.Sa likuran nito ay nakatayo si Sebastian Hale.Nakangiti.Parang alam nitong hawak niya ang lahat ng baraha.Parang alam niyang wala silang pagpipilian kundi sundin ang gusto niya.---"COME ALONE."Paulit-ulit na bumabalik sa isip ni Sophia ang dalawang salitang iyon.Alam niyang bitag iyon.Ngunit alam din niyang hindi niya kayang pabayaan si Mia.Hindi matapos ang lahat ng pinagdaanan nila.Hindi matapos siyang tawagin ng bata na mommy.---"No."Biglang sabi ni Alexander.Napatingin ang lahat sa kanya.Matalim ang mga mata nito.At halatang galit.---"You're not going."Diretso nitong sabi kay Sophia.---"What?"Napakunot ang noo niya.---"Sebastian wants you there."Patuloy ni Alexander."And that's exactly why you shouldn't go."---Napailing si Sop
Ang Tunay na MastermindParang tumigil ang mundo sa loob ng ilang segundo.Lahat ay nakatitig sa screen ng cellphone.Lahat ay nakatingin sa mukha ng lalaking matagal nang pinaniwalaang patay.Sebastian Hale.Ang abogado ng mga Blackwood.Ang abogado ni Victor Sterling.At marahil...Ang lalaking nasa likod ng lahat.---"Impossible..."Mahinang bulong ni Alexander.Hindi siya makapaniwala.Malinaw na malinaw ang mukha sa video.Walang duda.Si Sebastian nga iyon.---"Daddy..."Mahinang tawag ni Mia mula sa video.Namumugto ang mga mata nito sa kaiiyak.At nang makita iyon ni Alexander, parang may pumunit sa puso niya.---"Don't cry, sweetheart."Mahina niyang bulong kahit alam niyang hindi siya maririnig ng anak.---Lumapit si Sebastian sa camera.Nakasuot ito ng mamahaling suit.Malinis.Maayos.At tila hindi apektado ng lahat ng kaguluhan.---"Miss me, Alexander?"Nakakalokong ngiti nito.---Napakuyom ang kamao ng bilyonaryo.---"If you hurt her—"---"Please."Napailing si
Anim na OrasNakatitig lamang si Alexander sa malaking larawan ni Mia.Sa ilalim nito ay patuloy ang pagbaba ng countdown.05:59:4205:59:4105:59:40Bawat segundo ay parang martilyong tumatama sa kanyang dibdib.Anim na oras.Anim na oras lamang ang ibinigay sa kanila.At alam niyang hindi bluff si Victor Sterling.Hindi pagkatapos ng lahat ng nangyari.Hindi pagkatapos gamitin ang sarili niyang anak bilang pawn sa larong ito.---"Move the truck!"Malamig na utos ni Alexander.Agad kumilos ang kanyang security team.Ngunit nang subukan nilang lapitan ang truck, may napansin ang isa sa mga tauhan."Sir!"Sigaw nito."Don't come closer!"Naningkit ang mga mata ni Alexander."Bakit?"Namutla ang security expert.May hawak itong scanner.---"Explosives."Parang huminto ang lahat.---"What?"Mahinang bulong ni Sophia.---Tumango ang lalaki."Someone rigged the entire truck."---Biglang lumamig ang hangin sa paligid.Isang maling galaw lamang...At maaaring sumabog ang buong lugar.--
Ang Parola sa Dulo ng DagatNanatiling nakatitig si Alexander sa litrato ni Mia.Parang huminto ang mundo niya sa isang iglap.Ang maliit na marka sa dingding.Ang lumang simbolo.At ang parolang nasa likod ng kanyang anak.Lahat ng iyon ay may ibig sabihin.At alam niyang hindi aksidente ang anumang ginagawa ng kanilang kalaban.Lahat ay bahagi ng isang plano.Isang napakalaking plano na nagsimula pa dalawampung taon na ang nakalipas.---"Sir?"Mahinang tawag ni Monica.Ngunit hindi agad sumagot si Alexander.Patuloy lamang siyang nakatitig sa larawan.Parang may sinusubukang alalahanin.Hanggang sa bigla siyang natigilan.---"The lighthouse..."Mahina niyang bulong.Nanlaki ang mga mata ni Isabella.---"You know it?"Agad niyang tanong.---Tumango si Alexander.At unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha.---"That's Blackstone Point."Tahimik ang lahat.---"Anong meron doon?"Tanong ni Sophia.---Napabuntong-hininga si Alexander.At sa unang pagkakataon matapos ang mahab
Ang Nakatagong Mana Tahimik ang buong sala matapos maputol ang video call. Parang may mabigat na aninong bumalot sa bawat isa. Si Sophia ay nakatayo lamang sa gitna ng silid, hawak ang lumang sulat ni Gabriel Knight habang paulit-ulit na umiikot sa kanyang isip ang sinabi ni Victor Sterling. "Ikaw ang tunay na dahilan kung bakit nagsimula ang lahat ng ito." Hindi niya maintindihan. Paano siya naging dahilan? Wala naman siyang alam sa nangyari dalawampung taon na ang nakalipas. Wala siyang kinalaman sa alitan ng mga ama nila. Ngunit kung bakit tila umiikot ang lahat sa kanya... Iyon ang kailangan niyang malaman. "Mom..." Mahina niyang tawag. Agad napatingin si Elena. Namumugto na ang mga mata nito sa kakaiyak. "Ano pa ang hindi mo sinasabi sa akin?" Tahimik na napayuko ang babae. At doon lalo pang kinabahan si Sophia. Dahil alam niyang may mas malalim pang sikreto. Mas malaking katotohanan. --- "Tita Elena." Malamig na tawag ni Alexander. Lahat ay napatingin sa
Ang Kapalit ng KatotohananTahimik ang buong silid matapos makita ang litrato ni Mia.Parang huminto ang oras.Parang tumigil ang paghinga ng lahat.Nanginginig ang kamay ni Sophia habang hawak ang cellphone.Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita.Si Mia.Ang masayahin at mapagmahal na batang nagpabago sa buhay nila.Ang batang unang tumawag sa kanya ng "future mommy."Ngayon ay nakaupo sa isang madilim na silid.May luha sa mga mata.At may baril na nakatutok sa kanyang ulo.---"NO!"Napahagulgol si Sophia.Agad siyang napaupo sa sofa habang patuloy na tumutulo ang kanyang mga luha.Hindi niya matanggap.Hindi niya kayang isipin na nasasaktan si Mia.---Samantala, tahimik lamang si Alexander.Ngunit iyon ang mas nakakatakot.Walang emosyon sa kanyang mukha.Walang galit.Walang sigaw.Wala.At iyon ang senyales na nasa pinakamapanganib na estado siya.---"Sir..."Mahinang tawag ni Monica.Ngunit hindi ito sumagot.Patuloy lamang itong nakatitig sa litrato.---Pagkatapos ng







