LOGINIpinagpatuloy ko ang pagluluto hanggang sa maging malambot at pantay ang pagkakaluto ng mga itlog. Ilang sandali pa, nailagay ko na ang tatlong scrambled eggs sa isang plato.Pagbalik ko sa dining table, agad na sumilay ang ngiti ni Hope.“Yay! Daddy has eggs now!”Inilapag ko ang plato sa harap ni
Dumiretso agad ako sa isang mataas na cabinet sa gilid ng refrigerator. Binuksan ko iyon at napangiti nang matantong doon pa rin nakalagay ang mga apron na madalas kong gamitin dati.Natigilan nga lang ako nang maramdaman ang titig ni Hope. Lumingon ako at nakita ang pgatataka sa mukha niya. Sigurad
Gaile POVHalos wala pang sampung minuto nang mahiga kami, nakatulog na agad si Hope sa bisig ko. Kalmado ang paghinga niya habang nakadikit ang maliit niyang katawan sa akin at ang isang braso niya ay nakapulupot sa leeg ko.Isang ngiti ang kumawala sa labi ko habang pinagmamasdan ang maliit niyang
Saglit na tumigil si Kaiden sa pagsandok bago kalmadong sumagot."No. We'll go tomorrow." Mabilis na nagliwanag sa mukha ni Hope sa sagot na iyon. Ibig sabihin, makakatulog pa siya kasama ang Tita Luna niya.Bigla siyang umayos ng upo, halos hindi na makaupo nang maayos sa tuwa. Kumislap ang mga ma
At hindi ko gusto kung paanong nag-react ang katawan ko. Heat spreads through me like wildfire and I can't do anything but indulge myself.My mind screams to push him away. To slap him. To remind myself why I’m supposed to hate him in the first place.Pero hindi sumusunod ang katawan ko na para bang
Gaile POVKulang na lang ay lumuwa ang mga mata ko sa sobrang gulat. Parang tumigil ang mundo sa mismong sandaling naglapat ang mga labi namin ni Kaiden.Nanigas ang buo kong katawan. At sa bawat segundong lumilipas, parang mas lalong lumalakas ang dagundong ng puso ko. Para akong nawalan ng kakaya
"Financial statement analysis for del Vedas should be completed before the end of the workday at noon," utos ni Ven pagkabalik na pagkabalik ko palang sa workstation ko. Kahit nalipat na ako sa mababang posisyon, sa akin pa rin niya binabato halos lahat ng mga gawaing mahihirap na hindi naman na sa
Sandaling namangha at hindi pa yata ako nakilala nang itinaas ni Prof Laurence ang tingin sa akin. “Good morning, Professor Laurence,” bati ko at doon niya lang ako tuluyang nakilala.Namilog ang labi nito at kaagad na inayos ang sarili sa upuan. “You really arrived." Parang hindi pa rin makapaniw
Hindi ako lumingon. Hindi rin siya nagsalita, pero dama ko ang bigat ng kanyang titig sa akin.“Linggo bukas,” dugtong ko, pilit pinatatatag ang boses na muntik nang mabasag. “May oras ka ba sa hapon?”Mahina akong huminga, sapat lang para hindi ako manginig. “Kung gusto mo… puwede na nating asikasu
Gaile Enriquez POVNatigilan ako sa paglalakad nang matanaw ang sobrang pamilyar na pigura ng isang lalaki sa 'di kalayuan. Pinagsingkit ko pa ang mga mata ko, pilit inaaninaw kung tama ang hinala. Matangkad ito at nakasuot ng itim na coat. At kahit nakatalikod ito, hindi ako maaaring magkamali.Awt







