1

"Ms. Suasin, I'll be honest with you... you will only live a year or two. We must find a bone marrow donor for you right away."

Paulit-ulit na pumapasok sa isipan ni Abbie ang sinabi ng Doctor sa kanya.

She sat on the bench and looked up to the sky.

"Bone marrow transplant... " Bulong niya saka pumikit.

Pumitlag siya nang marinig ang pagtunog ng kanyang cellphone.

She rolled her eyes when she saw the caller on the screen. She took a deep breath and answered it.

"Hello Tita."

"Where are you? Why are you not at home? How could you just leave the house without permission? Gina is sleeping here. There are lots of laundries. Come home right now!"

Her Auntie Rosie ended the call right away.

Huminga ulit siya ng malalim saka tumingin sa wallet niyang singkwenta pesos na lang ang laman.

The money won't even fit going home. Kaya wala siyang choice kundi ang sumakay na lang ng jeep, maglakad at mag-short cut pauwi.

Bata pa lang siya ay nakitira na siya sa kanyang tita na kapatid ng kanyang ina. Her mother left her when she was five years old and since then she raised her own self. At the young age, she already suffered and worked a lot to helped her Aunt in order for her to go to school. Her aunt saw her potential so she sent her to school but she still needs to pay for her own. Pumapasok siya sa paaralan na walang kahit pisong baon pero kahit ganun ay nagpatuloy pa rin siya sa pag-aaral.

Vocational course lang ang pinapakuha ng Tita niya sa kanya pero dahil may ipon siya kumuha siya ng kursong Culinary Arts pero dahil na-hospital ang pangalawang anak ng kanyang Tita ay hindi siya nakatapos. They used all her money without even asking her permission.

Her cousin, Kris needs to do a dialysis once a week so she had to worked very hard to help them. She worked as a call center agent for six years. Dahil kinukuha ng Tita ang pera niya kaya lihim siyang nagtatago ng pera at nag-ipon. Kung kailan nakapag-ipon siya ay saka naman niya nalamang may sakit siya.

She's already tired living in this world. She doesn't want to waste her savings just for her transplant na wala namang kasiguraduhan. So she already decided...

She will live alone with freedom and enjoy the rest of her time in this world. There is only one thing that she wants to do—to finish her school and experience a college life again.

***

"What?! You quit your work?! Are you out of your f*cking mind?! Ang lakas ng loob mong bumalik pa dito. Layas!"

Her Auntie Rosie threw her things outside. Alas-otso na ng gabi pero balewala sa kanya yon dahil may matutulugan naman siya.

***

"Are you sure you won't get your things there?" Tanong ng kanyang best friend pagkatapos niyang ikuwento ang nangyaring pagpapalayas ng Tita Rosie niya kanina.

She shook her head as an answer and sat beside Grace. They were best friends since elementary. Grace's parents work abroad and she only live with his brother in their home. When Grace found out that she quit college. She also quit and joined with her to apply as a call center agent.

"Nah. Ah. It's not important anymore. I've already packed the important things and clothes that I want to bring beforehand."

"Oh... That's my bestie. Apir!"

They high five happily and laughed together.

"I am so excited to live by ourselves and go back to school." Excited na excited na sabi ni Grace.

Abbie smiled and giggled also.

"Me too." Pagsang-ayon pa niya.

"So what did the Doctor say?"

Doon na natigilan si Abbie at nalungkot pero gayunpaman ay pinilit pa rin siyang ngumiti pero huli na dahil napansin na yon ni Grace.

"What happened? Is it very serious? Or did the doctor find some hole in your head after you collapsed in the office?"

"No, silly."

"Then what? Tell me, huwag mo akong daanin sa tawa-tawa mo dahil alam kong may hindi magandang nangyari. Tell me."

Bumuntong-hininga si Abbie saka malungkot na tiningnan si Grace.

"He told me to find a donor for bone marrow."

"Bone marrow?"

Ngumiti si Abbie.

"Don't smile at me like it's not very serious. How can you smile right now when you need a bone marrow transplant? It is not just a simple sickness Abbie. Don't joke with your life."

"Shh.. calm down. I still have a year or two to live."

"What?! And you are still calm about that?! Abbie, it's a f*cking serious illness! Don't joke with me!"

"I am not joking." Seryoso ang mukha na sabi ni Abbie.

"What?" Napatakip sa bibig na sabi ni Grace.

"Abbie..." Naiiyak na sabi ni Grace at tuluyan na ngang umiyak.

Abbie quickly covered her mouth.

"Shh... Calm down. I am still alive."

"When are we going to find a bone marrow donor for you? Does your auntie knew about it already? Maybe they can help you. They are your real family. There must be someone from them that is compatible–"

"I have decided to enjoy my life."

"W-what do you mean?"

"I won't undergo a transplant. I decided to just enjoy my year or two and cherish it."

"Abbie!"

"Yeah I know. I can have a bone marrow transplant but it is still not sure if I live or not."

"But Abbie–"

"Opps! Remember I still have two wishes from you that you need to grant."

"Pero–"

"Enough! Wish, sealed!" Sabi ni Abbie saka pilit na pinag-pinky swear ang kanilang mga daliri.

Wala namang magawa si Grace kundi ang yumakap na lang sa kaibigan at humagulhol sa dibdib nito.

------

Nagtatalon-talon na lumabas si Abbie sa taxi na sinakyan nila ni Grace. She closed her eyes as she spread her arms to feel the freshness of the air and the smell of the University.

The University is so big that could make someone lost.

Nagtatalon ding tumabi si Grace sa kanya pagkatapos nitong magbayad at nakigaya rin sa ginagawa niya.

"Hmmm! Muscles and papabels! Here we are!" Nanggigil pa na sabi ni Grace.

"Ohlala!" Sabi niya saka tumawa silang dalawa.

"Elysium University here we come– ouch!" Napahawak sa ulo si Grace nang matamaan siya ng bola.

"Give us back the ball!" Walang galang na sabi ng isang babae na naglalaro ng volleyball sa unahan kasama ang mga kasama nito.

Abbie picked the ball and smirked at the group of women who are waiting for her to give them back the ball.

Tinapakan niya sa kanyang paa ang bola at tiningnan si Grace.

"Masakit ba?"

"Siyempre, sa noo ako tinamaan eh. Buti na lang hindi sa mata." Halos maluha-luha pang sabi ni Grace.

"Hoy! Ano ba! Ibigay mo na ang bola!"

"Aba! Mga walang modo! Wala man lang sorry." Galit na sabi ni Abbie saka hinanda ang sarili para sa isang malakas na sipa sa bola.

Hinakot niya ang buong lakas saka malakas na malakas na sinipa ang bola patungo sa mga naglalaro pero iyon nga lang dahil sa mahangin ang paligid ay lumiko ang bola sa kaliwang bahagi kung saan ay papunta sa isang lalaki na kakababa lamang sa sasakyan nito at may kinukuha sa loob. Nang isarado ng lalaki ang p***o ng sasakyan nito ay sakto namang sumapol sa mukha nito ang bola.

Napangiwi si Abbie pati na si Grace.

"Grace, takbo! Ayokong ma-guidance office!" Hinila ni Abbie si Grace sa kamay at tumakbo ng mabilis na kinadapa pa ni Grace sa damuhan.

Sa laki ng university ay madali silang nakatago.

Hindi nila alam kung ano ang sunod na nangyari pero buti na lang baguhan sila ni Grace kaya sigurado siyang walang nakakakilala sa kanila.

"Ano ba yan, Abbie. Enrollment day pa lang natin ngayon pero mukhang suspended na tayo sa pasukan."

"Chill ka lang. Wala namang nakakakilala sa atin. Nga pala, kailan nga ba exam natin?"

"Eight-thirty."

"Okay– ano?! Ey?! Eight thirty-two na. Pota ka! Tara!"

"Ikaw kasi!"

"Anong ako?! Wag ka mang-blame dyan. Mas lalo lang tayong male-late."

Tumakbo sila patungo sa building kung saan sila magte-take ng exam nila na isa sa mga kinakailangan sa enrollment.

Nang makarating sila sa classroom nila ay nagtutulakan pa sila kung sino ang mauna.

The people looked at them but the professor just smiled and let them take their seats.

"You were late. I only give an hour and now you only have forty minutes left to answer your papers."

"Oh shit!" Abbie cursed that made the students looked at her.

Hindi na siya nagsalita pa at agad na sinimulan ang pagsagot sa papel. Napamura pa ulit siya nang makitang ang dami pala ng sasagutan niya. Sigurado siyang hindi talaga kakayanin ng forty minutes pero gayunpaman ay sinikap pa rin niyang ayusin ang pagsagot.

Paglipas ng dawampung minuto ay isa-isa ng tumayo ang iba at ibinigay ang kanilang mga papel sa professor. Saka naman pumasok ang isang gwapong professor na may tissue pang nakasuksok sa butas ng ilong.

"Mr. Vergara, what happened to you?"

"Someone just accidentally hit me with a ball." Sagot ni Professor Vergara.

When Abbie heard it, she glanced at Grace secretly.

"Lagot tayo." Senyas niya kay Grace.

"Ikaw lang." Balik senyas naman ni Grace sa kanya kaya inikutan niya ito ng mga mata.

"Thank you so much Mr. Brown. I'll take it from here."

"No problem, Mr. Vergara." Sagot ni Mr. Brown saka lumabas sa classroom.

"Sheyt, di naman ata niya tayo nakilala noh?" Bulong ni Abbie kay Grace.

"Ikaw lang." Bulong ulit ni Grace sa kanya.

Mr. Vergara looked at them and clenched his jaw.

"Five minutes."

"What the f*ck!"

"Sorry?"

Napakagat-labi si Abbie saka naiilang na ngumiti sa Professor bago itinago ang sarili sa babaeng nakaupo sa unahan niya.

Paglipas ng limang minuto ay tumayo na ang lahat at ibinigay ang mga papel sa professor samantalang sina Grace at Abbie naman ay nagpatuloy pa rin sa pagsagot sa papel.

Nakaupo sila sa bandang likuran kaya inisip ni Abbie na baka hindi sila nakita ng Professor habang nag-aayos ito ng mga papel na ipinasa ng mga estudyante at saka wala ding sinabi ang professor sa kanila kaya nagpatuloy lang sila sa pagsagot hanggang sa matapos sila at sabay na naglakad sa harap para ipasa ang kanilang papel.

"I am not accepting it."

"Eyy? Why sir?!" Napalakas na sabi ni Abbie.

Mr. Vergara stood up and pointed the blackboard.

"Don't you see? One hour." Strikto nitong sabi sabay turo din sa wrist watch nito.

"But sir we were late and we were only given forty minutes to answer our papers. How can we finish it in forty minutes?" Sabat naman ni Grace.

"I was very late too but I still managed to come here even though I got accidentally injured. Students know my rule–time is gold."

"But sir, it is a different situation... "

"Time is gold." Ulit ni Mr. Vergara bilang sagot sa sinabi ni Grace.

"What do we do now?"

"You can take the next exam next year."

"Ha!" Medyo napalakas na sabi ni Abbie saka umihip pataas dahil sa inis.

Ibig kasing sabihin din nito ay sa susunod na taon na lang din sila mag-aral.

"I came here to enjoy my last year of living in this world and you want to take that chance away from me? Do you know that I even quit my job to study here? "

"No."

"Sir please. We can't wait for another year anymore." Parang maiiyak na pagmamakaawa ni Grace.

"Then go to other school."

"Do you know us?"

Lumipad ang tingin ni Grace kay Abbie dahil sa tipo ng pagkakasabi niya. Nag-galit-galitan kasi ang boses niya saka bahagya pang patunog na itinukod ang dalawang kamay sa mesa ng Professor.

"Abbie, huwag mong ipahiya ang sarili natin. Umayos ka." Bulong ni Grace sa kanya.

"Do I need to know you?"

"No, but thank God." Nakangising sabi ni Abbie sabay kuha sa test paper ni Grace.

Tumaas naman ang kilay ni Mr. Vergara sa inasta ni Abbie saka itiniklop ang mga braso nang para itong nanghahamon sa kanya pero bago pa siya makapagsalita ay mabilis ng pinagitna ni Abbie ang mga test papers nila ni Grace at kinalat kasama ng iba pang mga test papers sa mesa na ngayon ay nagkalat na din sa sahig.

"Thank you sir. My name is Maria Magdalena Agatha! Nice to meet you! Yohhoohh!" Masiglang sabi ni Abbie habang hila-hila si Grace palabas ng classroom.

"Hey! You– Aish!" Walang magawang nagpaiwan na lang si Josh kaysa sa habulin ang dalawang estudyante.

"You're crazy! Woah! I can't believe it! Walangya ka! Dinadamay mo ako!" Sabi ni Grace habang nakahawak sa mga tuhod at humihingal.

"Sabi ko naman sayo. Mag-eenjoy tayo!" Hinihingal din na sabi ni Abbie saka sabay silang nagtawanan.